[naam], eiser,
V-nummer: [nummer],
(gemachtigde: mr. T. Bruinsma),
en
de minister van Asiel en Migratie, de minister,
(gemachtigde: L. Ploeger).
Inleiding
1. De minister heeft op 14 april 2026 aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw opgelegd.
Eiser heeft tegen de maatregel van bewaring beroep ingesteld. Dit beroep moet ook worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
De rechtbank heeft het beroep op 24 april 2026 met behulp van telehoren op zitting behandeld. Eiser is op het detentiecentrum Rotterdam verschenen. Zijn gemachtigde is op de rechtbank in Groningen verschenen. Op de rechtbank is ook een tolk verschenen. De minister heeft zich op de rechtbank laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. De rechtbank heeft het onderzoek op de zitting gesloten.
Beoordeling door de rechtbank
2. In de maatregel van bewaring heeft de minister overwogen dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. De minister heeft hieraan ten grondslag gelegd dat eiser:
(zware gronden) 3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan;3c. eerder een visum, besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;3d. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit;
(lichte gronden) 4a. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
De minister heeft de gronden in de maatregel nader gemotiveerd. Verder heeft de minister overwogen dat een minder dwingende maatregel (lichter middel) niet doeltreffend kon worden toegepast.
Hierna beoordeelt de rechtbank het beroep tegen de maatregel van bewaring. Daarbij bespreekt zij de beroepsgronden en toetst zij de rechtmatigheid van de bewaring ambtshalve.
Voortraject
3. De rechtbank stelt vast dat eiser de procedure voorafgaand aan de inbewaringstelling niet heeft bestreden. De bewaring is niet op die grond onrechtmatig.
Grondslag
4. De rechtbank stelt vast dat eiser geen rechtmatig verblijf heeft, omdat aan eiser op 21 november 2025 een terugkeerbesluit en een inreisverbod voor de duur van twee jaar is opgelegd. Die beslissingen staat in rechte vast; eiser valt daarom onder de in artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw genoemde categorie vreemdelingen. De maatregel is op de juiste grondslag opgelegd.
Gronden
5. Eiser voert aan dat grond 3c niet aan hem kan worden tegengeworpen, omdat het besluit waar hij geen gevolg aan heeft gegeven is uitgevaardigd op het moment dat hij al met onbekende bestemming (MOB) was vertrokken. Eiser had ook geen advocaat, waardoor het besluit niet kon worden uitgereikt en eiser niet op de hoogte was van zijn vertrekplicht. Omdat hij aansluitend op zijn strafrechtelijke detentie in bewaring is gesteld heeft hij geen gelegenheid gehad om aan het besluit te voldoen. Ook kan grond 3d hem niet worden tegengeworpen. Hij is wellicht laks, maar hij weigert niet om documenten te verkrijgen. Van een weigering om zijn identiteit te laten vaststellen is geen sprake.
De rechtbank overweegt dat uit de uitspraak van de Afdeling van 25 maart 2020 volgt dat, om de zware gronden 3c en 3d aan de maatregel ten grondslag te kunnen leggen, het voldoende is dat deze grond feitelijk juist is. Grond 3c is feitelijk juist, omdat eiser op 21 november 2025 een terugkeerbesluit heeft gekregen en hieraan niet heeft voldaan. Dat hij het besluit niet in ontvangst heeft kunnen nemen omdat hij MOB was, doet hier niet aan af. Het is aan eiser om zich beschikbaar te houden tijdens zijn procedure, en dus komt het voor zijn eigen rekening en risico dat hij niet op de hoogte was van de inhoud van het besluit. Grond 3d is ook feitelijk juist, omdat eiser zich niet aantoonbaar heeft ingespannen om zijn identiteit en nationaliteit te laten vaststellen. De enkele mededeling van eiser dat hij wel naar het consulaat wil gaan maar dat hij niet zeker weet of het consulaat hem documenten zal geven leidt niet tot de conclusie dat hij dus voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit. Van eiser mag worden verwacht dat hij actieve inspanningen verricht om zijn identiteit te laten vaststellen.
De rechtbank is van oordeel dat de zware en de lichte gronden aan de maatregel ten grondslag kunnen worden gelegd en dat deze, in samenhang gezien, voldoende zijn om de maatregel van bewaring te kunnen dragen en dat voldoende grond bestaat voor het standpunt van de minister dat een significant risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken.
Lichter middel
6. De rechtbank is van oordeel dat de minister terecht geen aanleiding heeft gezien om aan eiser een lichter middel dan de maatregel van bewaring op te leggen. In dit kader acht de rechtbank van belang dat, zoals hiervoor is overwogen, de gronden de maatregel van bewaring kunnen dragen en dat hiermee het risico op onttrekking is gegeven. Dat eiser stelt in vrijheid te willen beslissen over terugkeer en daarom een meldplicht te willen, doet hier niet aan af.
Verder is de rechtbank niet gebleken van persoonlijke belangen van eiser die de bewaring voor hem onevenredig bezwarend maken en waarin de minister aanleiding had moeten zien eiser een lichter middel dan bewaring op te leggen. Eiser geeft aan een vriendin in Utrecht te hebben, maar van een afhankelijkheidsrelatie tussen beide is niet gesteld noch gebleken.
Voortvarendheid
7. De rechtbank is van oordeel dat de minister voldoende voortvarend werkt aan de uitzetting van eiser. De minister heeft op 27 maart 2026 een lp-aanvraag gedaan voor eiser. Er is op 26 maart, 3 april en 20 april een vertrekgesprek met eiser gevoerd. Ook is er op 3 april 2026 gerappelleerd op de lp-aanvraag. Deze gang van zaken acht de rechtbank voldoende voortvarend.
Zicht op uitzetting
8. De rechtbank is van oordeel dat zicht op uitzetting naar Algerije niet ontbreekt. De rechtbank wijst op de uitspraken van de Afdeling van 6 mei 2024 en 15 juli 2024, waarin de Afdeling heeft geoordeeld dat zicht op uitzetting in het algemeen naar Algerije niet (meer) ontbreekt. De rechtbank ziet geen aanleiding om in het geval van eiser anders te oordelen.
Conclusie en gevolgen
9. De rechtbank ziet ook ambtshalve geen aanleiding voor het oordeel dat de maatregel onrechtmatig is.
10. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
11. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. M. Munsterman, rechter, in aanwezigheid van mr. M.A. Postma, griffier, en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl
De uitspraak is openbaar gemaakt en bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.