ECLI:NL:RBDHA:2026:11443

Procesverloop

Overwegingen

1. In de maatregel van bewaring heeft verweerder zich op het standpunt gesteld dat de bewaring noodzakelijk is met het oog op de vaststelling van de identiteit of nationaliteit van eiseres en met het oog op het verkrijgen van gegevens die noodzakelijk zijn voor beoordeling van een asielaanvraag. Verweerder heeft, onder verwijzing naar artikel 5.1b, derde en vierde lid, van het Vreemdelingenbesluit (Vb), als zware gronden vermeld dat eiseres:3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan;3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken;3i. te kennen heeft gegeven dat zij geen gevolg zal geven aan haar verplichting tot terugkeer;en als lichte gronden vermeld dat eiseres:4a. zich niet aan een of meer andere voor haar geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.Tevens heeft verweerder in de maatregel van bewaring overwogen dat eiseres (1°) in bewaring werd gehouden in het kader van een terugkeerprocedure uit hoofde van de Terugkeerrichtlijn, (2°) reeds de mogelijkheid van toegang tot de asielprocedure heeft gehad en (3°) op redelijke gronden kan worden aangenomen dat zij de aanvraag louter heeft ingediend om de uitvoering van het terugkeerbesluit uit te stellen of te verijdelen.

2. Eiseres refereert zich ten aanzien van de rechtmatigheid van de maatregel van bewaring aan het oordeel van de rechtbank.

3. De rechtbank stelt vast dat eiseres de zware gronden en lichte gronden, en de daarop gegeven toelichtingen, niet heeft betwist. Deze onbestreden gronden en de daarop gegeven toelichtingen, die de ambtshalve toetsing van de rechtbank doorstaan, kunnen, in onderling verband en samenhang bezien, de maatregel van bewaring dragen. Er volgt namelijk uit dat er een risico bestaat dat eiseres zich aan het toezicht zal onttrekken.

4. Eiseres voert aan dat verweerder had moeten volstaan met een lichter middel, omdat eiseres een kwetsbaar persoon is gezien haar jonge leeftijd.

5. Bij de beantwoording van de vraag of verweerder met toepassing van een lichter middel had moeten volstaan, beoordeelt de rechtbank of verweerder zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat geen andere afdoende maar minder dwingende maatregelen dan de inbewaringstelling doeltreffend konden worden toegepast. Daarbij past een grondig onderzoek naar de feitelijke elementen van het concrete geval en een specifieke motivering van verweerder; verwijzing naar de bewaringsgronden volstaat daarvoor niet. De rechtbank wijst op de uitspraken van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 23 februari 2015 (ECLI:NL:RVS:2015:674) en 10 april 2015 (ECLI:NL:RVS:2015:1309) en het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 5 juni 2014 (ECLI:EU:C:2014:1320, Mahdi).

6. De rechtbank is van oordeel dat verweerder zich, gelet op de niet bestreden omstandigheden die aan de maatregel van bewaring ten grondslag zijn gelegd, terecht op het standpunt heeft gesteld dat in dit geval geen andere afdoende, maar minder dwingende maatregelen dan de inbewaringstelling doeltreffend konden worden toegepast. De rechtbank neemt daarbij de omstandigheden waarin eiseres is aangetroffen in aanmerking. Zij werd, zo blijkt uit het proces-verbaal van staandehouding, overbrenging, en overdracht, door opsporingsambtenaren aangetroffen in een caravan op een schip dat op het punt stond te vertrekken richting Engeland. De enkele stelling van eiseres dat zij slechts in de caravan wilde overnachten en niet de intentie had hiermee naar Nederland dan wel naar Engeland te reizen, is voor de rechtbank onvoldoende aanleiding om te oordelen dat eiseres zich niet aan het toezicht heeft onttrokken. Verder zijn er geen redenen die aanleiding geven om te concluderen dat de bewaring onevenredig zwaar is voor eiseres, zeker nu zij in het gehoor voorafgaande aan haar inbewaringstelling heeft verklaard dat zij geestelijk en lichamelijk gezond is. In de stelling van eiseres dat zij een kwetsbaar persoon is vanwege haar jonge leeftijd, heeft verweerder naar het oordeel van de rechtbank geen aanleiding hoeven zien om een lichter middel toe te passen dan inbewaringstelling. Deze beroepsgrond slaagt niet.

7. Eiseres heeft zich op het standpunt gesteld dat, in navolging van de afgewezen asielaanvraag op 29 maart 2026, de grondslag van de bewaringsmaatregel te laat is omgezet en er om die reden rechtsgrondslag mist voor de inbewaringstelling van eiseres. Hieromtrent overweegt de rechtbank als volgt. Uit het dossier volgt dat eiseres haar asielaanvraag bij besluit van 29 maart 2026 als kennelijk ongegrond is afgewezen. Gedurende de beroepstermijn van één week heeft eiseres nog rechtmatig verblijf als asielzoeker in Nederland. Om die reden heeft verweerder vanaf 5 april 2026 nog twee dagen de tijd om de maatregel van bewaring om te zetten. In het licht van het bovenstaande kan de rechtbank zich niet verenigen met het standpunt van eiseres dat de grondslag voor de maatregel niet tijdig was omgezet, omdat de omzettingstermijn na de termijn voor beroep tegen de afwijzing van de asielaanvraag nog niet is aangevangen en afgelopen.

8. De rechtbank overweegt dat zij, zoals blijkt uit het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 8 november 2022 (ECLI:EU:C:2022:858), gehouden is ambtshalve de rechtsmatigheidsvoorwaarden van de maatregel van bewaring te toetsen. Ook met inachtneming van deze ambtshalve toetsing ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat de maatregel van bewaring tot het moment van sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig was.

9. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.

10. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing