RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[naam eiser] , V-nummer: [V-nummer] , eiser
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
Zittingsplaats Rotterdam
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.10211
(gemachtigde: mr. E.W.B. van Twist),
en
(gemachtigde: mr. C.H.H.P.M. Kelderman).
Procesverloop
Bij besluit van 24 februari 2026 (het bestreden besluit) heeft verweerder de aanvraag van eiser tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd (asielaanvraag) niet in behandeling genomen omdat Litouwen verantwoordelijk is voor de behandeling ervan.
Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Hij heeft daarnaast de voorzieningenrechter verzocht om een voorlopige voorziening te treffen.
De rechtbank heeft op 2 april 2026 een verzoek ontvangen van (gemachtigde van) eiser om uitspraak te doen zonder nadere zitting. Op 7 april 2026 heeft verweerder telefonisch toestemming verleend voor afdoening van de zaak zonder nadere zitting. De rechtbank heeft het onderzoek gesloten en de zaak niet behandeld op zitting. Artikel 8:57 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) maakt dit mogelijk.
Overwegingen
Inleiding
1. Eiser heeft de Oezbeekse nationaliteit en is geboren op [geboortedatum] 1985. Eiser heeft op 29 januari 2026 een asielvraag in Nederland ingediend.
Eiser had een Litouwse verblijfsvergunning met een geldigheid tot en met 29 mei 2026. Op 6 februari 2026 heeft Nederland aan Litouwen verzocht om eiser terug te nemen op grond van artikel 12, eerste lid, van Verordening (EU) nr. 604/2013 (Dublinverordening). Litouwen heeft in het claimakkoord aangegeven dat de verblijfstitel van eiser is ingetrokken per 18 december 2024 en heeft het terugnameverzoek op 9 februari 2026 aanvaard op grond van artikel 12, vierde lid, van de Dublinverordening.
Het bestreden besluit
2. Met het bestreden besluit heeft verweerder de asielaanvraag van eiser met toepassing van artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) niet in behandeling genomen, omdat Litouwen op grond van de Dublinverordening verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan. Verweerder stelt zich op het standpunt dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij bij overdracht aan Litouwen een reëel risico loopt op een met artikel 4 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (Handvest) strijdige behandeling. Ook heeft eiser volgens verweerder geen andere redenen aannemelijk gemaakt die aanleiding geven om zijn asielaanvraag in Nederland in behandeling te nemen.
De beroepsgronden van eiser
3. Eiser stelt zich op het standpunt dat Litouwen niet langer verantwoordelijk is voor zijn asielaanvraag nu zijn eerder verstrekte verblijfstitel is ingetrokken door de Litouwse autoriteiten. Daarom is Nederland nu verantwoordelijk.
Eiser voert verder aan dat een van de gronden van artikel 17, eerste lid, van de Dublinverordening zich voordoet omdat overdracht aan Litouwen leidt tot onevenredige hardheid. Eiser brengt hierover naar voren dat hij zal worden overgedragen naar een voor hem vreemd land omdat hij nooit in Litouwen is geweest. Eiser stelt in zijn geheel geen band te hebben met Litouwen maar wel met Nederland.
Tot slot voert eiser aan dat terugkeer naar Oezbekistan ook geen optie is aangezien eiser stelt problemen te hebben in dat land die zodanig hoog zijn opgelopen dat er een hoop schuldeisers zijn die hem zijn leven willen ontnemen.
Beoordeling door de rechtbank
Verantwoordelijke lidstaat
4. Naar het oordeel van de rechtbank zorgt het feit dat Litouwen eisers verblijfstitel heeft ingetrokken niet voor een verschuiving van de verantwoordelijkheid voor het behandelen van zijn verzoek tot internationale bescherming. Litouwen heeft middels het uitdrukkelijke claimakkoord gegarandeerd dat het verzoek van eiser om internationale bescherming zal worden behandeld op grond van artikel 12, vierde lid, van de Dublinverordening. De Litouwse verblijfstitel is minder dan twee jaar geleden ingetrokken, namelijk op 18 december 2024, waardoor Litouwen op eerdergenoemde grondslag verantwoordelijk is voor het behandelen van eisers asielaanvraag. De beroepsgrond slaagt niet.
Onevenredige hardheid
5. Verweerder trekt een asielaanvraag onverplicht aan zich wanneer bijzondere, individuele omstandigheden maken dat de overdracht van de vreemdeling aan de voor de behandeling van het verzoek om internationale bescherming verantwoordelijke lidstaat van een onevenredige hardheid getuigt. Dit staat in artikel 17, eerste lid, van de Dublinverordening in verbinding met paragraaf C2/5, tweede gedachtestreepje (onder ‘discretionaire bepalingen’), van de Vreemdelingencirculaire 2000 (Vc). In paragraaf C2/5 van de Vc staat verder dat verweerder terughoudend gebruik maakt van de bevoegdheid om het verzoek om internationale bescherming te behandelen op grond van artikel 17 van de Dublinverordening, als Nederland daartoe op grond van de Dublinverordening niet verplicht is. De rechtbank toetst het gebruik van deze bevoegdheid door verweerder daarom terughoudend.
Verweerder heeft in de stellingen van eiser - dat hij nog nooit in Litouwen is geweest, daardoor naar een vreemd land wordt uitgezet en geen band met Litouwen maar wel met Nederland heeft - geen aanleiding hoeven zien voor het oordeel dat overdracht van eiser aan Litouwen van een onevenredige hardheid getuigt. Verweerder heeft zich op het standpunt kunnen stellen dat er geen concrete aanwijzingen zijn dat Litouwen zijn internationale verplichtingen niet nakomt en heeft eisers omstandigheden onvoldoende bijzonder kunnen vinden.
Gelet op het voorgaande heeft verweerder geen aanleiding hoeven zien om de asielaanvraag van eiser onverplicht aan zich te trekken op grond van artikel 17, eerste lid, van de Dublinverordening in verbinding met paragraaf C2/5, tweede gedachtestreepje (onder ‘discretionaire bepalingen’), van de Vc. De hiertoe aangevoerde beroepsgrond slaagt dan ook niet.
Terugkeer naar Oezbekistan
6. De rechtbank stelt vast dat het in de onderhavige procedure gaat over de vraag welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van de asielaanvraag van eiser. Het beroep is gericht tegen eisers overdracht aan Litouwen. Een terugkeer naar Oezbekistan is in deze procedure dan ook niet aan de orde. De beroepsgrond slaagt niet.
Conclusie en gevolgen
7. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand blijft. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. E.C. Harting, rechter, in aanwezigheid van mr. E. op den Kamp, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.