RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , eiser,
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
Samenvatting
Zittingsplaats Haarlem
Bestuursrecht
zaaknummer: NL25.38982
V-nummer: [nummer]
(gemachtigde: mr. C.T.W. van Dijk)
en
(gemachtigde: mr. K.A. van Iwaarden).
1. Eiser is afkomstig uit Marokko. Hij heeft een asielaanvraag ingediend. Hij stelt dat hij homoseksueel is en dat zijn familie hem daarom bedreigt. Bij terugkeer naar Marokko vreest eiser voor zijn leven. Daarom vindt hij dat hij als vluchteling moet worden aangemerkt, dan wel als persoon die bij terugkeer naar zijn land van herkomst een reëel risico loopt op ernstige schade.
Verweerder heeft de aanvraag afgewezen. Verweerder gelooft niet dat eiser homoseksueel is, mede omdat eiser in grote lijnen niet als geloofwaardig kan worden beschouwd. De rechtbank volgt verweerder. Het beroep is ongegrond.
Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel is gekomen en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Eiser heeft op 16 juli 2025 een herhaalde asielaanvraag ingediend. Verweerder heeft deze asielaanvraag met het bestreden besluit van 13 augustus 2025 afgewezen als kennelijk ongegrond.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
De rechtbank heeft het beroep op 27 oktober 2025 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, [tolk] als tolk en de gemachtigde van verweerder.
Beoordeling door de rechtbank
Het asielrelaas
3. Eiser stelt van Marokkaanse nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [datum] 1998. Hij legt aan zijn asielaanvraag het volgende ten grondslag. Hij is homoseksueel. Toen hij 22 jaar oud was en in Frankrijk bij familie woonde, is hij hierachter gekomen. Hij ging naar discotheken voor homoseksuelen. Eisers familie heeft ontdekt dat eiser homoseksueel is en heeft eiser daarom het huis uit gezet. Eisers familie in Frankrijk heeft de familie in Marokko verteld over eisers geaardheid. Eiser wordt nu bedreigd door zijn familie. Bij terugkeer naar Marokko vreest hij voor zijn leven.
Het bestreden besluit
4. Het asielrelaas van eiser bevat volgens verweerder de volgende asielmotieven:
Over eisers identiteit, nationaliteit en herkomst overweegt verweerder het volgende. Eiser had tijdens zijn eerste asielaanvraag verklaard Algerijns en minderjarig te zijn. Tijdens zijn tweede asielaanvraag bleek dat eiser in Frankrijk de Marokkaanse nationaliteit had opgegeven. Tevens bleek dat hij in Frankrijk met drie aliassen staat geregistreerd. Uit informatie van de Dienst Terugkeer en Vertrek is vervolgens gebleken dat eiser de Marokkaanse nationaliteit heeft. Verweerder heeft daarom de persoonsgegevens aangehouden die bekend zijn bij de Dienst Terugkeer en Vertrek en eisers gestelde identiteit, nationaliteit en herkomst geloofwaardig geacht.
Verweerder vindt eisers homoseksualiteit ongeloofwaardig, omdat eisers verklaringen geen samenhangend en aannemelijk geheel vormen en eiser in grote lijnen niet als geloofwaardig kan worden beschouwd.
Verweerder heeft eisers asielaanvraag afgewezen als kennelijk ongegrond op basis van artikel 31, eerste lid, en artikel 30b, eerste lid, aanhef en onder f en j, van de Vw. Verweerder had eerder al een terugkeerbesluit aan eiser opgelegd, waarin staat dat eiser Nederland onmiddellijk moet verlaten. Ook had verweerder al een inreisverbod van 10 jaar aan eiser uitgevaardigd.
Heeft verweerder met het gebruik van Werkinstructie 2024/6 een verzwaarde bewijslast aan eiser opgelegd?
5. Eiser voert aan dat verweerder met het gebruik van Werkinstructie 2024/6 een verzwaarde bewijslast aan eiser oplegt. Op grond van deze werkinstructie verwijt verweerder eiser immers dat hij zijn asielmotief niet met objectieve documenten heeft onderbouwd. Eiser kan zijn gestelde homoseksualiteit echter niet met objectieve documenten onderbouwen. Volgens eiser handelt verweerder daarom in strijd met het Unierecht.
De rechtbank volgt eiser niet. De rechtbank overweegt hiertoe als volgt. Niet in geschil is dat eiser geen documenten heeft overgelegd. Pas ter zitting heeft eiser gezegd dat hij zijn asielmotief kan staven met documenten. Afgezien van het bepaalde in Werkinstructie 2024/6, mag een lidstaat conform het bepaalde in artikel 4, eerste lid, van de Kwalificatierichtlijn van de vreemdeling verlangen dat hij alle elementen ter staving van zijn asielmotief zo spoedig mogelijk indient. Wanneer bewijsmateriaal ontbreekt, mag een lidstaat het asielmotief alsnog geloofwaardig achten, als aan de voorwaarden als beschreven in artikel 4, vijfde lid, van de Kwalificatierichtlijn is voldaan. Artikel 4, vijfde lid, van de Kwalificatierichtlijn is geïmplementeerd in artikel 31, zesde lid, van de Vw. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder daarom allereerst mogen vaststellen dat eiser zijn asielmotief niet heeft kunnen onderbouwen met objectieve documenten. Eiser heeft onvoldoende onderbouwd waarom verweerders beoordeling in strijd zou zijn met het Unierecht. Bovendien heeft verweerder in het bestreden besluit toegelicht dat de geloofwaardigheidsbeoordeling niet uitsluitend gebaseerd is op het ontbreken van objectieve documenten, maar dat ook eisers verklaringen zijn meegenomen in de beoordeling. De geloofwaardigheidsbeoordeling is dus breder dan de enkele vaststelling dat bewijsmateriaal ontbreekt. De beroepsgrond slaagt niet.
Mocht verweerder zich op het standpunt stellen dat eiser in grote lijnen niet als geloofwaardig kan worden beschouwd?
6. Eiser voert aan dat verweerder ondeugdelijk heeft gemotiveerd waarom eiser in grote lijnen niet als geloofwaardig kan worden beschouwd.
Hoewel verweerder pas onderaan in het bestreden besluit heeft neergelegd dat eiser in grote lijnen niet als geloofwaardig kan worden beschouwd, ziet de rechtbank aanleiding om deze conclusie van verweerder voorop te stellen. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder deugdelijk gemotiveerd waarom eiser in grote lijnen niet als geloofwaardig kan worden beschouwd. Zo heeft verweerder eiser mogen tegenwerpen dat hij in zijn eerdere asielaanvragen van 3 februari 2022, 18 juli 2024 en 16 juni 2025 andere asielmotieven naar voren heeft gebracht. Pas met de onderhavige asielaanvraag, die hij maar een maand na zijn derde asielaanvraag heeft ingediend, heeft eiser gesteld dat hij homoseksueel is. Eisers verklaring hiervoor, te weten dat hij hierover uit schaamte niet eerder durfde te verklaren, heeft verweerder niet hoeven volgen. Daarbij heeft verweerder kunnen betrekken dat dit schaamtegevoel niet te rijmen is met het gedrag dat eiser in Nederland laat zien, namelijk het stelselmatig plegen van misdrijven en het maken van slachtoffers daarbij. Ook heeft verweerder eiser mogen tegenwerpen dat hij drie verschillende aliassen heeft gebruikt en met het aanhouden van verschillende identiteiten verweerder opzettelijk heeft misleid over wie hij is en waar hij vandaan komt. Ook van dit gedrag mag verweerder vinden dat het afbreuk doet aan eisers geloofwaardigheid. Datzelfde geldt voor het stelselmatig plegen van misdrijven door eiser in meerdere Europese landen. Dat gedrag doet ernstig afbreuk aan de geloofwaardigheid van de door eiser gestelde behoefte aan internationale bescherming. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder mogen concluderen dat het voormelde, in samenhang bezien, afbreuk doet aan eisers geloofwaardigheid. Daarom heeft verweerder zich op het standpunt mogen stellen dat eiser in grote lijnen niet als geloofwaardig kan worden beschouwd. De beroepsgrond slaagt niet.
Mocht verweerder eisers homoseksualiteit ongeloofwaardig vinden?
7. Eiser heeft verweerders conclusie dat eisers homoseksualiteit ongeloofwaardig is, gemotiveerd betwist.
De rechtbank volgt eisers standpunt niet. De rechtbank is van oordeel dat verweerders beoordeling deugdelijk is geweest en dat verweerder zich niet ten onrechte op het standpunt heeft gesteld dat eisers homoseksualiteit ongeloofwaardig is. De rechtbank overweegt daartoe als volgt.
Allereerst heeft verweerder, gelet op wat in rechtsoverweging 6.1 is overwogen, mogen vinden dat eisers algehele geloofwaardigheid ernstig afbreuk doet aan eisers verklaringen over zijn gestelde homoseksualiteit. Verder heeft verweerder eisers verklaringen over zijn seksuele gerichtheid wisselend en vaag kunnen vinden en eisers verklaringen over zijn gevoelens oppervlakkig en summier. Zo heeft verweerder eiser niet ten onrechte tegengeworpen dat eiser niet helder kan verklaren over hoe hij zichzelf ziet met betrekking tot zijn geaardheid. Eiser verklaart immers dat homoseksualiteit hetzelfde is als transgender zijn. Zo heeft eiser verklaard: “Een homo is iemand die weet vanaf dat hij klein is dat hij trans is. En dat hij dit soort dingen leuk vindt. En hij wil gewoon zichzelf veranderen als trans”. Met verweerder vindt de rechtbank dat eiser hiermee niet inzichtelijk heeft verklaard over zijn gestelde seksuele geaardheid. Eiser heeft, naar het oordeel van de rechtbank, niet duidelijk gemaakt waarom de verwarring rondom het woord ‘transgender’ te maken zou hebben met culturele en taalkundige barrières. Voor wat betreft eisers gevoelens mocht verweerder eiser tegenwerpen dat eiser meermaals in de gelegenheid is gesteld om inzichtelijk te verklaren over zijn gevoelens, maar dat hij hierin niet geslaagd is. Eiser kon immers louter verklaren over seksuele handelingen. Eisers stelling dat hij slecht kan verklaren over zijn gevoelens omdat hij uit een andere cultuur komt, volgt de rechtbank niet. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder van eiser mogen verwachten dat hij zijn gevoelens inzichtelijk kan maken, nu eiser al jaren geleden deze gevoelens heeft ontdekt. Ook heeft verweerder zich ter zitting op het standpunt mogen stellen dat eiser nu al meer dan 10 jaar in Europa woont en zich daarom niet zonder meer kan beroepen op cultuurverschillen.
Al op grond van het bovenstaande heeft verweerder eisers verklaringen over zijn gestelde homoseksualiteit ongeloofwaardig mogen vinden. Hetgeen verweerder eiser in dit verband verder nog heeft tegenworpen, te weten dat eiser summier en oppervlakkig verklaart over de situatie van lhbti in Nederland en in Marokko, behoeft geen bespreking meer. De beroepsgrond slaagt niet.
Heeft verweerder eisers asielaanvraag kunnen afwijzen als kennelijk ongegrond?
8. De rechtbank stelt vast dat niet is betwist dat eisers asielaanvraag is afgewezen op de j-grond van artikel 30b, eerste lid, van de Vw. Om die reden heeft verweerder de asielaanvraag al kunnen afwijzen als kennelijk ongegrond. Hetgeen eiser heeft aangevoerd over de f-grond, behoeft daarom geen bespreking meer.
Heeft verweerder een kenbare, actuele refoulementbeoordeling gemaakt?
9. Ter zitting heeft eiser aangevoerd dat verweerder met zijn verwijzing naar het eerder opgelegde terugkeerbesluit geen kenbare, actuele refoulementbeoordeling heeft gemaakt.
Hoewel eiser dit standpunt pas ter zitting naar voren heeft gebracht, moet de rechtbank op grond van het arrest Ararat ook ambtshalve een eventuele schending van het beginsel van non-refoulement vaststellen. De rechtbank is van oordeel dat er geen sprake is van een schending van het beginsel van non-refoulement. De rechtbank overweegt daartoe als volgt. Uit het voornemen blijkt dat eiser al eerder een terugkeerbesluit opgelegd heeft gekregen. Ter zitting heeft verweerder gesteld dat er een actualiteitstoets is gemaakt op grond van de beoordeling van het asielmotief in deze zaak. Het asielmotief is ongeloofwaardig bevonden en daarom heeft verweerder zich op het standpunt gesteld dat eiser bij uitzetting naar Marokko geen reëel risico loopt op een behandeling in strijd met artikel 3 van het EVRM. De rechtbank volgt verweerder. Ter zitting heeft eiser geen andere omstandigheden naar voren gebracht op grond waarvan kan worden aangenomen dat een uitzetting naar Marokko strijdig is met het beginsel van non-refoulement. De beroepsgrond slaagt niet.
Conclusie en gevolgen
10. Verweerder heeft de aanvraag terecht afgewezen als kennelijk ongegrond.
Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt.
Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. L.M. Kos, rechter, in aanwezigheid van mr. S.L. Clemens, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.