[eiser], wonende te [woonplaats], eiser,
en
de inspecteur van de Belastingdienst, verweerder.
De bestreden uitspraak op bezwaar
De uitspraak van verweerder van 18 april 2025 op het bezwaar van eiser tegen de voor het jaar 2023 opgelegde aanslag inkomstenbelasting en premie volksverzekeringen (IB/PVV).
Zitting
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 26 november 2025.
Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn partner en mr. F.V. Barnard. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. [medewerker belastingdienst 1] en mr. [medewerker belastingdienst 2].
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Overwegingen
1. Eiser is sinds 28 november 1997 eigenaar van een recreatiewoning aan [adres 1] in het recreatiepark [naam park] te [plaats 1].
2. Eiser staat sinds 22 juni 2021 in de Basisregistratie personen (Brp) ingeschreven op het adres [adres 2] in [plaats 2].
3. Met dagtekening 29 februari 2024 is aan eiser een uitnodiging tot het doen van aangifte IB/PVV 2023 (de aangifte) uitgereikt. Omdat eiser hierop niet heeft gereageerd, heeft verweerder hem bij brief van 7 juni 2024 daaraan herinnerd. Vervolgens is met dagtekening 31 juli 2024 een aanmaning tot het doen van de aangifte aan eiser uitgereikt. Daarin heeft verweerder aangegeven dat de aangifte vóór 14 augustus 2024 ingediend moest zijn.
4. Eiser heeft op 19 augustus 2024 de aangifte ingediend. Het daarbij aangegeven verzamelinkomen bedraagt € 200.851 en bestaat uit loon uit vroegere dienstbetrekking (€ 110.851) en belastbaar inkomen uit aanmerkelijk belang (€ 90.000).
5. De definitieve aanslag IB/PVV 2023 van 11 oktober 2024 is overeenkomstig de aangifte vastgesteld en resulteert in een te betalen inkomstenbelasting en premies volksverzekeringen van € 63.250. Gelijktijdig is aan eiser bij beschikking een verzuimboete opgelegd van € 385 wegens het niet tijdig doen van de aangifte en is € 441 aan belastingrente in rekening gebracht.
6. In geschil is of de recreatiewoning voor eiser kwalificeert als eigen woning als bedoeld in artikel 3.111, van de Wet IB 2001, hetgeen eiser bepleit en verweerder betwist. Verder is in geschil of de verzuimboete terecht en naar het juiste bedrag is opgelegd.
Eigen woning
7. Artikel 3.111 van de Wet IB 2001 bepaalt wat onder een eigen woning in de zin van de eigenwoningregeling wordt verstaan. Het eerste lid van dit artikel bevat de hoofdregel en bepaalt dat een eigen woning een (gedeelte van een) gebouw is dat aan de belastingplichtige of personen die tot zijn huishouden behoren, als hoofdverblijf ter beschikking staat. Het begrip hoofdverblijf is synoniem voor de centrale levensplaats. Waar deze centrale levensplaats gelegen is, moet naar de omstandigheden worden beoordeeld, overeenkomstig artikel 4 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (Awr). Het gaat daarbij om het antwoord op de vraag waar zich het middelpunt van de persoonlijke en economische belangen van de belastingplichtige bevindt. Waar een belastingplichtige staat ingeschreven kan daarvoor een aanwijzing zijn maar dat is niet van doorslaggevend belang.
8. Op eiser rust de last aannemelijk te maken dat de in [plaats 1] aangehouden woning is aan te merken als eigen woning bedoeld in artikel 3.111 van de Wet IB 2001. De rechtbank is van oordeel dat met al hetgeen eiser heeft gesteld en aangevoerd, eiser niet heeft voldaan aan zijn bewijslast. De rechtbank neemt daarbij in aanmerking dat uit de in de stukken gepresenteerde feiten niet aannemelijk is geworden dat het middelpunt van de persoonlijke en economische belangen van eiser zich in 2023 in [plaats 1] bevond. De rechtbank weegt daarin mee dat tegenover de stelling van eiser dat hij zich in het jaar meestal bevindt in [plaats 1], de inspecteur er op heeft gewezen dat het merendeel van de uitgaven in het jaar zijn gedaan in en rondom [plaats 2], dat de woning aldaar wordt gehuurd om dicht bij de kinderen en kleinkinderen te kunnen zijn, en op het verschil in energieverbruik dat doorslaat naar de woning in [plaats 2]. Voorts is van belang dat de inspecteur heeft gewezen op sociale activiteiten van eiser in [plaats 2] en waarvan geen sprake lijkt te zijn in [plaats 1]. Dit leidt tot het oordeel dat de inspecteur de woning in [plaats 1] terecht niet als eigen woning heeft aangemerkt.
Verzuimboete
9. Op grond van artikel 67a, eerste lid, van de Awr, kan een verzuimboete worden opgelegd van ten hoogste € 5.514 aan de belastingplichtige die is uitgenodigd tot het doen van aangifte en die de aangifte niet, dan wel niet binnen de in de aanmaning tot het doen van aangifte gestelde termijn heeft gedaan. Op grond van paragraaf 21, eerste lid, van het Besluit Bestuurlijke Boeten Belastingdienst, wordt bij een dergelijk verzuim een boete opgelegd ter hoogte van zeven procent van het in artikel 67a van de Awr genoemde maximum, te weten € 385. De verzuimboete heeft tot doel een gebod tot nakoming van fiscale verplichtingen in te scherpen.
10. Niet in geschil is dat de aangifte te laat is ingediend, namelijk vijf dagen na de in de aanmaning genoemde uiterste termijn van 14 augustus 2024. De aangifte is dan ook te laat ingediend en de verzuimboete is in zoverre terecht opgelegd. Alleen bij afwezigheid van alle schuld (avas) blijft een verzuimboete achterwege. Daarvan is alleen sprake als eiser aannemelijk maakt dat hij alle in de gegeven omstandigheden in redelijkheid te vergen zorg heeft betracht om te voorkomen dat te laat aangifte werd gedaan.
Eiser stelt dat hij vanwege de intensieve zorg voor zijn schoonzus, haar uiteindelijke overlijden op 22 juni 2024 en de nazorg daarvan, te laat was met het insturen van zijn aangifte. Hoewel de rechtbank begrip heeft voor de omstandigheden, heeft eiser hiermee niet aannemelijk gemaakt dat er in zijn geval sprake is van avas. Dit betekent dat de verzuimboete terecht is opgelegd. De rechtbank acht een verzuimboete van € 385 in dit geval passend en geboden. De rechtbank ziet verder in hetgeen eiser heeft aangevoerd geen aanleiding om de verzuimboete te matigen.
11. Gelet op wat hiervoor is overwogen is het beroep ongegrond verklaard.
12. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Deze uitspraak is gedaan door mr. R.C.H.M. Lips, rechter, in aanwezigheid van mr. L.J.E. Steijvers, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 10 december 2025.
griffier rechter
Afschrift verzonden aan partijen op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kunnen partijen binnen zes weken na de verzenddatum hoger beroep instellen bij het gerechtshof Den Haag (team belastingrecht).
Dat kan digitaal via www.rechtspraak.nl, daar klikt u op “Formulieren en inloggen”. Hoger beroep instellen kan ook door verzending van een brief aan het gerechtshof Den Haag (belastingkamer), Postbus 20302, 2500 EH Den Haag.
Bij het instellen van het hoger beroep dient het volgende in acht te worden genomen:
1 - bij het hogerberoepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak overgelegd;
2 - het hogerberoepschrift is, indien het op papier wordt ingediend, ondertekend.
Verder vermeldt u ten minste het volgende:
a. de naam en het adres van de indiener;
b. de datum van verzending;
c. een omschrijving van de uitspraak waartegen het hoger beroep is ingesteld;
d. de redenen waarom u het niet eens bent met de uitspraak (de gronden van het hoger beroep).