RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Amsterdam Bestuursrecht
Zaaknummers: NL25.27882 (beroep)
NL25.27883 (voorlopige voorziening)
V-nummer: [V nummer]
uitspraak van de enkelvoudige kamer en de voorzieningenrechter in de zaken tussen
[eiser] ,
geboren op [geboortedatum] 1994, van Libische nationaliteit, eiser en verzoeker (hierna: eiser)
(gemachtigde: mr. C.T.W. van Dijk), en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder (hierna: de minister) (gemachtigde: mr. A.H. Noordeloos).
Inleiding
1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen het niet in behandeling nemen van zijn aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd. De voorzieningenrechter beoordeelt in deze uitspraak eisers verzoek om een voorlopige voorziening.
De minister heeft de aanvraag van eiser met het bestreden besluit van 24 juni 2025 niet in behandeling genomen, omdat Noorwegen verantwoordelijk is voor de aanvraag.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Daarnaast heeft eiser de voorzieningenrechter verzocht een voorlopige voorziening te treffen, ertoe strekkende dat hij de behandeling van zijn beroep in Nederland mag afwachten.
De rechtbank/voorzieningenrechter (hierna: de rechtbank) heeft het beroep en het verzoek op 4 augustus 2025 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen:
mr. M.E. Buijtse als waarnemer van de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
Artikel 17 van de Dublinverordening
2. De rechtbank beoordeelt het niet in behandeling nemen van de asielaanvraag van eiser en zijn verzoek om een voorlopige voorziening. Zij doet dat aan de hand van de argumenten die eiser heeft aangevoerd, de gronden.
3. De rechtbank is van oordeel dat het beroep ongegrond is en dat het verzoek om een voorlopige voorziening moet worden afgewezen. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt en het niet in behandeling nemen van zijn aanvraag in stand blijft. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Totstandkoming van het besluit
4. De Europese Unie heeft gezamenlijke regels over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Die regels staan in de Dublinverordening.1 De minister neemt in beginsel een asielaanvraag niet in behandeling als op grond van de Dublinverordening is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan.2
5. Uit Eurodac is gebleken dat eiser op 18 maart 2023 een verzoek om internationale bescherming heeft ingediend in Noorwegen. De minister heeft daarom op 14 mei 2025 de autoriteiten van Noorwegen verzocht om eiser terug te nemen op grond van artikel 18, eerste lid, aanhef en onder b, van de Dublinverordening. De autoriteiten van Noorwegen hebben dit verzoek op 15 mei 2025 aanvaard. De verantwoordelijkheid van Noorwegen voor eisers asielaanvraag is daarmee vast komen te staan.
6. Eiser voert aan dat de minister eisers asielaanvraag aan zich had moeten trekken op grond van artikel 17 van de Dublinverordening. Er spelen namelijk medische omstandigheden die de overdracht aan Noorwegen onevenredig hard maken. Eiser heeft hier tijdens het gehoor ook duidelijk over verklaard. De minister had hier op moeten doorvragen en hier nader onderzoek naar moeten doen. De minister heeft in het bestreden besluit echter slechts overwegingen van algemene aard opgenomen en is niet ingegaan op eisers persoonlijke behoeften.
De minister kan besluiten een asielaanvraag te behandelen, ook al is hij daar niet toe verplicht op grond van de Dublinverordening3. Volgens paragraaf C2/5 van de
Vc4 maakt de minister terughoudend gebruik van deze discretionaire bevoegdheid. De minister gebruikt deze bevoegdheid in ieder geval indien bijzondere, individuele omstandigheden maken dat de overdracht van de vreemdeling aan die lidstaat van een onevenredige hardheid getuigt. De rechtbank toetst dit terughoudend.
De rechtbank overweegt dat de minister in redelijkheid geen aanleiding heeft hoeven zien om eisers asielaanvraag aan zich te trekken op grond van artikel 17 van de Dublinverordening. De rechtbank overweegt hiertoe als volgt.
Eiser verwijst in zijn gronden specifiek naar de volgende passage op pagina 4 van het verslag van het gehoor:
“Ik heb een beroep gedaan op het Rode Kruis, vanwege mijn medische toestand. Ik kreeg iedere twee weken een klein bedrag [in Noorwegen, RB]. Ik moest de kosten voor mijn.
medische hulp zelf betalen. We kregen een geldkaart en hiermee moest ik alles zelf betalen. Ik deed beroep op het Rode Kruis, omdat ik mijn kat niet mocht meenemen naar de opvang. Ik werd doorverwezen naar een arts en deze heeft een medische verklaring opgesteld voor mij, waardoor ik de kat mocht meenemen naar de opvang.”
Uit wat eiser heeft verklaard – in de geciteerde passage, maar ook in de rest van het gehoor – blijkt niet welke medische omstandigheden er spelen bij eiser of waarom deze omstandigheden eisers overdracht naar Noorwegen onevenredig hard zouden maken. Eiser heeft dit ook niet nader toegelicht of onderbouwd door middel van bijvoorbeeld medische stukken. De minister hoefde daarom geen nader onderzoek te doen naar eisers medische omstandigheden.
De rechtbank overweegt verder dat de minister in het bestreden besluit op pagina’s 8, 9 en 10 uitvoerig is ingegaan op eisers verklaringen over zijn persoonlijke omstandigheden en daarbij zelfs aan het arrest C.K.5 heeft getoetst. De rechtbank volgt eiser daarom ook niet in zijn stelling dat de minister niet is ingegaan op eisers persoonlijke behoeften of verklaringen. Eiser heeft ook niet toegelicht of onderbouwd op welke punten het bestreden besluit hierin onvolledig of onjuist is.
De beroepsgrond slaagt niet.
Conclusie en gevolgen
7. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt en dat het niet in behandeling nemen van zijn aanvraag in stand blijft.
8. Nu met deze uitspraak op het beroep is beslist, bestaat er geen aanleiding meer voor de door eiser gevraagde voorlopige voorziening. Het verzoek hiertoe wordt daarom afgewezen.
9. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
5 Arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 16 februari 2017, zaaknummer C- 578/16 PPU.
Beslissing
De rechtbank, in de zaak NL25.27882:
- verklaart het beroep ongegrond.
De voorzieningenrechter, in de zaak NL25.27883:
- wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. M.B. de Boer, (voorzieningen)rechter, in aanwezigheid van mr. M.A. Hollander, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
07 augustus 2025
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen. Tegen de uitspraak op het verzoek om een voorlopige voorziening staat geen rechtsmiddel open.