RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser], eiser
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
Zittingsplaats Rotterdam
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.22060
V-nummer: [nummer]
(gemachtigde: mr. S.T.V. Le),
en
(gemachtigde: mr. A.E. van der Burg).
Procesverloop
Bij besluit van 3 april 2026 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.
Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
De rechtbank heeft het beroep op 29 april 2026 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Als tolk is verschenen [naam]. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
Overwegingen
1. Eiser heeft de gronden die aan de maatregel ten grondslag zijn gelegd niet bestreden. De gronden, die de ambtshalve toetsing van de rechtbank kunnen doorstaan, zijn tezamen voldoende om de maatregel van bewaring te kunnen dragen. Er vloeit namelijk een significant risico uit voort dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken.
Non-refoulement
2. Eiser betoogt dat verweerder heeft nagelaten om te beoordelen of het beginsel van non-refoulement zich tegen de uitzetting van eiser verzet. Hiertoe voert eiser aan dat de maatregel van bewaring een dergelijke overweging niet bevat. Hoewel eiser in het gehoor voorafgaand aan de inbewaringstelling heeft verklaard geen vrees te hebben voor de Algerijnse autoriteiten, is deze verklaring niet opgenomen in de maatregel van bewaring. Verweerder heeft daarmee niet voldaan aan de verplichting om in de maatregel van bewaring te motiveren dat hij een beoordeling heeft gemaakt zoals is uiteengezet in het arrest van het Hof van Justitie van 4 september 2025, Adrar, ECLI:EU:C:2025:647, en de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) van 12 februari 2026, ECLI:NL:RVS:2026:329.
3. Uit het gehoor voorafgaand aan de inbewaringstelling blijkt dat aan eiser de volgende vragen zijn gesteld:
“V- Vindt u dat zelf feiten of omstandigheden waardoor u niet terug kan naar Algerije? A- Meneer ik heb geen problemen met de overheid in mijn eigen land. Ik heb geen problemen met anderen in mijn eigen land. Ik heb alleen persoonlijke omstandigheden zoals ik u al heb verteld: mijn moeder is overleden en mijn vader is hertrouwd. Ik wil graag een kans krijgen, ik ga dan Nederland verlaten en mijn geluk ergens anders zoeken.”
“V- Heeft u te vrezen voor vervolging en/of onmenselijke/vernederende behandeling waartegen Algerije u niet beschermt? A- Nee”
4. De rechtbank overweegt dat uit de uitspraak van de Afdeling van 12 februari 2026 volgt dat verweerder een vreemdeling in het gehoor voorafgaand aan de inbewaringstelling actief concrete vragen moet stellen om binnen het kader van het zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn te onderzoeken en te kunnen beoordelen of het beginsel van non-refoulement zich tegen zijn of haar uitzetting verzet. Volgens de Afdeling is pas voldaan aan het beginsel van non-refoulement indien het resultaat van dit onderzoek en van de zorgvuldige voorbereiding blijkt uit de motivering van het besluit tot bewaring. Gelet op het feit dat de maatregel van bewaring geen enkele overweging bevat die impliceert dat verweerder heeft beoordeeld of het beginsel van non-refoulement zich tegen de uitzetting verzet, is de rechtbank van oordeel dat deze motivering niet is gebaseerd op een zorgvuldig onderzoek, gelet op wat in rechtsoverweging 7.3 van de Afdeling is opgemerkt. Het uitsluitend stellen van voornoemde vragen in het gehoor, zonder hiernaar in het besluit te verwijzen is onvoldoende. Het besluit is daarmee onvoldoende deugdelijk gemotiveerd.
5. Gelet op wat hiervoor is overwogen, is het beroep gegrond. Wat eiser voor het overige heeft aangevoerd, hoeft daarom niet meer te worden besproken.
Conclusie
6. Het beroep is gegrond en de maatregel van bewaring is vanaf het moment van opleggen daarvan onrechtmatig.
7. Op grond van artikel 106 van de Vw kan de rechtbank indien zij de opheffing van de maatregel van bewaring beveelt aan eiser een schadevergoeding ten laste van de Staat toekennen. De rechtbank acht gronden aanwezig om een schadevergoeding toe te kennen voor 27 dagen onrechtmatige (tenuitvoerlegging van de) vrijheidsontnemende maatregel van 0 x € 160,- (verblijf politiecel) en 27 x € 120,- (verblijf detentiecentrum) = € 3.240,-.
8. De rechtbank veroordeelt verweerder in de door eiser gemaakte proceskosten. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 1.868,00 (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting met een waarde per punt van € 934,- en een wegingsfactor 1).
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep gegrond;
- veroordeelt de Staat der Nederlanden tot het betalen van een schadevergoeding aan eiser tot een bedrag van € 3.240,-, te betalen door de griffier en beveelt de tenuitvoerlegging van deze schadevergoeding;
- veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 1.868,00.
Deze uitspraak is gedaan door mr. A. Hello, rechter, in aanwezigheid van mr. N. Felić, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.