[verzoeker/eiser] , verzoeker/eiser,
V-nummer: [nummer]
(gemachtigde: mr. E. Sahin),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
(gemachtigde: mr. T.J.M. Schilder).
Inleiding
1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen het niet in behandeling nemen van de aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd. Eiser heeft de Syrische nationaliteit en is geboren op [datum] 2002. Verweerder heeft de aanvraag met het bestreden besluit van 7 november 2025 niet in behandeling genomen omdat hij stelt dat Duitsland hiervoor verantwoordelijk voor is.
Het beroep en het verzoek om een voorlopige voorziening zijn op 12 december 2025 op zitting behandeld. Hieraan hebben eiser, de gemachtigde van eiser, [tolk] als tolk en de gemachtigde van verweerder deelgenomen.
Beoordeling door de rechtbank
2. De rechtbank beoordeelt het niet in behandeling nemen van de asielaanvraag van eiser. Zij doet dat aan de hand van de argumenten die eiser heeft aangevoerd, de beroepsgronden.
3. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Dat betekent dat eiser ongelijk krijgt en het niet in behandeling nemen van zijn aanvraag in stand blijft. Verweerder mag uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel ten aanzien van Duitsland. Eiser heeft geen geslaagd beroep kunnen doen op het arrest C.K. van het Hof van Justitie van de Europese Unie (Hof). Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Totstandkoming van het besluit
4. De Europese Unie heeft gezamenlijke regelgeving over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Die staat in de Dublinverordening. Op grond van de Dublinverordening neemt verweerder een asielaanvraag niet in behandeling als is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan. In dit geval heeft Nederland bij Duitsland op 29 september 2025 een verzoek om terugname gedaan. Duitsland heeft op 30 september 2025 dit verzoek aanvaard.
Kan verweerder uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel ten aanzien van Duitsland?
5. Eiser voert aan dat sprake is van structurele, systematische tekortkomingen met betrekking tot de opvang voor asielzoekers in Duitsland. Hierbij verwijst eiser naar het AIDA rapport (update 2024) over Duitsland, specifiek pagina’s 178-179.
6. De rechtbank is van oordeel dat verweerder mag uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel ten aanzien van Duitsland. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) heeft op 14 februari 2025 geoordeeld dat het AIDA rapport over Duitsland (update 2022) geen wezenlijk ander beeld schetst van de situatie van Dublinclaimanten in Duitsland dan volgt uit eerder rapporten die reeds in eerdere uitspraken zijn betrokken. Het door eiser aangehaalde AIDA rapport (update 2024) bevat naar het oordeel van de rechtbank geen wezenlijk andere informatie dan die volgt uit eerder AIDA rapporten. Eiser heeft onvoldoende aannemelijk gemaakt dat sprake is van een (relevante) verslechtering van de omstandigheden in Duitsland ten opzichte van de situatie die al door de Afdeling is beoordeeld. Verder hebben de Duitse autoriteiten met het claimakkoord gegarandeerd dat zij de asielaanvraag van eiser zullen behandelen met inachtneming van de Europese richtlijnen en regelgeving. Als eiser toch problemen ondervindt in Duitsland, mag op basis van het interstatelijk vertrouwensbeginsel worden verwacht dat hij hierover kan klagen bij de Duitse autoriteiten. Eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat dit voor hem niet mogelijk is of zinloos zal zijn. De beroepsgrond slaagt niet.
Kan eiser een beroep doen op het arrest C.K. ?
7. Eiser voert aan dat hij kampt met ernstige psychische klachten die zijn ontstaan en verergerd tijdens zijn eerdere verblijf in Duitsland. Eiser heeft in Duitsland geen psychische hulp gekregen. Al in het Dublingehoor heeft eiser aangegeven dat dit voor hem de hoofdreden is dat hij niet wil terugkeren naar Duitsland.
8. De rechtbank is van oordeel dat eiser geen beroep kan doen op het arrest C.K.. Eiser heeft aangegeven dat hij met ernstige psychische klachten kampt, die zijn verergerd tijdens en door zijn verblijf in Duitsland. Tijdens het Dublingehoor van 29 september 2025 heeft eiser al aangegeven psychische problemen te hebben en dit is wederom naar voren gebracht in de beroepsgronden van 14 november 2025 en herhaald ter zitting op 12 december 2025. Ondanks dit tijdverloop, heeft eiser geen medische stukken overgelegd. Bovendien heeft eiser in de beroepsgronden van 14 november 2025 aangegeven dat een medisch dossier wel nog zou volgen. Eiser doet in dit kader een beroep op een uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Roermond, met het verzoek om eiser alsnog in staat te stellen om medische informatie te overleggen aangezien dit voor eiser niet haalbaar is geweest tijdens de korte Dublinprocedure. Naar het oordeel van de rechtbank heeft eiser voldoende tijd gehad om tenminste enige medische stukken te overleggen en ziet daarom geen aanleiding om eiser hiervoor meer tijd te geven. Daarnaast was in de uitspraak waar eiser een beroep op doet, sprake van een andere situatie waarbij de vreemdeling onder actieve behandeling stond bij een psychiater. In onderhavige zaak heeft eiser niet onderbouwd dat hij onder medische behandeling staat. Deze beroepsgrond slaagt niet.
9. Voor zover eiser in de aanvullende gronden heeft verzocht om, als hij toch al overgedragen moet worden, hem dan over te dragen aan Griekenland in plaats van aan Duitsland, stelt de rechtbank vast dat dit buiten de omvang van deze procedure valt. Onderhavige zaak gaat over de verantwoordelijkheid van Duitsland voor de behandeling van eisers asielaanvraag, op basis van een geaccordeerde claim door Duitsland. De rechtbank zal hier daarom geen oordeel over geven.
Conclusie en gevolgen
10. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand blijft. Eiser mag worden overgedragen aan Duitsland. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
11. Nu op het beroep is beslist, bestaat er geen aanleiding om de voorlopige voorziening toe te wijzen. De voorzieningenrechter wijst het verzoek daarom af.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
De voorzieningenrechter wijst het verzoek af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. W.B. Klaus, (voorzieningen)rechter, in aanwezigheid van mr. J.W. Robijn, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan, voor zover het de hoofdzaak betreft, een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.