uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] ,
geboren op [geboortedag] 2002, van Marokkaanse nationaliteit, eiser
(gemachtigde: mr. V. Sarkisian),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
(gemachtigde: mr. M.L.A Berkelmans).
Inleiding
1. Eiser heeft op 5 maart 2024 verzocht om de afgifte van een visum voor kort verblijf. Verweerder heeft met het besluit van 19 maart 2024 (het primaire besluit) deze aanvraag afgewezen. Eiser heeft bezwaar gemaakt tegen dit besluit.
Met het besluit van 12 november 2024 (het bestreden besluit) heeft verweerder op het bezwaar beslist en het bezwaar kennelijk ongegrond verklaard. Eiser heeft beroep ingesteld tegen het besluit.
De rechtbank heeft het beroep op 27 januari 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eisers zus en diens echtgenoot en de gemachtigden van beide partijen.
Overwegingen
2. De rechtbank beoordeelt het beroep aan de hand van de beroepsgronden van eiser.
De rechtbank komt tot het oordeel dat het beroep gegrond is. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.
Achtergrond
3. Eiser heeft de Marokkaanse nationaliteit en is 22 jaar oud. Eiser heeft samen met zijn andere gezinsleden een aanvraag ingediend tot afgifte van een visum voor kort verblijf met als reisdoel een familiebezoek aan zijn zus en diens echtgenoot. Aan de andere familieleden – ouders, broers en zus – is wel een visum voor kort verblijf verleend. [de persoon] is de zwager van eiser, heeft zich opgegeven als referent en heeft verklaard garant te willen staan voor hem.
Besluitvorming
4. In het besluit van 19 maart 2024, gehandhaafd in het bestreden besluit, heeft verweerder de aanvraag van eiser afgewezen. Volgens verweerder heeft eiser zijn sociale en economische binding met Marokko onvoldoende aangetoond, waardoor redelijke twijfel bestaat over zijn voornemen om het grondgebied van de lidstaten voor het verstrijken van het visum te verlaten. Verweerder is van mening dat de sociale binding van eiser met Marokko zeer gering is gebleken en neemt daarbij in overweging dat eiser jong en ongehuwd is en geen kinderen heeft. Verweerder neemt verder aan dat er sprake is van enige economische binding, maar is van mening dat eiser onvoldoende heeft aangetoond dat hij over een regelmatig en substantieel inkomen beschikt waarmee hij in zijn eigen levensonderhoud kan voorzien. Verweerder stelt daarom dat er twijfel bestaat over de uiteindelijke verblijfsduur en, in het verlengde hiervan, over de juistheid van het opgegeven reisdoel.
Beoordeling van de rechtbank
Schending hoorplicht
5. Eiser betoogt dat hij ten onrechte niet is gehoord in bezwaar. Hij stelt dat gezien het feitencomplex, de in bezwaar aangevoerde gronden, het feit dat het primaire besluit onvoldoende is gemotiveerd door verweerder en het toezenden door verweerder van de ‘vragenlijst visumaanvraag’, verweerder er blijk van heeft gegeven dat hij de aanvraag in de bezwaarfase nog niet volledig achtte.
De rechtbank overweegt als volgt. Op grond van artikel 7:2, eerste lid, van de Awb is het uitgangspunt dat de belanghebbende wordt gehoord voordat op het bezwaar wordt beslist. Verweerder heeft in deze zaak van het horen afgezien omdat volgens hem sprake is van een kennelijk ongegrond bezwaar. Volgens vaste rechtspraak van de Afdeling is hiervan sprake als er op voorhand redelijkerwijs geen twijfel over mogelijk is dat het in bezwaar aangevoerde niet tot een ander standpunt kan leiden dan in het primaire besluit is vervat. Uit deze jurisprudentie van de Afdeling volgt dat horen het uitgangspunt is in vreemdelingenzaken. Dit uitgangspunt geldt te meer in zaken waarin er beoordelingsruimte is en de beslissing sterk afhankelijk is van de omstandigheden van het geval. De vraag of van een gehoor kan worden afgezien, is afhankelijk van de concrete omstandigheden van het geval. Met deze uitzondering op de hoorplicht moet volgens de Afdeling terughoudend worden omgegaan. Als relevante omstandigheid heeft de Afdeling onder meer genoemd de mate waarin een vreemdeling bereidwillig en actief de inspanningen heeft verricht die redelijkerwijs van hem verwacht kunnen worden bij het verkrijgen en tijdig aanleveren van de verzochte informatie. De vuistregel is dat naarmate een vreemdeling meer inspanningen heeft verricht om de benodigde informatie te verkrijgen en daarover heeft gecommuniceerd, het meer in de rede ligt om hem uit te nodigen voor een hoorzitting.
De rechtbank is van oordeel dat verweerder in de onderhavige zaak ten onrechte heeft afgezien van het horen van eiser en/of referent. De rechtbank overweegt hiertoe in de eerste plaats dat hoewel de rechtbank ambtshalve bekend is dat verweerder in de praktijk zelden of nooit hoort in zaken over een visum voor kort verblijf, er geen aanleiding is om in deze zaken af te wijken van het uitgangspunt om vreemdelingen te horen op het door hen gemaakte bezwaar, te meer omdat dit zaken betreft waarin de beoordelingsruimte sterk afhankelijk is van de omstandigheden van het geval. In deze zaak heeft eiser een uitgebreide aanvraag ingediend en tal van relevante documenten overgelegd in verschillende fases van de procedure. Eiser heeft een toelichting gegeven op het doel en omstandigheden van het voorgenomen verblijf en heeft zijn economische binding met Marokko nader toegelicht. Hij heeft daartoe in bezwaar zijn arbeidsovereenkomst, salarisstroken, een verklaring van zijn werkgever dat eiser in contanten wordt uitbetaald en de Schengenvisa van zijn overige familieleden overgelegd. Verweerder focust zich in dit kader op het niet overleggen van bankafschriften omdat daaruit zou kunnen blijken dat hij het salaris ook daadwerkelijk ontvangt. Verweerder gaat daarbij voorbij aan wat eiser wel heeft overgelegd en de bereidwillige houding van eiser gedurende de procedure. Daar komt bij dat eiser in het bezwaarschrift ook expliciet heeft gevraagd om gehoord te worden. De rechtbank volgt het standpunt van verweerder in het verweerschrift, dat eiser niet gedurende de gehele procedure met verweerder heeft gecommuniceerd over zijn pogingen om bewijsstukken boven tafel te krijgen en dat eiser niet expliciet heeft verzocht om een hoorzitting, dan ook niet.
Verweerder had tijdens een hoorzitting vragen kunnen stellen en eiser had een nadere duiding kunnen geven over zijn werk en hoe hij zijn salaris verkrijgt. Verweerder had ook ten aanzien van de sociale binding vragen kunnen stellen, zeker nu op de zitting, na het stellen van enkele korte vragen is gebleken dat eiser een groot gedeelte van de zorg voor zijn ouders op zich neemt, juist omdat hij nog niet zijn eigen gezin is gestart. Daarnaast kan een hoorzitting, gelet op de wetsgeschiedenis, niet enkel een informatieverschaffend doel dienen, maar kan het ook als doel hebben om samen tot een oplossing te komen. Uit het bezwaarschrift en de gronden van beroep blijkt dat eiser en referent bereid zijn om extra waarborgen en criteria te verbinden aan het verkrijgen van het visum. De hoorzitting kan in dit geval ook dienen om die mogelijkheden te bespreken. Gelet hierop is geen sprake van een situatie waarin op voorhand geen twijfel mogelijk is dat de bezwaren niet kunnen leiden tot een andersluidend oordeel en heeft verweerder ten onrechte ervan afgezien om eiser en referent te horen.
6. De andere beroepsgronden behoeven geen nadere bespreking. Hierbij is van belang dat de uitkomst van de hoorzitting mogelijk van invloed is op het standpunt van verweerder over het voornemen van eiser om Nederland tijdig te verlaten vanwege het ontbreken van sociale en economische binding met Marokko en in het verlengde daarvan het doel en de omstandigheden van het verblijf.
Conclusie en gevolgen
7. Gelet op het voorgaande is het beroep gegrond omdat het bestreden besluit in strijd is met artikel 7:2 van de Awb. De rechtbank vernietigt daarom het bestreden besluit. Dit betekent dat de zaak weer in de bezwaarfase terechtkomt en dat verweerder alsnog moet horen. De rechtbank ziet daarom geen reden om de rechtsgevolgen van het besluit in stand te laten of zelf een beslissing te nemen.
8. De rechtbank veroordeelt verweerder in de door eiser gemaakte proceskosten. Deze kosten stelt de rechtbank vast op € 1.868, - omdat de gemachtigde van eiser een beroepschrift heeft ingediend en aan de zitting heeft deelgenomen. Ook bepaalt de rechtbank dat verweerder het door eiser betaalde griffierecht moet vergoeden.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep gegrond;
- vernietigt het bestreden besluit van 12 november 2024;
- bepaalt dat verweerder binnen acht weken een nieuw besluit moet nemen met inachtneming van deze uitspraak;
- bepaalt dat verweerder het griffierecht van € 187,- aan eiser moet vergoeden;
- veroordeelt verweerder tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten aan eiser.
Deze uitspraak is gedaan door mr. P.L.C.M. Ficq, rechter, in aanwezigheid van mr. L.M. Jongejans, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.