RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 22 december 2025 in de zaak tussen
[eiser], te [woonplaats], eiser
het college van burgemeester en wethouders van Leiden,
Samenvatting
Bestuursrecht
zaaknummer: SGR 23/3533
en
(gemachtigden: [naam 1], [naam 2] en [naam 3]).
Als derde-partij heeft aan het geding deelgenomen: Domu Praesto Amsterdam B.V., te Leiden, vergunninghoudster
(gemachtigde: mr. K. Lagrouw).
1. Deze uitspraak gaat over de verlening door het college aan vergunninghoudster van een omgevingsvergunning voor het brandveilig gebruiken van een hotel op de locatie [adres 1] / [adres 2] in [plaats]. Eiser is het niet eens met de verlening van de omgevingsvergunning.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is, omdat het bestreden besluit niet met de vereiste zorgvuldigheid is voorbereid. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Op 12 april 2019 is door het college aan vergunninghoudster een omgevingsvergunning (kenmerk Wabo 182877/4023971) verleend voor het verbouwen en uitbreiden van het kantoorpand aan de [adres 1] / [adres 2] (het pand) tot 19 woonstudio’s.
Op 8 juni 2020 is door het college aan vergunninghoudster een omgevingsvergunning (kenmerk Wabo 200976/5053547) verleend voor het wijzigen van de gebruiksfunctie van het pand van onzelfstandig wonen naar zelfstandig wonen.
Op 23 november 2020 is door het college aan vergunninghoudster een omgevingsvergunning (kenmerk Z/20/1600562) verleend voor de sloop en herbouw van het pand [adres 1].
Op 31 januari 2022 is door het college aan vergunninghoudster een omgevingsvergunning (kenmerk Z/21/3281840) verleend voor het wijzigen van de gebruiksfunctie van het pand van onzelfstandig wonen naar een hotelfunctie.
Vergunninghoudster heeft op 14 april 2022 een omgevingsvergunning aangevraagd voor het brandveilig gebruiken van het hotel. De aanvraag heeft betrekking op de activiteit ‘het in gebruik nemen of gebruiken van een bouwwerk in met het oog op de brandveiligheid bij algemene maatregel van bestuur aangewezen categorieën gevallen’ als bedoeld in artikel 2.1, aanhef en eerste lid, onder d, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo).
Het college heeft de uitgebreide voorbereidingsprocedure gevolgd, als bedoeld in paragraaf 3.3 van de Wabo. Het ontwerpbesluit heeft vanaf 24 februari 2023 zes weken ter inzage gelegen.
Bij besluit van 14 april 2023 is door het college de gevraagde omgevingsvergunning verleend.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het besluit van 14 april 2023. Het college heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.
De rechtbank heeft de zaken met zaaknummers SGR 22/5137, 23/2950, 23/3533, 23/6907, 23/7131 en 24/1644 gevoegd en op 19 september 2025 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, vergezeld door [naam 4]. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigden. Derde-partij heeft zich laten vertegenwoordigen door haar gemachtigde en [naam 5].
Beoordeling door de rechtbank
Overgangsrecht Omgevingswet
3. Op 1 januari 2024 zijn de Omgevingswet en de Invoeringswet Omgevingswet in werking getreden. Als een aanvraag om een omgevingsvergunning is ingediend vóór het tijdstip van inwerkingtreding van de Omgevingswet, blijft op grond van artikel 4.3, aanhef en onder a, van de Invoeringswet Omgevingswet het recht zoals dat gold onmiddellijk vóór dat tijdstip van toepassing tot het besluit op die aanvraag onherroepelijk wordt, met uitzondering van artikel 3.9, derde lid, eerste zin, van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo).
De aanvraag om een omgevingsvergunning is ingediend op 14 april 2022. Dat betekent dat in deze zaak de Wabo van toepassing blijft.
Ontvankelijkheid eiser
4. Ter zitting heeft het college afstand genomen van zijn in het verweerschrift ingenomen standpunt dat het beroep van eiser niet ontvankelijk is. De rechtbank moet de ontvankelijkheid van het beroep wel ambtshalve beoordelen en overweegt daartoe als volgt.
Eiser heeft op 10 oktober 2022 een reactie ingediend op de aanvraag van
14 april 2022. Hij heeft geen zienswijze ingediend op het ontwerpbesluit van 23 februari 2023, zoals wel is vereist op grond van artikel 6:13 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Volgens vaste rechtspraak wordt echter aan belanghebbenden in omgevingsrechtelijke zaken niet langer tegengeworpen dat zij geen zienswijze naar voren hebben gebracht over het ontwerpbesluit. Eiser komt op tegen een besluit op grond van de Wabo, zodat sprake is van een omgevingsrechtelijke zaak. Naar het oordeel van de rechtbank is eiser ook belanghebbende bij het bestreden besluit. Brandveiligheidseisen uit het Bouwbesluit 2012 strekken tot bescherming van de belangen van eigenaren en gebruikers van de gebouwen waarvoor deze eisen gelden, en van eigenaren en gebruikers van belendende gebouwen. Eiser is eigenaar en gebruiker van het naastgelegen pand [adres 3]. Het vergunde pand is tegen eisers pand aangebouwd. Dat het bestreden besluit gevolgen van enige betekenis kan hebben voor eiser is op voorhand niet uit te sluiten. Daarbij neemt de rechtbank in aanmerking dat een omgevingsvergunning voor brandveilig gebruik op grond van artikel 2.13 van de Wabo moet worden geweigerd als de brandveiligheid met het oog op het voorziene gebruik van het bouwwerk niet voldoende is verzekerd. Indien brandveiligheid onvoldoende is verzekerd, kan dit onder meer gevolgen hebben voor het risico op verspreiding van brand en overslag daarvan naar het perceel van eiser. De rechtbank volgt het college dus niet in zijn standpunt dat het bestreden besluit alleen relevant is voor de gebruikers van het hotel. De conclusie is daarom dat het beroep van eiser ontvankelijk is.
Weerstand tegen branddoorslag en brandoverslag 5. Eiser betoogt dat ten onrechte niet is getoetst aan de voor nieuwbouw geldende eisen ten aanzien van de ‘weerstand branddoorslag en brandoverslag’ (WBDBO) uit het Bouwbesluit 2012.
Voor zover het college zich op het standpunt stelt dat het relativiteitsvereiste in artikel 8:69a van de Awb in de weg staat aan een geslaagd beroep op brandveiligheidseisen, volgt de rechtbank dit standpunt niet. De brandveiligheidsregels waar eiser zich op beroept, hebben betrekking op WBDBO. De voor scheidingsconstructies en tussen (sub)brandcompartimenten en extra beschermde vluchtroutes geldende WBDBO zijn betrokken bij de beoordeling van de brandveiligheid van het gebruik van het pand. Dit blijkt bijvoorbeeld uit hoofdstuk 3 van het tot de omgevingsvergunning behorende onderzoek van [adviesbureau]. Omdat niet kan worden uitgesloten dat een eventuele brand in het hotel zich zou kunnen uitbreiden naar het pand van eiser, ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat brandveiligheidsregels over WBDBO kennelijk niet strekken tot bescherming van het belang van eiser.
Op grond van artikel 2.1, eerste lid, onder d, van de Wabo is het verboden zonder omgevingsvergunning een bouwwerk in gebruik te nemen of te gebruiken in met
het oog op de brandveiligheid bij algemene maatregel van bestuur aangewezen categorieën gevallen. De omgevingsvergunning wordt op grond van artikel 2.13 van de Wabo geweigerd indien de brandveiligheid met het oog op het voorziene gebruik van het bouwwerk niet voldoende verzekerd is.
Aan het bestreden besluit ligt een brandveiligheidsadvies van [adviesbureau] ten grondslag. Verder blijkt uit het besluit dat de Veiligheidsregio Hollands Midden, onder het stellen van voorwaarden, een positief brandveiligheidsadvies heeft uitgebracht. Eiser heeft de inhoud van het brandveiligheidsadvies – dat uitgaat van een WBDBO-eis van 30 minuten – op zichzelf niet bestreden. De enkele stelling van eiser dat voor het hotel een nieuwbouw WBDBO-eis van 60 minuten geldt, geeft de rechtbank onvoldoende aanknopingspunten voor het oordeel dat de vergunning in strijd met artikel 2.13 van de Wabo is verleend. Ook als eiser zou worden gevolgd in zijn stelling dat bij eerdere vergunningverlening voor het bouwen van het hotel is miskend dat moet worden voldaan aan nieuwbouweisen van het Bouwbesluit 2012, heeft hij daarmee nog niet aannemelijk gemaakt dat brandveiligheid gebruik van het pand niet voldoende is verzekerd.
Deze beroepsgrond slaagt niet.
Conclusie en gevolgen
6. Het beroep is ongegrond.
Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. S.H. van den Ende, rechter, in aanwezigheid van
mr. H.B. Brandwijk, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op
22 december 2025.
griffier rechter
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.