RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[naam], eiser,V-nummer: [v-nummer],
de minister van Asiel en Migratie, de minister,
Samenvatting
Zittingsplaats Groningen
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.3119
(gemachtigde: mr. J. Sinnema),
en
(gemachtigde: mr. B.W. Zagers).
1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de asielaanvraag van eiser als bedoeld in artikel 28 van de Vw 2000. Eiser is het hier niet mee eens. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Mede aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de asielaanvraag.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de afwijzing van de asielaanvraag niet in stand kan blijven. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Eiser heeft op 13 november 2024 een aanvraag om verlening van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. De minister heeft met het bestreden besluit van 12 januari 2026 deze aanvraag in de algemene procedure afgewezen als ongegrond. Eiser heeft hiertegen beroep ingesteld.
De rechtbank heeft het beroep op 7 april 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, een tolk en de gemachtigde van de minister. De rechtbank heeft het onderzoek op de zitting gesloten.
Beoordeling door de rechtbank
Het asielrelaas
3. Eiser legt aan zijn asielaanvraag ten grondslag dat hij vanwege de oorlog en uit angst om gerekruteerd te worden door het Syrische leger, Syrië heeft verlaten. Daarnaast heeft eiser verklaard dat - na eisers vertrek uit Syrië - zijn nichtje is verkracht door een neef. Hierop heeft eisers vader aangifte gedaan van de verkrachting, eisers nichtje bij eisers oma weggehaald en de zorg van eisers nichtje op zich genomen. Eisers vader werd vervolgens bedreigd door een andere neef. Hierop is eisers vader met zijn gezin van Deir Ez Zor naar Idlib gegaan. Eisers vader is bedreigd met de dood en eiser denkt dat hij misschien ook wel gedood wordt.
Het bestreden besluit
4. Het asielrelaas van eiser bevat volgens de minister de volgende asielmotieven:
De minister stelt dat de identiteit, nationaliteit en herkomst van eiser geloofwaardig zijn. Eisers verklaring dat zijn vader doodsbedreigingen heeft ontvangen nadat hij aangifte heeft gedaan tegen een neef die eisers nichtje heeft verkracht, is niet op geloofwaardigheid beoordeeld. De vrees die eiser daarvoor heeft is niet aannemelijk geacht.
Overwegingen rechtbank
5. De rechtbank ziet zich allereerst voor de vraag gesteld waarnaartoe eiser moet terugkeren in Syrië.
De minister stelt zich in de besluitvorming op het standpunt dat van eiser verwacht wordt dat hij zich bij zijn ouders voegt in Idlib. De minister heeft dit standpunt op de zitting herhaald en bevestigd. Eiser betoogt daarentegen dat hij tot zijn vertrek in Deir ez-Zor heeft gewoond en dit als zijn normale woon- en verblijfsplaats moet worden aangemerkt. Pas als blijkt dat eiser niet naar zijn normale woon- en verblijfsplaats kan terugkeren, kan de minister zich wellicht gemotiveerd op het standpunt stellen dat er een vestigingsalternatief is in Idlib.
De rechtbank overweegt dat volgens vaste rechtspraak van de Afdeling het deelgebied waar de desbetreffende vreemdeling afkomstig is, het gebied is waar die vreemdeling voorafgaand aan zijn vertrek zijn normale woon- en verblijfsplaats had. Daarvoor is niet alleen van belang hoe lang hij daar verbleef, maar ook onder welke omstandigheden.
De rechtbank stelt vast dat eiser zijn hele leven in Deir ez-Zor heeft gewoond. Zijn ouders zijn pas na zijn vertrek uit Syrië naar Idlib gegaan. De minister betwist dit niet. De rechtbank overweegt dat de minister in de besluitvorming en op de zitting niet heeft onderbouwd of heeft kunnen uitleggen wat maakt dat uitgegaan moet worden van Idlib als normale woon- en verblijfplaats van eiser. De enkele vaststelling dat de ouders van eiser daar nu wonen, is daarvoor onvoldoende. Dat het asielmotief van eiser volgens de minister niet geloofwaardig is en daarom niet relevant is waar eiser naartoe moet terugkeren volgt de rechtbank niet. De vraag wat als normale woon- en verblijfplaats van eiser heeft te gelden is namelijk ook van invloed op de vraag of in het gebied waaruit een vreemdeling afkomstig is zich een 15c-situatie voordoet. Aangezien de minister onvoldoende heeft gemotiveerd dat Idlib de normale woon- of verblijfplaats van eiser is, heeft de minister in de besluitvorming en op de zitting niet zonder meer kunnen concluderen dat de door eiser overgelegde bronnen over Deir Ez-Zor in dit geval niet relevant zijn omdat eiser terug moet keren naar Idlib.Daarnaast is de vraag wat als normale woon- en verblijfsplaats moet worden aangemerkt ook relevant voor de beoordeling van de vrees voor rekrutering van eiser. In de besluitvorming is erop gewezen dat Idlib niet behoort tot de DAANES-regio. De minister heeft niet gemotiveerd of ditzelfde geldt voor de plaats Kesra, nabij Deir ez-Zor, waar eiser zijn hele leven heeft gewoond. De beroepsgrond slaagt.
De minister heeft zich op de zitting subsidiair op het standpunt gesteld dat Idlib voor eiser heeft te gelden als beschermingsalternatief. De rechtbank stelt voorop dat pas sprake kan zijn van een beschermingsalternatief als sprake is van een gegronde vrees voor vervolging of een reëel risico op ernstige schade in Deir ez-Zor en eiser zich daaraan kan onttrekken door zich in Idlib te vestigen. De rechtbank overweegt dat de minister geen beoordeling heeft gemaakt of eiser bij terugkeer naar Deir ez-Zor een gegronde vrees voor vervolging heeft of een reëel risico op ernstige schade loopt. Voor zover de minister stelt dat wel uitgegaan moet worden van een gegronde vrees voor vervolging of een reëel risico van ernstige schade bij terugkeer naar Deir ez-Zor, overweegt de rechtbank dat de minister op de zitting niet heeft gemotiveerd dat eiser aan alle genoemde voorwaarden voor een beschermingsalternatief voldoet zoals neergelegd in zijn beleid. Zo is niet gemotiveerd of eiser op een veilige en wettige manier kan reizen en toegang kan verkrijgen tot Idlib. De beroepsgrond slaagt.
Dit betekent dat sprake is van een motiveringsgebrek. Het beroep is daarom gegrond. De rechtbank ziet geen mogelijkheid om de rechtsgevolgen in stand te laten of zelf in de zaak te voorzien, omdat onvoldoende is gemotiveerd waarnaartoe eiser moet terugkeren. De beroepsgronden behoeven voor het overige daarom geen bespreking.
Conclusie en gevolgen
6. Het beroep is gegrond. Dat betekent dat eiser gelijk krijgt. Eiser krijgt ook een vergoeding van zijn proceskosten. De rechtbank stelt deze kosten vast op € 1.868,-.
Beslissing
De rechtbank:
Deze uitspraak is gedaan door mr. V.A.G. van Dijk, rechter, in aanwezigheid van mr. D.G. van den Berg, griffier, en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.
De uitspraak is openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.