RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 5 december 2025 in de zaak tussen
[eiser], v-nummer: [nummer], eiser
de minister van Asiel en Migratie,
Samenvatting
Zittingsplaats Arnhem
Bestuursrecht
zaaknummer: NL25.18533
(gemachtigde: mr. I. Petkovski),
en
(gemachtigde: mr. B.J.W. Immink).
1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de aanvraag tot het verlenen van een visum kort verblijf van eiser bij zijn moeder (referente). Eiser is het niet eens met de afwijzing van de aanvraag. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de aanvraag.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het besluit onvoldoende zorgvuldig tot stand is gekomen door af te zien van het horen van eiser in bezwaar. Dit betekent dat eiser gelijk krijgt. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Eiser heeft een aanvraag ingediend tot het verlenen van een visum kort verblijf. De minister heeft deze aanvraag met het besluit van 15 juni 2024 afgewezen. Met het bestreden besluit van 20 maart 2025 op het bezwaar van eiser is de minister bij de afwijzing van de aanvraag gebleven.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
De rechtbank heeft het beroep op 22 juli 2025 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: de gemachtigde van eiser (per Teams-verbinding) en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
Het bestreden besluit
3. De minister heeft het bezwaar van eiser kennelijk ongegrond verklaard. Hieraan heeft de minister ten grondslag gelegd dat eiser het doel en de omstandigheden van het voorgenomen verblijf niet heeft aangetoond. Ook is niet aannemelijk gemaakt dat eiser (tijdig) het Schengengebied zal verlaten. Eiser heeft namelijk onvoldoende sociale en economische binding met Liberia, zijn land van herkomst. Verder heeft eiser in bezwaar onvoldoende gebruik gemaakt van de gelegenheid om aanvullende informatie te verstrekken en stukken in te dienen.
Heeft de minister de hoorplicht geschonden?
Betoog eiser
4. Eiser betoogt dat de minister de hoorplicht heeft geschonden door eiser niet te horen in bezwaar. Door eiser niet te horen is hem de mogelijkheid ontnomen om de intenties en het doel van het bezoek nader toe te lichten. De minister had ervoor kunnen en moeten kiezen om eiser te horen als er twijfels waren over zijn intenties. Ook het gegeven dat de herkomst van een aantal contante stortingen onduidelijk is gebleven, had aanleiding moeten geven om eiser te horen. Hierbij wijst eiser op een uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Haarlem, van 21 februari 2017.
Standpunt minister
De minister stelt zich op het standpunt dat de hoorplicht niet is geschonden. De minister heeft namelijk van het horen van eiser af kunnen zien, omdat het bezwaar kennelijk ongegrond is. Dit is het geval, gelet op alles wat in de aanvraag- en bezwaarprocedure is aangevoerd, in combinatie met de inhoud van het bestreden besluit. In de bezwaarprocedure is voldoende gelegenheid geboden om aanvullende informatie te verstrekken en stukken over te leggen. Hier is volgens de minister onvoldoende gebruik van gemaakt. Tijdens de zitting heeft de gemachtigde van de minister er verder op gewezen dat eiser niet om een hoorzitting heeft gevraagd.
Toetsingskader
De wettelijke plicht om een vreemdeling in de bezwaarfase te horen volgt uit artikel 7:2 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Van horen kan worden afgezien om een aantal redenen, die uitputtend zijn beschreven in artikel 7:3 van de Awb. Het gaat hier om de reden die in deze bepaling is opgenomen onder b. Uit vaste jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) volgt dat dit het geval is als er op voorhand redelijkerwijs geen twijfel over mogelijk is dat de bezwaren niet kunnen leiden tot een andersluidend besluit. De Afdeling noemt in haar uitspraak van 6 juli 2022 gevallen waarin het minder vanzelfsprekend is dat van een hoorzitting in bezwaar kan worden afgezien. Het gaat daarbij bijvoorbeeld om de situatie waarin een vreemdeling in de bezwaarfase nog niet alle relevante informatie en bewijsstukken heeft overgelegd die van hem worden verlangd, of de situatie waarin er - om welke reden dan ook - nog onduidelijkheden over het te beoordelen feitencomplex bestaan. Het uitgangspunt dat een vreemdeling gehoord wordt komt in deze situaties bijzonder belang toe, omdat er immers veel omstandigheden denkbaar zijn die meebrengen dat een vreemdeling niet alle verzochte informatie kan overleggen. Een gehoor kan juist dan uitkomst bieden om ontbrekende informatie boven tafel te krijgen, of eventueel te zoeken naar oplossingen voor gerezen problemen. Maar ook als het feitencomplex wel compleet is en naar het oordeel van de minister voldoende duidelijk is dat het bezwaar niet tot een ander oordeel kan leiden, kan hij niet zonder meer afzien van horen in bezwaar. Dit is afhankelijk van de concrete omstandigheden van het geval, waarbij geldt dat naarmate een vreemdeling meer inspanningen heeft verricht om de benodigde informatie te verkrijgen en daarover met de minister heeft gecommuniceerd, het meer in de rede ligt om hem uit te nodigen voor een hoorzitting. Bij twijfel moet de vreemdeling worden gehoord.
Oordeel rechtbank
De beroepsgrond slaagt. De rechtbank stelt vast dat eiser in bezwaar nieuwe informatie heeft aangeleverd, namelijk dat hij een baan zou hebben in Liberia. Daarbij heeft eiser een werkgeversverklaring, een werkpasje, een salarisstrook en een bankafschrift overgelegd. Uit het bestreden besluit blijkt dat de minister vindt dat deze stukken inconsistenties bevatten en dat hij twijfels heeft over een aantal van de stortingen die te zien zijn op het bankafschrift. Verder werpt de minister eiser tegen dat hij in bezwaar geen aanvullende documenten heeft overgelegd over zijn sociale binding met Liberia. Gelet op wat in 4.2 is overwogen, is juist in een dergelijke situatie een hoorzitting aangewezen. De vragen en twijfels die de minister heeft over de door eiser ingediende stukken, zouden bij uitstek tijdens een hoorzitting kunnen worden besproken, zodat eiser de kans heeft om onduidelijkheden weg te nemen. Het door de minister ter zitting ingenomen standpunt dat meerdere contactmomenten zijn geweest waarbij eiser aanvullende stukken had kunnen overleggen om zijn binding met Liberia te onderbouwen, wordt niet gevolgd. Bij de contactmomenten tussen eiser en de minister heeft eiser stukken overgelegd waar de minister uitdrukkelijk om heeft gevraagd. Daarmee heeft eiser wel degelijk inspanning geleverd om zijn aanvraag te onderbouwen. Het kan voor eiser niet zonder meer duidelijk zijn geweest hoe hij zijn binding met Liberia verder had kunnen onderbouwen. Het primaire besluit en de motivering ervan zijn namelijk niet toegespitst op het individuele geval van eiser. Hoewel het aan eiser is om zijn stellingen met stukken te onderbouwen, moet het wel voldoende duidelijk zijn op welke manier hij dat zou kunnen doen. Het had op de weg van de minister gelegen om hierover duidelijkheid te verschaffen. Dat eiser niet uitdrukkelijk om een hoorzitting heeft gevraagd, maakt ook niet dat de minister – mede gelet op hetgeen hiervoor is overwogen – van een hoorzitting af heeft kunnen zien. Eiser is namelijk in de veronderstelling geweest dat hij met het overleggen van de gevraagde stukken/informatie zijn aanvraag voldoende heeft onderbouwd.
Gelet op het voorgaande is het bestreden besluit genomen in strijd met artikel 7:2 van de Awb. De rechtbank zal, omdat het beroep gelet hierop al gegrond wordt verklaard, niet meer ingaan op de andere beroepsgronden die eiser naar voren heeft gebracht.
Overige beroepsgronden
5. Omdat het bestreden besluit, gelet op wat hiervoor is overwogen, niet in stand kan blijven, ziet de rechtbank geen aanleiding om de overige beroepsgronden van eiser te bespreken.
Conclusie en gevolgen
6. Het beroep is gegrond. Dat betekent dat de rechtbank het bestreden besluit vernietigt wegens strijd met de artikelen 3:2 en 7:2 van de Awb. Het is niet mogelijk om de rechtsgevolgen van het besluit in stand te laten, om zelf een beslissing te nemen of om het gebrek te herstellen met een betere motivering. De minister moet eiser namelijk horen en daarna een nieuw besluit op bezwaar nemen. De rechtbank geeft hiervoor een termijn van acht weken.
Omdat het beroep gegrond is, moet de minister de proceskosten van eiser vergoeden. Deze vergoeding bedraagt € 1.814,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting, met een waarde per punt van € 907,- en een wegingsfactor 1). Ook moet de minister het door eiser betaalde griffierecht aan hem vergoeden. Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden.
Beslissing
De rechtbank:
Deze uitspraak is gedaan door mr. Y. Yeniay - Cenik, rechter, in aanwezigheid van mr.J. de Lange, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.