Rechtbank den haag
Team handel - voorzieningenrechter
zaak- / rolnummer: C/09/703669 KG ZA 26-412
Vonnis in kort geding van 13 mei 2026
in de zaak van
[de vrouw] te [woonplaats] ,
eiseres,
advocaat mr. A. Hashem Jawaheri,
tegen:
[de man] te [woonplaats] ,
gedaagde,
niet verschenen.
Partijen worden hierna respectievelijk aangeduid als ‘de vrouw’ en ‘de man’.
1. De procedure
De vrouw heeft vorderingen ingesteld zoals opgenomen in de dagvaarding waarmee deze procedure is ingeleid en heeft ter zitting van 29 april 2026 bij de daarin opgenomen eis volhard.
De man is behoorlijk opgeroepen tegen die terechtzitting, maar hij is daar niet verschenen. Tegen de man is verstek verleend.
2. De beoordeling van het geschil
Bevoegdheid
Dit kort geding heeft een internationaal karakter. Door toedoen van de man is in Iran aan de vrouw een uitreisverbod opgelegd, waardoor de vrouw op dit moment Iran niet kan verlaten. Daarom moet eerst de vraag worden beantwoord of de Nederlandse rechter bevoegd is om van de vorderingen kennis te nemen.
De man is gedaagde en woont in Nederland. Daarom komt de Nederlandse rechter rechtsmacht toe op grond van artikel 4 van de Verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (Brussel I-bis).
Toepasselijk recht
Vervolgens moet worden beoordeeld welk recht van toepassing is in deze zaak. De bepaling van het toepasselijke recht moet plaatsvinden aan de hand van de Verordening (EG) nr. 864/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 11 juli 2007 betreffende het recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen, PbEU 2007, L 199/40 (hierna: Rome II). De vordering heeft namelijk betrekking op een door deze verordening bestreken onderwerp; een onrechtmatige daad. Uit artikel 1 lid 2 onder a Rome II volgt dat niet-contractuele verbintenissen die voortvloeien uit familierechtelijke betrekkingen zijn uitgesloten van het toepassingsgebied van Rome II. De man heeft het uitreisverbod naar Iraans (familie)recht opgelegd aan de vrouw, zodat Rome II in beginsel niet van toepassing is. Artikel 10:159 Burgerlijk Wetboek (BW) bepaalt echter dat Rome II van overeenkomstige toepassing is op verbintenissen die buiten de werkingssfeer van de Rome II vallen en die als onrechtmatige daad kunnen worden aangemerkt.
Het recht dat van toepassing is op een onrechtmatige daad is het recht van het land waar de schade zich voordoet, ongeacht in welk land de schadeveroorzakende gebeurtenis zich heeft voorgedaan en ongeacht in welke landen de indirecte gevolgen van die gebeurtenis zich voordoen (artikel 4 lid 1 Rome II). Als degene wiens aansprakelijkheid in het geding is en degene die schade lijdt beiden hun gewone verblijfplaats in hetzelfde land hebben op het tijdstip waarop de schade zich voordoet, is het recht van dat land van toepassing (artikel 4 lid 2 Rome II). Indien de onrechtmatige daad een kennelijk nauwere band heeft met een ander land, is het recht van dat andere land van toepassing (artikel 4 lid 3 Rome II). In dit geval heeft de vrouw onweersproken aangevoerd dat beide partijen hun gewone verblijfplaats in [plaats] hebben, zodat Nederlands recht van toepassing is. Het feit dat de vrouw inmiddels ongeveer 10 maanden noodgedwongen in Iran verblijft, maakt dat niet anders. Dit is immers het gevolg van het door toedoen van de man opgelegde uitreisverbod.
Beoordeling
De voorzieningenrechter begrijpt de vordering van de vrouw aldus dat de man veroordeeld moet worden om alle benodigde handelingen te verrichten om het door toedoen van de man aan de vrouw opgelegde uitreisverbod in Iran per direct op te (laten) heffen dan wel in te (laten) trekken. De man kan het uitreisverbod immers niet, zoals in de dagvaarding is opgenomen, zelf opheffen; die bevoegdheid komt aan de Iraanse autoriteiten toe. De voorzieningenrechter begrijpt verder dat de opheffing dan wel intrekking van het uitreisverbod via de Iraanse ambassade kan worden bewerkstelligd. Voor de volledigheid zal dit in het dictum worden opgenomen. De vordering komt de voorzieningenrechter noch onrechtmatig noch ongegrond voor en wordt daarom – op de wijze zoals hierna vermeld – toegewezen.
Oplegging van een dwangsom, als stimulans tot nakoming van de te geven beslissing, is aangewezen. De op te leggen dwangsom zal worden gematigd en gemaximeerd.
In de omstandigheid dat partijen (gewezen) echtelieden zijn, wordt aanleiding gevonden te bepalen dat iedere partij de eigen proceskosten draagt.
3. De beslissing
De voorzieningenrechter:
verleent verstek tegen gedaagde;
veroordeelt de man om binnen zeven dagen na betekening van dit vonnis al het nodige te doen om het door toedoen van de man aan de vrouw opgelegde uitreisverbod in Iran per direct op te (laten) heffen dan wel in te (laten) trekken, waaronder ten minste valt het doen van een schriftelijk verzoek hiertoe bij de Iraanse ambassade in Nederland;
veroordeelt de man om aan de vrouw een dwangsom te betalen van € 500 voor iedere dag dat hij niet aan de in 3.2. uitgesproken veroordeling voldoet, tot een maximum van € 25.000 is bereikt;
verklaart dit vonnis tot zover uitvoerbaar bij voorraad;
bepaalt dat iedere partij de eigen kosten draagt;
wijst af het meer of anders gevorderde.
Dit vonnis is gewezen door mr. A.C. Bordes en in het openbaar uitgesproken op 13 mei 2026.
3556