RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 22 december 2025 in de zaak tussen
[eiser] , te [woonplaats] , eiser
het college van burgemeester en wethouders van Leiden, verweerder
Samenvatting
Bestuursrecht
zaaknummer: SGR 23/2950
en
(gemachtigden: S. Ramsoekh, A. Ramdien en S. Roth).
Als derde-partij heeft aan het geding deelgenomen: Domu Praesto Amsterdam B.V., te Leiden, vergunninghoudster
(gemachtigde: mr. K. Lagrouw).
1. Deze uitspraak gaat over de verlening door het college aan vergunninghoudster van een omgevingsvergunning voor het plaatsen van airconditioning units op de daken van het pand aan de [pand 1 en pand 2] in Leiden. Eiser is het niet eens met de verlening van de omgevingsvergunning. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de verlening van de omgevingsvergunning.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het college de omgevingsvergunning heeft kunnen verlenen. Eiser krijgt dus geen gelijk en het beroep is dus ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Op 12 april 2019 is door het college aan vergunninghoudster een omgevingsvergunning (kenmerk Wabo 182877/4023971) verleend voor het verbouwen en uitbreiden van het kantoorpand aan de [pand 1 en pand 2] (het pand) tot 19 woonstudio’s.
Op 8 juni 2020 is door het college aan vergunninghoudster een omgevingsvergunning (kenmerk Wabo 200976/5053547) verleend voor het wijzigen van de gebruiksfunctie van het pand van onzelfstandig wonen naar zelfstandig wonen.
Op 23 november 2020 is door het college aan vergunninghoudster een omgevingsvergunning (kenmerk Z/20/1600562) verleend voor de sloop en herbouw van het pand.
Op 31 januari 2022 is door het college aan vergunninghoudster een omgevingsvergunning (kenmerk Z/21/3281840) verleend voor het wijzigen van de gebruiksfunctie van het pand van onzelfstandig wonen naar een hotelfunctie.
Vergunninghoudster heeft op 15 augustus 2022 een omgevingsvergunning aangevraagd voor het plaatsen van 19 airconditioning units op de daken van het pand. De aanvraag heeft betrekking op de activiteit ‘bouwen’ als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder a, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo).
Bij besluit van 18 november 2022 heeft het college de gevraagde omgevingsvergunning verleend.
Bij besluit van 10 maart 2023 heeft het college de bezwaren van eiser tegen het besluit van 18 november 2022 ongegrond verklaard.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het besluit van 10 maart 2023. Het college heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.
De rechtbank heeft de zaken met zaaknummers SGR 22/5137, 23/2950, 23/3533, 23/6907, 23/7131 en 24/1644 gevoegd en op 19 september 2025 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, vergezeld door [naam 1] . Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigden. Derde-partij heeft zich laten vertegenwoordigen door haar gemachtigde en [naam 2] .
Beoordeling door de rechtbank
Is artikel 3.8, tweede lid, van het Bouwbesluit 2012 van toepassing?
Het bestreden besluit
3. In het besluit van 10 maart 2023 heeft het college zich – voor zover van belang in beroep – op het standpunt gesteld dat het plaatsen van 19 airconditioning units op het dak van het pand niet in strijd is met de geluidsnormen van artikel 2.17, eerste lid, van het Activiteitenbesluit milieubeheer. Het college heeft zich verder op het standpunt gesteld niet aan artikel 3.8, tweede lid, van het Bouwbesluit 2012 behoeft te worden getoetst.
Toetsingskader
4. Op 1 januari 2024 zijn de Omgevingswet en de Invoeringswet Omgevingswet in werking getreden. Als een aanvraag om een omgevingsvergunning is ingediend vóór het tijdstip van inwerkingtreding van de Omgevingswet blijft op grond van artikel 4.3, aanhef en onder a, van de Invoeringswet Omgevingswet het recht zoals dat gold onmiddellijk vóór dat tijdstip van toepassing tot het besluit op die aanvraag onherroepelijk wordt, met uitzondering van artikel 3.9, derde lid, eerste zin, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo). De aanvraag om de omgevingsvergunning is ingediend op
15 augustus 2022. Dat betekent dat in dit geval de Wabo, zoals die gold vóór 1 januari 2024, van toepassing blijft.
Niet-ontvankelijkheid eiser
5. Ter zitting is het college teruggekomen op zijn in het verweerschrift ingenomen standpunt dat eiser niet als belanghebbende kan worden aangemerkt. De rechtbank ziet ook geen aanknopingspunt voor het oordeel dat eiser geen belanghebbende is. Eiser is eigenaar van een naastgelegen perceel en op voorhand is niet uit te sluiten dat hij gevolgen van enige betekenis kan ondervinden van het bouwplan.
6. Eiser betoogt dat artikel 3.8, tweede lid, van het Bouwbesluit 2012 van toepassing is en dat niet is aangetoond dat de plaatsing van de airconditioning units in overeenstemming is met dit artikellid. Net als voor de woning van eiser geldt voor het pand van vergunninghoudster, gelet op de op 8 juni 2020 verleende omgevingsvergunning, de gebruiksfunctie “wonen”. Ten onrechte gaat het college uit van de gebruiksfunctie “logies”, omdat de omgevingsvergunning van 31 januari 2022 voor het toestaan van een hotel nog niet onherroepelijk is. Daarom zijn in het akoestisch rapport van 8 december 2021 onjuiste grenswaarden gehanteerd en is dus niet aangetoond dat aan artikel 3.8, tweede lid, van het Bouwbesluit 2012 wordt voldaan.
Artikel 3.8, tweede lid, van het Bouwbesluit 2012 luidt als volgt:
2. Een installatie voor warmte- of koudeopwekking, die is opgesteld buiten de uitwendige scheidingsconstructie van een bouwwerk, veroorzaakt op de perceelgrens met een perceel voor een andere woonfunctie een geluidsniveau van ten hoogste 40 dB, bepaald volgens de Handleiding Meten en Rekenen Industrielawaai.”
Het college heeft zich naar het oordeel van de rechtbank op goede gronden op het standpunt gesteld dat van belang is dat met de verleende omgevingsvergunning voor afwijkend gebruik niet in een woonfunctie, maar in een logiesfunctie wordt voorzien. Dat die omgevingsvergunning nog niet onherroepelijk is, geeft geen aanleiding voor een ander oordeel. De vergunning is namelijk van kracht en de airconditioning units worden geplaatst voor het vergunde gebruik als hotel (logiesfunctie). De rechtbank volgt daarom niet het betoog van eiser dat de airconditioning units op een gebouw met een woonfunctie worden geplaatst.
Gelet op de logiesfunctie van het gebouw heeft het college zich terecht op het gesteld dat de gestelde geluidsnorm van 40 dB op de perceelsgrens als bedoeld in artikel 3.8, tweede lid, van het Bouwbesluit 2012 in het voorliggende geval niet van toepassing is. Daartoe overweegt de rechtbank dat de in het artikellid gestelde geluidsnorm betrekking heeft op de perceelsgrens met een perceel waarop al een andere woonfunctie staat, of die bedoeld is voor een andere woonfunctie. Dit volgt specifiek uit de Nota van toelichting bij het wijzigingsbesluit. Dat artikel 3.8, tweede lid, niet van toepassing is op een bouwwerk ten behoeve van een logiesfunctie blijkt ook uit de aansturingstabel van artikel 3.7 van het Bouwbesluit 2012. Dit betekent dat de geluidsnorm van 40 dB op de perceelsgrens niet geldt voor aangrenzende percelen met enerzijds een logiesfunctie en anderzijds een woonfunctie, zoals in deze zaak het geval is.
De aanvraag
7. Eiser betoogt dat de aanvraag van vergunninghoudster om de omgevingsvergunning onjuiste informatie bevat. In bezwaar heeft eiser daarover gesteld dat in de aanvraag ten onrechte is vermeld dat de hoofdfunctie een hotel is, dat er geen andere aanvragen zijn gedaan en dat de aanvraag op wijzigingen van bestaande bouwwerken ziet.
Deze beroepsgrond slaagt niet. Niet is gebleken dat de het college vanwege de door eiser bedoelde informatie op het aanvraagformulier een onvolledig beeld heeft van de situatie en dat toetsing van het bouwplan om die reden op basis van onjuiste gegevens heeft plaatsgevonden. De beroepsgrond slaagt niet.
Voor zover eiser betoogt dat de onherroepelijke omgevingsvergunning van
23 november 2020 met de verleende omgevingsvergunning wordt gewijzigd, mist dit betoog feitelijke grondslag. De in deze zaak voorliggende omgevingsvergunning voorziet met de vergunde airconditioning units in een afzonderlijk bouwplan.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. S.H. van den Ende, rechter, in aanwezigheid van
mr. H.B. Brandwijk, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op
22 december 2025.
griffier rechter
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.