[eiser] , V-nummer: [v-nummer] , eiser
(gemachtigde: mr. M.J.A. Bakker),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
(gemachtigden: mr. F. Witteman en mr. J. van Dam)
Inleiding
1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen de afwijzing van het verzoek van eiser tot opheffing van het terugkeerbesluit en de bijbehorende signalering daarvan in het SIS.
Verweerder heeft het verzoek van eiser met het besluit van 12 september 2024 afgewezen. Met het bestreden besluit van 19 december 2024 op het bezwaar van eiser is verweerder bij de afwijzing van het verzoek gebleven.
Verweerder heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.
De rechtbank heeft het beroep op 2 oktober 2025 op zitting behandeld. Hieraan hebben de gemachtigde van eiser en de gemachtigden van verweerder deelgenomen. Tegelijkertijd zijn ook andere beroepen van vergelijkbare gevallen zoals ingebracht door dezelfde gemachtigde behandeld.
Beoordeling door de rechtbank
Waar gaat deze zaak over?
2. Eiser is geboren op [geboortedatum] 1997 en heeft de Bengalese nationaliteit.
Eiser heeft bij besluit van 6 augustus 2020 een verblijfsvergunning met als verblijfsdoel ‘studie’ verleend gekregen. Deze verblijfsvergunning is bij besluit van 26 april 2022 met terugwerkende kracht ingetrokken vanaf 15 juli 2021, omdat eiser niet langer ingeschreven stond bij de onderwijsinstelling die de vergunning voor eiser had aangevraagd. Dit besluit gold ook als terugkeerbesluit. Verweerder heeft het bezwaar van eiser hiertegen met het besluit van 14 november 2022 kennelijk ongegrond verklaard en is bij de intrekking van de verblijfsvergunning gebleven. Het beroep van eiser hiertegen is door deze rechtbank, zittingsplaats Amsterdam, met haar uitspraak van 22 november 2023 ongegrond verklaard.
Per brief van 24 juli 2024 heeft eiser verweerder verzocht de SIS-signalering te verwijderen, omdat eiser al enige tijd werkt en verblijft in Portugal en een verblijfsvergunning aan wil vragen. Bij besluit van 11 september 2024 (het primaire besluit) heeft verweerder besloten het terugkeerbesluit niet op te heffen waardoor ook de SIS-signalering in stand blijft. Verweerder heeft hierbij overwogen dat niet is gebleken dat eiser een verblijfsvergunning heeft in Portugal, op basis waarvan het terugkeerbesluit opgeheven zou kunnen worden. Verweerder is in het bestreden besluit van 19 december 2024 bij haar afwijzing van het verzoek van eiser gebleven en heeft het bezwaar kennelijk ongegrond verklaard.
Wat is het oordeel van de rechtbank?
3. Eiser is het niet eens met het bestreden besluit en heeft hiertegen beroep ingesteld.
De rechtbank heeft van eiser in zijn aanvullend beroepschrift van 4 september 2025 vernomen dat hij is teruggekeerd naar Bangladesh en voornemens is verweerder stukken hiervan te overleggen zodat de SIS-signalering verwijderd kan worden. In zijn verweerschrift van 1 oktober 2025 heeft verweerder bevestigd dat dit heeft plaatsgevonden en dat de SIS-signalering per 1 april 2025 is verwijderd. Hierbij heeft verweerder aangevoerd dat eiser niet langer belang heeft bij zijn beroep, dat enkel is gericht tegen de SIS-signalering. Eiser heeft dit ter zitting in zoverre niet bestreden maar wel verzocht om proceskostenvergoeding, omdat hij van mening is dat verweerder het bestreden besluit niet kon handhaven.
Nu verweerder aan het doel van eisers beroep tegemoet gekomen is, eiser geen ander belang bij deze procedure naar voren heeft gebracht en hij het gebrek aan procesbelang niet heeft bestreden, is de rechtbank van oordeel dat eiser geen procesbelang meer heeft bij de behandeling van zijn beroep. De rechtbank zal het beroep van eiser dan ook niet meer inhoudelijk behandelen.
Voor wat betreft eisers verzoek om proceskostenvergoeding het volgende.
De rechtbank stelt voorop dat het terugkeerbesluit reeds in rechte vaststond. Voor zover door eiser wordt gesteld dat verweerder deze in eerste instantie niet op heeft kunnen leggen, wordt eiser hierin dan ook niet gevolgd. De rechtbank overweegt verder dat verweerder ten tijde van het primaire besluit en het bestreden besluit niet ten onrechte tot de conclusie is gekomen dat eiser niet heeft aangetoond dat hij rechtmatig verblijf had in een andere EU-lidstaat. Hoewel eiser zijn verblijf in Portugal met meerdere documenten heeft onderbouwd – namelijk een verklaring van woonplaats 10 april 2023, een arbeidsovereenkomst van 1 maart 2023, een uittreksel van het belastingregister van 4 juli 2024, een uittreksel van het sociale verzekeringsinstituut van 10 juli 2024, een ontvangstbewijs voor aanvraag van een verblijfsvergunning van 20 april 2023 en loonstroken van maart tot en met juni 2023 – had verweerder hieruit niet hoeven afleiden dat er sprake was van rechtmatig verblijf in de zin van de Terugkeerrichtlijn. De rechtbank verwijst hiervoor naar de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 14 maart 2025, en naar haar eigen uitspraken van 5 juni 2025 en van 18 december 2025. Eiser heeft pas in 2025 (ruim na het bestreden besluit) aangetoond dat hij het EU-grondgebied heeft verlaten en daarmee aan zijn terugkeerverplichting heeft voldaan. Dat verweerder hiermee nu wel aanleiding heeft gezien om het terugkeerbesluit op te heffen en de bijbehorende SIS-signalering te verwijderen, maakt gelet op het voorgaande niet dat verweerder ten onrechte in het primaire besluit en het bestreden besluit geen aanleiding heeft gezien om het terugkeerbesluit op te heffen en de SIS-signalering te verwijderen.
De rechtbank is daarom van oordeel dat verweerder het verzoek van eiser af heeft kunnen wijzen, waardoor niet gesteld kan worden dat eiser terecht beroep heeft ingediend tegen het bestreden besluit. Het verzoek om proceskostenvergoeding wijst de rechtbank dan ook af.
Conclusie en gevolgen
4. Omdat er geen procesbelang meer bestaat bij deze procedure, zal het beroep niet-ontvankelijk worden verklaard.
De rechtbank wijst daarnaast het verzoek om proceskostenvergoeding af.
Beslissing
De rechtbank:
Deze uitspraak is gedaan door mr. A.M. de Wit, rechter, in aanwezigheid van P.J.J. Schaap, griffier.
De beslissing is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.