RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[naam eiser] , V-nummer: [V-nummer] , eiser
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
Zittingsplaats Rotterdam
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.15779
(gemachtigde: mr. S.C. van Paridon),
en
(gemachtigde: mr. J. van Dam).
Procesverloop
Bij besluit van 20 maart 2026 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.
Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
De rechtbank heeft het beroep op 1 april 2026 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. De heer Ghaffar heeft als tolk telefonisch aan de zitting deelgenomen. Na technische verhinderingen heeft daarnaast de heer Z. Kabir, als tolk telefonisch aan de zitting deelgenomen.
Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
Overwegingen
Beoordeling van het beginsel van non-refoulement
1. Eiser is van mening dat verweerder ten onrechte heeft aangenomen dat hij de nationaliteit van Bangladesh heeft, terwijl hij in werkelijkheid van Indiase afkomst is. Daarnaast stelt eiser dat verweerder tijdens het gehoor voorafgaand aan de oplegging van de maatregel uitsluitend vragen heeft gesteld met betrekking tot zijn terugkeer naar India. Verweerder heeft hem echter een terugkeerbesluit opgelegd waarin wordt gesteld dat hij naar Bangladesh moet terugkeren. Ook in de maatregel zelf heeft verweerder het risico op refoulement voor eiser uitsluitend geëvalueerd in het kader van terugkeer naar India, terwijl uit de aanbiedingsbrief van verweerder van 31 maart 2026 blijkt dat er voor eiser een laissez-passer traject is opgestart voor zijn terugkeer naar Bangladesh. Eiser verwijst in dit verband naar de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 12 februari 2026, ECLI:NL:RVS:2026:329.
2. De rechtbank is van oordeel dat eiser zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat de door verweerder gemaakte afweging met betrekking tot het beginsel van non-refoulement enkel ziet op terugkeer naar India, terwijl Bangladesh het land is waarnaar eiser verplicht is terug te keren. De rechtbank overweegt dat noch in de maatregel, noch in het gehoor voorafgaand aan de oplegging van de maatregel, een kenbare overweging is opgenomen met betrekking tot het beginsel van non-refoulement bij terugkeer naar Bangladesh. Het verweer van verweerder ter zitting, waarin gesteld wordt dat het risico op refoulement in het kader van de eerdere asielprocedure van eiser is getoetst, volgt de rechtbank niet. Zoals blijkt uit de uitspraak van de Afdeling van 12 februari 2026 is zowel verweerder als de rechtbank verplicht om bij de oplegging van een maatregel van bewaring en de voortduring hiervan te toetsen of het beginsel van non-refoulement zich verzet tegen de uitzetting van een vreemdeling. In het geval van eiser is een dergelijke toetsing, voor zover het de huidige maatregel van bewaring betreft, niet op een kenbare wijze uitgevoerd. Het feit dat dit risico in het kader van de eerdere asielprocedure is beoordeeld, doet niet af aan de verplichting van verweerder om een dergelijke kenbare afweging ook in de maatregel van bewaring op te nemen. Gelet op het voorgaande zal de rechtbank het beroep reeds hierom gegrond verklaren.
Conclusie en gevolgen
3. Het beroep is gegrond en de maatregel van bewaring is vanaf het moment van opleggen daarvan onrechtmatig. De rechtbank beveelt de opheffing van de maatregel van bewaring met ingang van 2 april 2026.
4. Op grond van artikel 106 van de Vw kan de rechtbank indien zij de opheffing van de maatregel van bewaring beveelt aan eiser een schadevergoeding ten laste van de Staat toekennen. De rechtbank acht gronden aanwezig om een schadevergoeding toe te kennen voor 14 dagen onrechtmatige (tenuitvoerlegging van de) vrijheidsontnemende maatregel van 14 x € 120,- (verblijf detentiecentrum) = € 1.680,-.
5. De rechtbank veroordeelt verweerder in de door eiser gemaakte proceskosten. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 1.868,00 (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting met een waarde per punt van € 934,- en een wegingsfactor 1).
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep gegrond;
- beveelt de opheffing van de maatregel van bewaring met ingang van 2 april 2026;
- veroordeelt de Staat der Nederlanden tot het betalen van een schadevergoeding aan eiser tot een bedrag van € 1.680,-, te betalen door de griffier en beveelt de tenuitvoerlegging van deze schadevergoeding;
- veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 1.868,00.
Deze uitspraak is gedaan door mr. A. Hello, rechter, in aanwezigheid van F.S. Ulrich, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.