RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiseres] , eiseresV-nummer: [V-nummer]
Zittingsplaats Middelburg
Bestuursrecht
zaaknummer: NL25.36908
(gemachtigde: mr. N. Vollebergh),
en
de minister van Asiel en Migratie , verweerder
(gemachtigde: mr. Y.E.C. Thole).
Procesverloop
Bij besluit van 10 juli 2025 (het bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eiseres tegen de afwijzing van de door [referent] (referent) ingediende aanvraag om verlening van een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) aan eiseres ongegrond verklaard.
Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
De rechtbank heeft het beroep op 9 april 2026 op zitting behandeld in Breda. Hieraan hebben deelgenomen: de gemachtigde van eiseres, referent en de gemachtigde van verweerder.
Overwegingen
De rechtbank oordeelt als volgt.
4. De rechtbank heeft ter zitting vastgesteld dat de identiteit van eiseres en de familierechtelijke relatie tussen eiseres en referent niet langer wordt betwist door verweerder.
Familieleven in de zin van artikel van het 8 EVRM
5. In paragraaf B7/3.8.1 van de Vc is opgenomen dat verweerder ‘in ieder geval aanneemt dat sprake is van familie- of gezinsleven als bedoeld in artikel 8 van het EVRM tussen ouders en hun – uit een reëel huwelijk of niet-huwelijkse relatie – geboren minderjarige kinderen’. Omdat de identiteit van eiseres als moeder van referent niet langer in geschil is, is de rechtbank van oordeel dat familie- of gezinsleven tussen eiseres en referent, als minderjarig kind, moet worden aangenomen. Dit is eveneens in lijn met het beleid van verweerder als neergelegd in paragraaf 3.3.1 van de WI 2020/16, waarin is bepaald dat altijd sprake is van familie- of gezinsleven tussen ouders en hun minderjarige kinderen. Gelet hierop heeft verweerder ten onrechte de feitelijke omstandigheden van eiseres en referent meegewogen bij de beoordeling of sprake is van familie- en gezinsleven. Voor zover verweerder hiervoor verwijst naar jurisprudentie van het EHRM en zich op het standpunt stelt dat zonder verdere juridische of feitelijke elementen die wijzen op het bestaan van een nauwe persoonlijke relatie geen bescherming op grond van artikel 8 van het EVRM kan worden genoten, volgt de rechtbank verweerder niet in dit standpunt, voor zover dit ziet op de beoordeling of sprake is van familie- of gezinsleven. Anders dan verweerder stelt, worden door het Europese Hof minimumnormen geformuleerd en staat het verweerder vrij om hier in zijn beleid in positieve zin van af te wijken. Het beleid van verweerder ter zake de vaststelling van het familie- of gezinsleven is zodanig directief geformuleerd, dat hierin geen ruimte is voor een belangenafweging of uitleg van de feitelijke situatie.
6. Het ten onrechte niet aannemen van familie- of gezinsleven tussen eiseres en referent leidt tot een zorgvuldigheids- en motiveringsgebrek in de besluitvorming van verweerder. De rechtbank ziet echter aanleiding om deze gebreken te passeren. In het bestreden besluit is door verweerder desondanks een ambtshalve belangenafweging gemaakt, waarbij is uitgegaan van de situatie dat sprake is van familieleven tussen eiseres en referent.
Belangenafweging
7. Uit vaste rechtspraak van de Afdeling volgt in dat geval dat artikel 8 van het EVRM verweerder ertoe verplicht om alle relevante gegevens en belangen van het individuele geval kenbaar af te wegen tegen het algemene belang van het economisch welzijn van de Nederlandse staat. De rechter moet toetsen of verweerder dit heeft gedaan en, als dit het geval is, of hij zich niet ten onrechte op het standpunt heeft gesteld dat die afweging heeft geresulteerd in een ‘fair balance’ tussen enerzijds het belang van de vreemdeling bij de uitoefening van het privéleven en familie- en gezinsleven hier te lande en anderzijds het algemeen belang van de Nederlandse samenleving bij het voeren van een restrictief toelatingsbeleid. Dat betekent dat de rechter vol toetst of verweerder alle relevante belangen heeft betrokken en dat de toetsing door de rechter van de weging van de belangen enigszins terughoudend moet zijn.
8. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder alle relevante feiten en omstandigheden bij de belangenafweging betrokken. In zijn op basis daarvan uitgevoerde belangenafweging heeft verweerder het belang van eiseres om gezins- of privéleven in Nederland uit te oefenen niet ten onrechte minder zwaar laten wegen bij het voeren van een restrictief toelatingsbeleid. Verweerder heeft ten aanzien van de aard en intensiteit van het familie- en gezinsleven kunnen overwegen dat eiseres en referent sinds 2022 contact met elkaar hebben, maar dat referent heeft verklaard dat zij tot op heden geen inhoudelijk goed gesprek hebben gevoerd. Referent heeft verklaard één keer een videogesprek te hebben gehad. Ook zijn er geen nadere stukken of verklaringen overgelegd waaruit blijkt dat de band tussen eiseres en referent dermate is dat hier meer gewicht aan moet worden toegekend. Verweerder heeft kunnen overwegen dat referent niet aannemelijk heeft gemaakt of en waarom het contact niet op afstand kan worden voortgezet. Verweerder heeft de objectieve belemmering om het familieleven in Somalië uit te oefenen in het voordeel van eiseres kunnen meewegen. Echter, hiertoe heeft verweerder kunnen overwegen dat de wijze waarop nu invulling wordt gegeven aan het gezinsleven niet opweegt tegen het economisch belang van de Nederlandse rechtstaat. Verweerder heeft de binding van eiseres met Nederland zwak kunnen vinden en daarbij kunnen meewegen dat deze binding uitsluitend gebaseerd is op het verblijf van referent in Nederland, dat referent in Nederland verblijft binnen een stabiele gezinsomgeving en niet aannemelijk is gemaakt dat het uitblijven van fysieke hereniging ernstige schade zou toebrengen aan zijn ontwikkeling, welzijn of anderszins zou leiden tot een schrijnende situatie. Verder heeft verweerder de economische belangen zwaar in het nadeel van eiser kunnen meewegen. Hierbij heeft verweerder de medische situatie van eiseres, het gebrek aan economische zelfredzaamheid van zowel eiseres als referent en zijn familie en het feit dat eiseres niet eerder in Nederland is geweest kunnen betrekken bij de beoordeling op de wijze als gedaan door verweerder.
9. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand blijft.
10. In het geconstateerde zorgvuldigheids- en motiveringsgebrek ziet de rechtbank aanleiding om verweerder te veroordelen in de door eiseres gemaakte proceskosten. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht vast op €1.868,-. Ook moet verweerder het door eiseres betaalde griffierecht van €194,- aan eiseres vergoeden.
Beslissing
De rechtbank:
Deze uitspraak is gedaan op 7 mei 2026 door mr. M.L. Weerkamp, rechter, in aanwezigheid van mr. Y. Chakur, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
Deze uitspraak is bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop dit proces-verbaal is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.