RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiseres] , V-nummer: [V-nummer] , eiseres
de minister van Asiel en Migratie, de minister
Zittingsplaats Utrecht
Bestuursrecht
zaaknummer: NL25.61252
(gemachtigde: mr. S.J. Koolen),
en
(gemachtigde: mr. I. Vugs).
Inleiding en procesverloop
1. Eiseres heeft een aanvraag om verlening van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend, als bedoeld in artikel 28 van de Vw 2000. Zij stelt van Venezolaanse nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [geboortedatum] 1999. De minister heeft met het bestreden besluit van 10 december 2025 deze aanvraag afgewezen als ongegrond.
Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
De rechtbank heeft het beroep op 7 april 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres, de gemachtigde van eiseres, J.M. van Schreik als tolk en de gemachtigde van de minister.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de afwijzing van de asielaanvraag niet in stand kan blijven. Dit betekent dat eiseres gelijk krijgt. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Beoordeling door de rechtbank
Het asielrelaas
2. Eiseres legt aan haar asielaanvraag onder meer het volgende ten grondslag. Zij is sinds 2023 actief als coördinator bij ‘Vrijwilligers met Venezuela’ (VmV) en mobiliseerde mensen in de aanloop naar en tijdens de verkiezingen van 28 juli 2024 om te gaan stemmen op de oppositie. Op de dag van de verkiezingen is zij bij het stembureau herkend door de autoriteiten als iemand van de oppositie. Op 29 juli 2024 waren er grootschalige protesten naar aanleiding van de uitkomst van de verkiezingen. Eiseres deed mee aan een plaatselijke demonstratie in [plaats 1] . De autoriteiten maakten met geweld een einde aan deze demonstratie en eiseres zag hoe mededemonstranten werden vermoord, geslagen en gearresteerd. Eiseres is ongeschonden naar huis gegaan, maar ontdekte de volgende dag, op 30 juli 2024, dat er een kruis op haar huis was gespoten in het kader van ‘operatie Tun Tun’. Naar aanleiding hiervan is zij op 7 augustus 2024 via het vliegveld van [plaats 2] naar Europa gereisd. Na haar vertrek is er nog twee keer politie aan de deur gekomen van haar voormalige woning, waar haar moeder nog steeds woont. Eiseres vreest bij terugkeer dat de autoriteiten en colectivos haar willen vermoorden, gevangennemen of laten verdwijnen.
Het bestreden besluit
3. Het asielrelaas van eiseres bevat volgens de minister de volgende relevante elementen:
1) identiteit, nationaliteit en herkomst;
2) problemen met de autoriteiten vanwege betrokkenheid bij de oppositie.
De minister acht het eerste asielmotief geloofwaardig. Het tweede asielmotief acht de minister niet geloofwaardig. Eiseres heeft haar verklaringen niet onderbouwd met objectieve documenten die dit asielmotief volledig ondersteunen. Ook vormen de verklaringen geen samenhangend en aannemelijk geheel. Dat eiseres betrokken is geweest bij VmV als coördinator, dat zij op 29 juli 2024 aanwezig was bij de grootschalige demonstratie naar aanleiding van de verkiezingsuitslag en dat er op 30 juli 2024 een kruis op haar huis was aangebracht, leidt niet tot een gegronde vrees voor vervolging. Het is immers niet geloofwaardig dat eiseres in het verleden persoonlijk problemen heeft ervaren door haar politieke activiteiten. Het op de woning aangebrachte kruis was in de wijk van eiseres verre van uniek en is slechts aan te merken als intimidatie vanuit het regime. Verder is niet gebleken dat eiseres in de negatieve belangstelling staat van de autoriteiten.
Beoordeling gronden van beroep
4. Eiseres voert onder meer aan dat zij is bedreigd met vervolging. Zij is tijdens de demonstratie van 29 juli 2024 getuige geweest van vervolging van mededemonstranten en haar huis is daags na de demonstratie gemarkeerd met een kruis. Uit de markering blijkt dat zij bekend en in beeld is bij het regime en de zogenoemde colectivos (aanhangers van het regime). Eiseres wijst in dit verband op een rapport van de OAS, een artikel op de website van CNN en een artikel van de OCCRP.
5. De minister heeft zich op het standpunt gesteld dat de markering niet kan worden gezien als een rechtstreekse bedreiging met vervolging en dat daarom geen sprake is van omkering van de bewijslast. Subsidiair heeft de minister zich op het standpunt gesteld dat er goede redenen zijn om aan te nemen dat eiseres geen gegronde vrees voor vervolging heeft.
6. Op grond van artikel 31, vijfde lid, van de Vw 2000, voor zover hier van belang, is het feit dat de vreemdeling in het verleden rechtstreeks is bedreigd met vervolging in de zin van het Vluchtelingenverdrag, een duidelijke aanwijzing dat de vrees van de vreemdeling voor vervolging gegrond is, tenzij er goede redenen zijn om aan te nemen dat die vervolging zich niet opnieuw zal voordoen.
Niet in geschil is dat eiseres betrokken was bij VmV als coördinator en dat zij in aanloop naar de verkiezingen van 28 juli 2024 in haar wijk mensen heeft opgeroepen om te gaan stemmen op de oppositie. Ook is niet in geschil dat eiseres op 29 juli 2024 aanwezig was bij de demonstratie naar aanleiding van de verkiezingsuitslag en dat zij op 30 juli 2024 een markering op haar huis aantrof, in de vorm van een met verf aangebracht kruis.
Naar het oordeel van de rechtbank vormt die markering, gelet op de activiteiten die eiseres heeft verricht en bezien in de Venezolaanse context zoals die uit de stukken naar voren komt, een bedreiging met vervolging als bedoeld in artikel 31, vijfde lid, van de Vw 2000. Weliswaar heeft de minister aangevoerd dat het aanbrengen van deze markering ‘slechts’ een vorm van intimidatie is, maar deze intimidatie impliceert in het licht van de informatie die bekend is over Venezuela een bedreiging met vervolging. Dat meerdere huizen in de wijk met een kruis waren gemarkeerd, zoals de minister ter zitting heeft aangevoerd, maakt niet dat geen sprake is van een rechtstreekse bedreiging.
Gelet op het voorgaande had de minister de asielaanvraag moeten beoordelen met toepassing van artikel 31, vijfde lid, van de Vw 2000. De bewijslast dat zich bij terugkeer geen vervolging zal voordoen ligt bij de minister. De rechtbank constateert dat de minister de aanvraag heeft afgewezen op de grond dat eiseres niet aannemelijk heeft gemaakt dat zij bij terugkeer te vrezen heeft voor vervolging. Aldus heeft de minister niet onderkend dat de bewijslast in dit geval op hem rust en niet op eiseres.
De minister heeft in de besluitvorming en ter zitting onvoldoende gemotiveerd dat zich bij terugkeer geen vervolging zal voordoen. Met het standpunt dat eiseres in Venezuela geen problemen meer heeft ervaren nadat haar huis op 30 juli 2024 met een kruis is gemarkeerd, gaat de minister eraan voorbij dat zij al kort daarna – op 7 augustus 2024 – Venezuela heeft verlaten. Verder komt aan de legale uitreis niet de betekenis toe die de minister daaraan hecht, nu uit het Algemeen Ambtsbericht inzake Venezuela van 2020 (het Ambtsbericht) blijkt dat niet bekend is of bij uitreis altijd wordt gecontroleerd of iemand wordt gezocht. Dat niet is gebleken dat eiseres in de negatieve belangstelling zou staan, volgt de rechtbank niet. Het markeren van het huis van eiseres laat immers juist zien dat zij wel in de negatieve belangstelling staat.
De beroepsgrond slaagt. De overige beroepsgronden behoeven geen bespreking.
Conclusie en gevolgen
7. De minister heeft de aanvraag ten onrechte afgewezen als ongegrond. Het beroep is gegrond, omdat het bestreden besluit in strijd is met het motiveringsbeginsel. De rechtbank vernietigt daarom het bestreden besluit.
De rechtbank bepaalt met toepassing van artikel 8:72, vierde lid, van de Algemene wet bestuursrecht dat de minister een nieuw besluit moet nemen, met inachtneming van deze uitspraak. De rechtbank geeft de minister hiervoor een termijn van twaalf weken.
Omdat het beroep gegrond is krijgt eiseres een vergoeding van haar proceskosten.
De minister moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 1.868,- omdat de gemachtigde van eiseres een beroepschrift heeft ingediend en aan de zitting heeft deelgenomen. Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep gegrond;
- vernietigt het bestreden besluit van 10 december 2025;
- draagt de minister op binnen twaalf weken na de dag van verzending van deze uitspraak een nieuw besluit te nemen op de aanvraag, waarbij rekening wordt gehouden met deze uitspraak;
- veroordeelt de minister tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten aan eiseres.
Deze uitspraak is gedaan door mr. J.J. Janssen, rechter, in aanwezigheid van mr. R.R. Nortier, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
29 april 2026
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.