[naam], eiser,
V-nummer: [nummer],
(gemachtigde: mr. W. Spijkstra),
en
de minister van Asiel en Migratie, de minister.
Inleiding
1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen het niet in behandeling nemen van de aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd. De minister heeft de aanvraag met het bestreden besluit van 19 januari 2026 niet in behandeling genomen omdat Duitsland verantwoordelijk is voor de aanvraag.
Eiser heeft daarnaast de voorzieningenrechter verzocht een voorlopige voorziening te treffen. Op dit verzoek wordt apart beslist.
De rechtbank doet uitspraak zonder zitting.
Beoordeling door de rechtbank
2. De rechtbank beoordeelt het niet in behandeling nemen van de asielaanvraag van eiser. Zij doet dat aan de hand van de argumenten die eiser heeft aangevoerd; de beroepsgronden.
3. De rechtbank verklaart het beroep kennelijk ongegrond. Dat betekent dat eiser ongelijk krijgt en het niet in behandeling nemen van zijn aanvraag in stand blijft. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Totstandkoming van het besluit
4. De Europese Unie heeft gezamenlijke regelgeving over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Die staat in de Dublinverordening. Op grond van de Dublinverordening neemt de minister een asielaanvraag niet in behandeling als is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan. In dit geval heeft Nederland op 4 december 2025 een verzoek om terugname gedaan aan Duitsland. Duitsland heeft dit verzoek op 5 december 2025 aanvaard op grond van artikel 18, eerste lid, onder d van de Dublinverordening.
Zienswijze
De rechtbank stelt vast op dat eiser in het beroepsschrift verzoekt om het aanmeldgehoor Dublin en de zienswijze als herhaald en ingelast te beschouwen. Dit is op zichzelf onvoldoende om te kunnen aanmerken als een beroepsgrond. Voor zover eiser in beroep niet concreet heeft aangegeven waarom de reactie van de minister daarop onjuist of ontoereikend is, laat de rechtbank de stellingen in de zienswijze en het gehoor daarom onbesproken.
Is het bestreden besluit zorgvuldig tot stand gekomen?
5. Eiser betoogt dat de minister in het voornemen van 24 december 2025 niet is ingegaan op de bezwaren van eiser tegen een overdracht naar Duitsland. Deze handelswijze is volgens eiser onzorgvuldig, alsmede in strijd met het motiveringsbeginsel en het arrest ‘X’ van 29 februari 2024.
De rechtbank overweegt dat uit jurisprudentie volgt dat het feit dat de minister in het besluit voor het eerst meer specifiek ingaat op de individuele omstandigheden van een vreemdeling niet maakt dat het besluit zonder meer onzorgvuldig is. De minister zet in het voornemen uiteen op welke grond Duitsland verantwoordelijk is, dat uitgegaan wordt van het interstatelijk vertrouwensbeginsel en dat een overdracht volgens de minister niet leidt tot onevenredige hardheid. In het bestreden besluit is de minister vervolgens ingegaan op de bezwaren zoals eiser die heeft aangedragen tijdens het aanmeldgehoor Dublin en in de zienswijze.
De rechtbank is, gelet op het voorgaande, van oordeel dat het besluit op dit punt niet onzorgvuldig of onvoldoend gemotiveerd is nu het voornemen de dragende overwegingen bevat om Duitsland verantwoordelijk te houden. Deze beroepsgrond slaagt niet.
Interstatelijk vertrouwensbeginsel
Eiser betoogt dat er in de Duitse asielprocedure ‘voldoende tekortkomingen aanwezig zijn’ die maken dat de minister niet langer van het interstatelijk vertrouwensbeginsel uit mag gaan. Hiertoe noemt eiser, onder andere, de overbelasting en lange wachttijden, problemen met opvang en huisvesting en toegang tot rechtsbijstand. In het aanmeldgehoor noemt eiser dat hij niet de juiste zorg ontvangt in Duitsland en dat er binnen de opvang sprake is van diefstal. Ook stelt hij dat hij geen klacht kon indienen over de omstandigheden in de opvang in Duitsland.
De minister stelt zich hierover op het standpunt dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat er in Duitsland zodanig ernstige en structurele tekortkomingen in de asielprocedure zijn dat hij een reëel en ernstig risico loopt op een onmenselijke of vernederende behandeling in strijd artikel 4 van het EU-Handvest en artikel 3 van het EVRM. Hierom mag de minister ook ten aanzien van Duitsland nog altijd uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. De minister merkt hierbij op dat eiser overbelasting en lange wachttijden noemt, terwijl hij zelf eerder opvang heeft gehad en ook een beslissing op zijn asielaanvraag heeft ontvangen.
Op grond van het interstatelijk vertrouwensbeginsel mag de minister er in beginsel van uitgaan dat andere lidstaten hun verdragsverplichtingen tegenover asielzoekers zullen nakomen. Dat dit uitgangspunt ook geldt ten aanzien van Duitsland heeft de Afdeling in haar uitspraak van 14 februari 2025 bevestigd. Dit vermoeden, dat de behandeling in de aangezochte lidstaat in overeenstemming is met de bepalingen van het EU Handvest en het EVRM, is weerlegbaar. Het ligt dan op de weg van eiser om dit vermoeden te weerleggen door tijdens het Dublingehoor en/of in de zienswijze aannemelijk te maken dat er aanwijzingen zijn dat de asielprocedure of opvang in Duitsland structurele systeemfouten bevat. Wanneer eiser zich, onder verwijzing naar objectieve informatie, gemotiveerd op het standpunt stelt dat de minister niet of niet langer van het interstatelijk vertrouwensbeginsel uit kan gaan mag de minister die gegevens niet buiten beschouwing laten.
De rechtbank overweegt dat eiser zijn stellingen over de tekortkomingen in de Duitse asielprocedure en opvang niet nader heeft onderbouwd. De rechtbank is hierom van oordeel dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij in Duitsland een reëel en ernstig risico loopt op een behandeling in strijd met artikel 3 van het EVRM of artikel 4 van het EU-Handvest. De rechtbank merkt in dit verband op dat de minister, op grond van het interstatelijk vertrouwensbeginsel, ervan uit mag gaan dat de Duitse autoriteiten eiser zullen helpen als hij daar problemen ondervindt. De rechtbank oordeelt dat de minister zich in redelijkheid op het standpunt kon stellen dat wat eiser heeft aangevoerd geen aanleiding geeft voor het doen van nader onderzoek dan wel om niet langer van het interstatelijk vertrouwensbeginsel uit te gaan. Deze beroepsgrond slaagt niet.
Conclusie en gevolgen
6. Het beroep is kennelijk ongegrond. Dat betekent dat eiser ongelijk krijgt en het bestreden besluit in stand blijft. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. M. Munsterman, rechter, in aanwezigheid van V.M. de Koning, griffier, en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.
De uitspraak is openbaar gemaakt en bekendgemaakt op:
Informatie over verzet
Als partijen het niet eens zijn met deze uitspraak, kunnen zij een verzetschrift sturen naar de rechtbank waarin zij uitleggen waarom zij het niet eens zijn met deze uitspraak. Het verzetschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Als partijen graag een zitting willen om het verzetschrift toe te lichten, moeten zij dit in het verzetschrift vermelden.