RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[naam eiser] , V-nummer: [V-nummer] , eiser
de minister van Asiel en Migratie, verweerder.
Zittingsplaats Rotterdam
Bestuursrecht
zaaknummer: NL25.55584
(gemachtigde: mr. H.W. Omvlee),
en
Procesverloop
Verweerder heeft op 18 augustus 2025 aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd. Deze maatregel duurt nog voort.
Eiser heeft tegen het voortduren van de maatregel van bewaring beroep ingesteld. Daarbij heeft hij verzocht om schadevergoeding.
Verweerder heeft een voortgangsrapportage overgelegd. Eiser heeft hierop gereageerd.
De rechtbank heeft bepaald dat een onderzoek ter zitting achterwege blijft.
Overwegingen
Inleiding
1. Indien de rechtbank van oordeel is dat de toepassing of tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring in strijd is met de Vw dan wel bij afweging van alle daarbij betrokken belangen in redelijkheid niet gerechtvaardigd is, verklaart zij op grond van artikel 96, derde lid, van de Vw het beroep gegrond en beveelt zij de opheffing van de maatregel of een wijziging van de wijze van tenuitvoerlegging daarvan.
2. De rechtbank stelt voorop dat zij deze maatregel van bewaring al eerder heeft getoetst. Uit de uitspraak van 13 oktober 2025 (in de zaak NL25.47697) volgt dat de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek dat aan die uitspraak ten grondslag ligt, rechtmatig was. Daarom is bij de beoordeling van de rechtmatigheid van het voortduren van de maatregel van bewaring slechts de periode van belang sinds het moment van het sluiten van dat onderzoek op 7 oktober 2025.
Zicht op uitzetting
3. Eiser voert aan dat er geen reëel zicht op uitzetting is binnen een redelijke termijn. Hiertoe stelt eiser dat de laissez-passer (lp) aanvragen bij de Algerijnse autoriteiten van 2016 en 2019 destijds voor hem niet hebben geleid tot de afgifte van een reisdocument of zelfs een reactie van het Algerijns consulaat. Ook deze bewaring is er de afgelopen drie maanden, ondanks vijf rappels van verweerder, geen reactie ontvangen van de Algerijnse autoriteiten op de nieuwe lp-aanvraag van 22 augustus 2025. Gelet op het voorgaande is er naar de mening van eiser onvoldoende aanleiding om aan te nemen dat in zijn geval er een uitzetting binnen een redelijke termijn zal plaatsvinden.
4. Allereerst is de rechtbank van oordeel dat zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn naar Algerije niet ontbreekt om de enkele reden dat de lp-trajecten in 2016 en 2019 niet tot de afgifte van een lp hebben geleid. In dit verband verwijst de rechtbank op rechtsoverweging 2 van haar eerdere uitspraak van 1 september 2025 (zaaknummer NL25.39382). Daarnaast is het zo dat met een lp-traject bij de Algerijnse autoriteiten in het algemeen de nodige tijd (meerdere maanden) gemoeid gaat. Van eiser mag worden verwacht dat hij volledig en actief meewerkt aan zijn uitzetting en lp-trajecten, van deze medewerking is echter niet gebleken. Uit het vertrekgesprek van 29 oktober 2025 blijkt dat eiser niets onderneemt om zijn terugkeer te bevorderen, en weigert om met de regievoerder in gesprek te gaan. Er zijn door eiser verder geen concrete aanknopingspunten aannemelijk gemaakt die erop wijzen dat het lp-traject ditmaal op niets uit zal lopen en dat er voor hem door het Algerijns consulaat geen lp zal worden afgegeven. In de stelling dat na drie maanden nog geen reactie van de Algerijnse autoriteiten op de lp-aanvraag is gekomen, ziet de rechtbank dus geen aanleiding voor het oordeel dat er in eisers geval geen zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn bestaat. De beroepsgrond slaagt niet.
Lichter middel
5. Eiser betoogt daarnaast dat verweerder kan volstaan met een lichter middel
dan de inbewaringstelling. Eiser heeft tijdens het vertrekgesprek van 24 september 2025 aangegeven dat hij bij zijn oom in Den Haag of bij zijn neef in Rotterdam kan verblijven. Eiser zal dus voor verweerder feitelijk traceerbaar zijn en is bereid om aan een meldplicht te voldoen. Gezien het voorgaande, is eiser dan ook van mening dat nu de bewaring langer voortduurt, de belangenafweging in zijn voordeel uit moet vallen.
6. De rechtbank volgt eiser niet in zijn standpunt. Het risico op onttrekking dat is vastgesteld in de maatregel van bewaring en bevestigd in de uitspraak van deze rechtbank en zittingsplaats van 1 september 2025 (zaaknummer NL25.39382), is onverminderd van toepassing. Dat eiser stelt dat hij bij familieleden zou kunnen verblijven en bereid zou zijn zich aan een meldplicht te houden, leidt niet tot een ander oordeel. De rechtbank neemt daarbij in het bijzonder in aanmerking dat eiser in het verleden op 19 januari 2017 met onbekende bestemming is vertrokken en op 21 oktober 2022 niet is verschenen voor zijn gehoor in het kader van zijn asielaanvraag. Het voorgaande, in samenhang bezien met het vastgestelde risico op onttrekking en de verklaringen van eiser tijdens het vertrekgesprek van 28 oktober 2025, waarin hij aangaf niet met de Dienst Terugkeer en Vertrek (DT&V) in gesprek te willen gaan en stelde dat de DT&V ook ditmaal zijn terugkeer niet zal kunnen bewerkstelligen, leidt de rechtbank tot het oordeel dat het onwaarschijnlijk is dat eiser zich beschikbaar zou houden voor zijn terugkeer indien hij in vrijheid wordt gesteld. Verweerder heeft zich dan ook terecht op het standpunt gesteld dat niet kon worden volstaan met een lichter middel dan de maatregel van bewaring. De beroepsgrond slaagt niet.
Ambtshalve toetsing
7. De rechtbank overweegt tot slot dat zij, zoals blijkt uit het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 8 november 2022 (ECLI:EU:C:2022:858), gehouden is ambtshalve de rechtmatigheidsvoorwaarden van de maatregel van bewaring te toetsen. Ook met inachtneming van deze ambtshalve toetsing ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat het voortduren van de maatregel van bewaring in de te toetsen periode op enig moment onrechtmatig is geweest.
8. Het Hof heeft in het arrest Adrar van 4 september 2025, ECLI:EU:C:2025:647, voor recht verklaard dat de bewaringsrechter zo nodig ambtshalve moet nagaan of het beginsel van non-refoulement en/of het belang van het kind en het familie- en gezinsleven, bedoeld in respectievelijk artikel 5, onder a) en b), van richtlijn 2008/115 zich verzetten tegen de verwijdering als de bewaringsmaatregel is opgelegd om de terugkeer van een illegaal verblijvende derdelander voor te bereiden en/of om de verwijderingsprocedure uit te voeren. Het is de rechtbank niet gebleken dat het familie- en gezinsleven van eiser of het beginsel van refoulement zich verzetten tegen eisers verwijdering.
Conclusie en gevolgen
9. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
10. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. T. Boesman, rechter, in aanwezigheid van F.S. Ulrich, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.