RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer en voorzieningenrechter in de zaken tussen
[eiser] , eiser/verzoeker (hierna eiser),
de minister van Asiel en Migratie, verweerder.
Samenvatting
Zittingsplaats Amsterdam
Bestuursrecht
Zaaknummers: NL25.33872 (beroep) en NL25.33873 (voorlopige voorziening)
V-nummer: [v-nummer]
(gemachtigde: mr. I. Vreeken),
en
1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de asielaanvraag van eiser als bedoeld in artikel 28 van de Vw. Eiser is het hier niet mee eens. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de asielaanvraag.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de afwijzing van de asielaanvraag in stand kan blijven. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Eiser heeft op 9 september 2022 een aanvraag om verlening van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. Hij stelt van Nigeriaanse nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [geboortedatum] 1981. Verweerder heeft met het bestreden besluit van 18 juli 2025 deze aanvraag in de algemene procedure afgewezen als kennelijk ongegrond.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit en heeft verzocht om een voorlopige voorziening, ertoe strekkende hem niet uit te zetten totdat op zijn beroep is beslist.
Partijen hebben aangegeven niet ter zitting te zullen verschijnen. De rechtbank/voorzieningenrechter (hierna de rechtbank) zal de zaak zonder zitting op de stukken afdoen.
Beoordeling door de rechtbank
Het asielrelaas
3. Eiser legt aan zijn asielaanvraag het volgende ten grondslag. Eiser is uit zijn dorp verbannen, omdat hij niet mocht trouwen met zijn zwangere vriendin, [partner] . Zij en het ongeboren kind zijn vervolgens overleden.
Het bestreden besluit
4. Het asielrelaas van eiser bevat volgens verweerder de volgende relevante asielmotieven:
1. nationaliteit,herkomst en identiteit;2. problemen vanwege de relatie met [partner] .
Verweerder heeft de nationaliteit en herkomst vooralsnog geloofwaardig geacht, maar eisers identiteit niet. Het tweede asielmotief heeft verweerder geloofwaardig geacht, maar de vrees voor de familie van [partner] is niet aannemelijk geacht. Daarnaast heeft verweerder gesteld dat eiser vermoedelijk met opzet zijn identiteits- of reisdocument heeft vernietigd of weggemaakt. Verweerder concludeert daarom dat de asielaanvraag als kennelijk ongegrond kan worden afgewezen en dat een terugkeerbesluit zonder vertrektermijn en een inreisverbod voor de duur van twee jaar kan worden opgelegd.
Bespreking beroepsgronden
5. Eiser heeft het volgende aangevoerd. Het is niet te rijmen dat verweerder eisers identiteit niet geloofwaardig heeft geacht, maar de nationaliteit en herkomst wel. Verweerder heeft de nationaliteit en herkomst van eiser namelijk geloofwaardig geacht zonder een herkomstonderzoek of een taalanalyse uit te voeren en er zijn ook geen documenten overgelegd waarmee zijn nationaliteit is aangetoond. Er is geen redelijke uitleg gegeven voor het wel geloofwaardig achten van eisers nationaliteit en herkomst maar niet van zijn identiteit. Daarnaast mag van een vreemdeling niet worden verlangd dat hij zich tot de autoriteiten van zijn land wendt om een paspoort of identiteitskaart te verkrijgen.
De rechtbank is van oordeel dat de beroepsgrond niet slaagt. De rechtbank stelt vast dat verweerder eisers nationaliteit en herkomst vooralsnog geloofwaardig heeft geacht, maar dat eisers identiteit ongeloofwaardig is bevonden. Verweerder heeft naar het oordeel van de rechtbank niet nader hoeven onderbouwen waarom zij eisers nationaliteit en herkomst vooralsnog geloofwaardig acht. Verweerder heeft voorts niet ten onrechte eisers identiteit niet geloofwaardig geacht. Daarbij heeft verweerder kunnen betrekken dat de identiteit alleen kan worden onderbouwd met identificerende documenten en die heeft eiser niet overgelegd. Eiser heeft vaag en wisselend verklaard over wat er met zijn paspoort is gebeurd. Daarnaast heeft verweerder niet ten onrechte gesteld dat van eiser had mogen worden verwacht dat hij inspanningen zou verrichten zijn identiteit te onderbouwen met documenten. Uit zijn verklaringen blijkt namelijk dat hij niet de Nigeriaanse autoriteiten vreest, maar de familie van [partner] .
6. Eiser heeft verder aangevoerd dat het enkele feit dat niet kan worden vastgesteld wat er met eisers paspoort is gebeurd, niet het vermoeden rechtvaardigt dat eiser met opzet zijn paspoort heeft vernietigd of weggemaakt. Daarvoor zijn immers meer concrete aanwijzingen nodig. Zo heeft eiser zelf nooit verklaard dat hij zijn paspoort heeft vernietigd, weggegooid, weggemaakt of aan iemand anders heeft gegeven. Evenmin is gebleken van enige kwade trouw. De kennelijk ongegrondverklaring is onjuist omdat zijn asielmotieven geloofwaardig zijn bevonden. Deze geloofwaardigheid kan niet samen gaan met een kennelijk ongegrondverklaring. Daarom kon ook geen inreisverbod worden opgelegd.
De rechtbank is van oordeel dat deze beroepsgrond evenmin slaagt. Uit de vage en tegenstrijdige verklaringen over zijn paspoort, als ook het feit dat eiser geen inspanning heeft geleverd om alsnog een paspoort te verkrijgen – terwijl daartoe voor hem wel de mogelijkheid bestond nu uit zijn asielrelaas kan worden opgemaakt dat hij voor de Nigeriaans autoriteiten niet heeft te vrezen –, heeft verweerder kunnen afleiden dat eiser zijn paspoort heeft vernietigd, weggemaakt of zich anderszins daarvan heeft ontdaan. Verweerder heeft, onder verwijzing naar artikel 30b, eerste lid en onder d, van de Vw, eisers asielaanvraag dan ook niet ten onrechte als kennelijk ongegrond afgedaan en een inreisverbod voor de duur van twee jaar kunnen opleggen.
Conclusie en gevolgen
7. Verweerder heeft de aanvraag niet ten onrechte afgewezen als kennelijk ongegrond. Het beroep is ongegrond. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten
8. Omdat met deze uitspraak op het beroep wordt beslist, is geen aanleiding meer voor het treffen van een voorlopige voorziening. Het verzoek daartoe zal daarom worden afgewezen.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep met zaaknummer NL25.33872 ongegrond.
De voorzieningenrechter:
- wijst het verzoek om een voorlopige voorziening met zaaknummer NL25.33873 af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. R.H.G. Odink, (voorzieningen)rechter, in aanwezigheid van mr. C.W. van der Hoek, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen. Tegen de beslissing op het verzoek om een voorlopige voorziening staat geen rechtsmiddel open.