RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser], eiser,
de minister van Asiel en Migratie, verweerder,
Zittingsplaats Middelburg
Bestuursrecht
zaaknummer: NL25.39834
V-nummer: [V-nummer]
(gemachtigde: mr. R. Deniz),
en
(gemachtigde: mr. L.S. Hartog).
Procesverloop
Bij besluit van 14 augustus 2025 (het bestreden besluit) heeft verweerder de asielaanvraag van eiser in de algemene procedure afgewezen als kennelijk ongegrond.
Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.
De rechtbank heeft het beroep op 19 maart 2026 op zitting behandeld. Partijen hebben zich laten vertegenwoordigen door hun gemachtigden.
Overwegingen
1. Eiser stelt de Algerijnse nationaliteit te bezitten en te zijn geboren op [geboortedag] 2008. Hij heeft op 22 november 2024 een asielaanvraag in Nederland ingediend.
2. Verweerder heeft de asielaanvraag van eiser afgewezen als kennelijk ongegrond. Verweerder volgt de door eiser gestelde nationaliteit en herkomst, maar acht de opgegeven identiteit ongeloofwaardig. Eiser is door zowel de IND als de AVIM geschouwd en er sprake van twijfel over eisers gestelde minderjarigheid. Eiser is in Spanje geregistreerd met de geboortedatum [geboortedag] 1997. Eiser verklaart tegenstrijdig en wisselend over zijn persoonsgegevens en hij heeft geen documenten overgelegd, dan wel andere inspanningen verricht om zijn identiteit te onderbouwen. Eiser voldoet niet aan de voorwaarde van artikel 31, zesde lid, onder e, van de Vw. Omdat eisers identiteit volgens verweerder niet geloofwaardig is, heeft verweerder de gestelde problemen van eiser met de familie van zijn vriend niet inhoudelijk getoetst. Eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat hij bij terugkeer te vrezen heeft vanwege het ontduiken van de militaire dienst.
3. Eiser stelt zich op het standpunt dat zijn asielaanvraag ten onrechte is afgewezen omdat zijn identiteit niet geloofwaardig zou zijn. Hij meent dat de werkwijze van verweerder in de nieuwe Werkinstructie 2024/6 onzorgvuldig is. Eiser verwijst naar de prejudiciële vragen die over deze werkinstructie gesteld zijn aan het Hof van Justitie van de Europese Unie (het Hof). Eiser meent dat de beantwoording van deze vragen afgewacht dienen te worden. Eiser is het er niet mee eens dat hem wordt verweten dat hij geen goede verklaring heeft gegeven voor het ontbreken van identiteitsdocumenten. Voor eiser was het niet mogelijk om zijn oom via Facebook te benaderen voor het nasturen van documenten, omdat hij geen toegang meer kan krijgen tot zijn Facebook-account. Ten slotte vindt eiser dat verweerder onvoldoende is ingegaan op zijn verklaringen over de leeftijdsregistratie in Spanje. Eiser beroept zich op een uitspraak van de Afdeling van 14 januari 2025. Eiser heeft in Spanje verklaard dat hij meerderjarig is, om niet in de minderjarigenopvang terecht te komen. Deze verklaring is onvoldoende door verweerder beoordeeld. De geloofwaardigheid van de identiteit is daarom onzorgvuldig getoetst. Om die reden kan niet worden gevolgd dat de rest van eisers relaas niet is beoordeeld.
De rechtbank oordeelt als volgt.
4. Niet in geschil is dat verweerder de geloofwaardigheidsbeoordeling in dit geval heeft verricht overeenkomstig Werkinstructie 2024/6. De algemene werkwijze die daarin is neergelegd, is eerder door deze zittingsplaats aanvaard. De rechtbank volgt eiser niet in zijn stelling dat door verweerder te veel nadruk wordt gelegd op het overleggen van documenten. Verweerder heeft eisers verklaringen over zijn gestelde identiteit zelfstandig beoordeeld. Zoals ook verweerder in het bestreden besluit heeft opgemerkt, heeft eiser niet geconcretiseerd op welke punten de geloofwaardigheidsbeoordeling in zijn geval anderszins ontoereikend zou zijn geweest. Voor zover eiser heeft verzocht om aanhouding van het beroep in afwachting van de beantwoording van de prejudiciële vragen door het Hof op dit punt, ziet de rechtbank daarvoor geen aanleiding.
5. Vaststaat dat eiser zijn gestelde identiteit niet heeft onderbouwd met enig (indicatief) bewijs. Verweerder heeft in het bestreden besluit niet ten onrechte geconcludeerd dat eiser hier geen goede verklaring voor heeft gegeven. Daarbij heeft verweerder erop gewezen dat eiser heeft verklaard dat zijn oom identiteitsdocumenten zou nasturen en dat hij niet weet waarom dat niet is gebeurd. Eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat hij hierover geen contact kan opnemen met zijn oom. Eisers verklaring hiervoor dat hij alleen contact onderhoudt via Facebook en het wachtwoord van zijn account is vergeten, is hiervoor onvoldoende. Eiser heeft niet onderbouwd dat hij niet opnieuw toegang kan krijgen tot zijn Facebook-account.
6. Niet in geschil is verder dat eiser in Spanje tijdens het gehoor aanmeldfase heeft verklaard dat zijn naam “Nabil Djabari’ is en dat hij is geboren op [geboortedag] 1997 in Alicante Spanje. Uit het dossier blijkt dat de leeftijdsregistratie in Spanje uitsluitend op eisers verklaring is gebaseerd. Anders dan in de uitspraken van de Afdeling van 9 oktober 2024 en 14 januari 2025, waarnaar eiser verwijst, heeft verweerder niet volstaan met een verwijzing naar de leeftijdsregistratie in Spanje, maar is verweerder in het bestreden besluit ook ingegaan op de overige verklaringen van eiser, onder meer over de omstandigheden waaronder eiser in Spanje heeft verklaard over zijn leeftijd. Dat eiser zegt dat hij in Spanje op aanraden van een vriend een andere geboortedatum heeft opgegeven, heeft verweerder niet ten onrechte gezien als een niet-plausibele verklaring om te twijfelen aan de juistheid van de registratie in Spanje. Eiser heeft verder niet uitgelegd waarom hij ook een andere naam heeft genoemd. Verder heeft verweerder er nog op gewezen dat eiser in het nader gehoor - tegenstrijdig - heeft verklaard dat hij niet meer weet welke gegevens hij in Spanje heeft opgegeven.
7. Gelet op het voorgaande heeft verweerder niet ten onrechte geoordeeld dat eiser zijn identiteit niet aannemelijk heeft gemaakt. Verweerder heeft eisers asielmotieven niet inhoudelijk hoeven beoordelen, nu deze worden bezien tegen de achtergrond van eisers identiteit, nationaliteit en herkomst. Verweerder heeft de aanvraag van eiser terecht afgewezen als kennelijk ongegrond.
8. Het beroep is ongegrond.
9. Verweerder hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan op 30 april 2026 door mr. J.F.I. Sinack, rechter, in aanwezigheid van mr. A.S.J.I. Hendrickx, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
De uitspraak is bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.