RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiseres 1], eiseres 1 V-nummer: [V-nummer 1]
[eiseres 2], eiseres 2V-nummer: [V-nummer 2]
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
Zittingsplaats Middelburg
Bestuursrecht
zaaknummers: NL25.33769 en NL25.33782
Samen: eiseressen
(gemachtigde: mr. R. Deniz),
en
(gemachtigde: mr. L. Hartog).
Procesverloop
Bij besluit op bezwaar van 30 juni 2025 (het bestreden besluit 1) heeft verweerder vastgesteld dat eiseres nooit een verblijfsrecht heeft ontleend aan het arrest Chavez-Vilchez en artikel 20 van het VWEU.
Bij besluit op bezwaar van eveneens 30 juni 2025 (het bestreden besluit 2) heeft verweerder de intrekking van de aan eiseres 2 verleende verblijfsvergunning voor het doel ‘Verblijf als familie- of gezinslid’ bij eiseres 1 gehandhaafd.
Eiseressen hebben op 23 juli 2025 beroepen ingesteld tegen de bestreden besluiten.
Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
De rechtbank heeft de beroepen op 19 maart 2026 gelijktijdig op zitting behandeld. Partijen hebben zich laten vertegenwoordigen door hun gemachtigden.
Overwegingen
1. Eiseres 1 is geboren op [geboortedag 1] 1985. Zij is de moeder van eiseres 2, geboren op [geboortedag 2] 2011. Beiden hebben de Surinaamse nationaliteit. Ten aanzien van eiseres 1 is op 22 juni 2022 vastgesteld dat zij een verblijfsrecht heeft op grond van artikel 20 van het VWEU, zoals bedoeld in het arrest Chavez-Vilchez. Dit is gebaseerd op de door erkenning verkregen Nederlandse nationaliteit en daarmee het Unieburgerschap van haar minderjarige dochter [dochter]. Aan eiseres 2 is op 20 december 2022 een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd verleend met als doel ‘verblijf als familie- of gezinslid’ bij [naam], geldig van 5 december 2022 tot 5 december 2027. Bij vonnis van 21 december 2022 van de rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (België), is de nietigheid van de erkenning van [dochter] uitgesproken. Verweerder heeft vervolgens bij afzonderlijke besluiten van 4 december 2024 (de primaire besluiten) vastgesteld dat het verblijfsrecht van eiseres 1 op 21 december 2022 is geëindigd en de verblijfsvergunning van eiseres 2 vanaf laatstgenoemde datum ingetrokken. Het bezwaar van eiseressen daartegen is bij de bestreden besluiten ongegrond verklaard.
2. In het bestreden besluit 1 heeft verweerder overwogen dat [dochter] wordt geacht nooit de Nederlandse nationaliteit te hebben gehad, omdat de nietigverklaring van de erkenning terugwerkt en gezien de feitelijke rechtskracht van het Belgische vonnis, waarbij dit is uitgesproken. Eiseres 1 heeft als gevolg daarvan ook nooit het Unieburgerschap gehad. Zij heeft dus geen rechtmatig verblijf ontleend aan artikel 20 van het VWEU. In het bestreden besluit 2 is verwezen naar het primaire besluit van 4 december 2024 waarin is uitgelegd dat eiseres 2 niet meer voldoet aan de voorwaarden van haar afhankelijke verblijfsrecht. Ook is verwezen naar het bestreden besluit 1. Verweerder acht de bestreden besluiten niet in strijd met artikel 8 van het EVRM.
3. Eiseressen hebben er in beroep op gewezen dat naar aanleiding van het Belgische vonnis een afstammingsonderzoek is gestart en dat zij daartoe een DNA-onderzoek willen laten uitvoeren. Daarnaast is aangevoerd dat eiseres 2 complexe medische zorg nodig heeft, waarvan niet bekend is of deze in Suriname kan worden voortgezet. Verweerder heeft ten onrechte nagelaten om de belangen van de kinderen goed in kaart te brengen. Eiseressen verwijzen naar een uitspraak van zittingsplaats Roermond. Er dient een ‘best interest of the child-assessment’ te worden verricht. De rechtbank oordeelt als volgt. 4. Een verblijfsrecht op grond van het arrest Chavez-Vilchez is declaratoir van aard en ontstaat alleen als aan de daarvoor geldende voorwaarden wordt voldaan. Verweerder stelt terecht dat eiseres 1 geen verblijfsrecht heeft ontleend aan het arrest Chavez-Vilchez. Vanwege de nietigheid van de erkenning is [dochter] nooit Unieburger geweest. Nu eiseres 2 slechts een van het verblijfsrecht van eiseres 1 afhankelijk verblijfsrecht heeft, is de daarop gebaseerde verblijfsvergunning van eiseres 2 terecht ingetrokken per 21 december 2022. De mogelijke uitkomst van het afstammingsonderzoek is niet van invloed op de rechtskracht van het vonnis van de Belgische rechter en dus evenmin op de rechtmatigheid van de bestreden besluiten.
5. Voor zover eiseressen tevens opkomen tegen de tegen hen uitgevaardigde terugkeerbesluiten, heeft verweerder terecht overwogen dat de gedwongen terugkeer naar Suriname niet in strijd is met artikel 8 van het EVRM. De bestreden besluiten hebben geen gevolgen voor de uitoefening van het familie- en gezinsleven met elkaar en met [dochter], omdat zij allen gezamenlijk moeten terugkeren naar Suriname. Verder heeft verweerder niet ten onrechte geconcludeerd dat het privéleven van eiseresessen niet dwingt tot toelating tot Nederland. Verweerder heeft daarbij terecht gewezen op het zeer korte rechtmatige verblijf dat eiseressen in Nederland hebben gehad, hun beperkte banden met Nederland en de sterkere banden met Suriname.
6. In het bestreden besluit is verweerder voldoende ingegaan op de medische problematiek van eiseres 2. Daarbij heeft verweerder onder meer overwogen dat niet is gebleken dat eiseres 2 voor haar medische behandeling gebonden is aan Nederland. Zij heeft in beroep medische informatie overgelegd, waaruit blijkt dat zij eerder in Suriname een medische behandeling heeft ondergaan. Eiseres 2 heeft geen feiten of omstandigheden gesteld op grond waarvan moet worden getwijfeld aan de mogelijkheid van een verdere medische behandeling in Suriname. Eiseressen hebben ook verder niet feitelijk onderbouwd waarom verweerder het belang van de kinderen onvoldoende heeft betrokken in zijn besluitvorming. Gelet hierop wordt niet gevolgd dat zonder nader onderzoek door verweerder tegen hen geen terugkeerbesluiten konden worden uitgevaardigd.
7. Verweerder heeft in de bestreden besluiten, gelet ook op het voorgaande, voldoende gemotiveerd dat in dit geval aanleiding bestond om af te zien van het horen van eiseressen op bezwaar. Gelet op wat door eiseressen in bezwaar is aangevoerd, was meteen duidelijk dat de bezwaren niet tot een andere uitkomst zouden leiden.
Conclusie
7. De beroepen zijn ongegrond. Dat betekent dat eiseressen geen gelijk krijgen. Eiseressen krijgt daarom het door hen betaalde griffierecht niet terug. Zij krijgen ook geen vergoeding van de door hen gemaakte proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart de beroepen ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan op 30 april 2026 door mr. J.F.I. Sinack, rechter, in aanwezigheid van mr. Y. Chakur, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
Deze uitspraak is bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.