RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , eiser,
de minister van Asiel en Migratie, verweerder,
Zittingsplaats Middelburg
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.25952
V-nummer: [V-nummer]
(gemachtigde: mr. M.M. Polman),
en
(gemachtigde: mr. H. Toonders).
Procesverloop
Bij besluit van 7 mei 2026 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.
Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
Verweerder heeft op 12 mei 2026 de maatregel van bewaring opgeheven.
Eiser heeft zich, daarnaar gevraagd, akkoord verklaard met schriftelijke afdoening van het beroep. Op 11 mei 2026 heeft eiser beroepsgronden ingediend. Tevens op 11 mei heeft verweerder een reactie op de beroepsgronden ingediend. De rechtbank heeft het onderzoek
gesloten op 13 mei 2026.
Overwegingen
1. Eiser stelt te zijn geboren op [geboortedag] 1987 en een staatloze Palestijn afkomstig uit Gaza te zijn.
2. Omdat de bewaring is opgeheven, beperkt de beoordeling zich in deze zaak tot de vraag of aan eiser schadevergoeding moet worden toegekend. In dit verband moet de vraag worden beantwoord of de tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring op enig moment voorafgaande aan de opheffing daarvan onrechtmatig is geweest. Op grond van artikel 106 van de Vw kan de rechtbank indien de bewaring al is opgeheven vóór de behandeling van het verzoek om opheffing van de bewaring aan eiser een schadevergoeding ten laste van de Staat toekennen.
3. In de maatregel van bewaring heeft verweerder, met de verwijzing naar het claimakkoord met Frankrijk, terecht overwogen dat een concreet aanknopingspunt bestaat dat eiser onder de Dublinverordening valt. Om die reden heeft verweerder terecht artikel 59a, eerste lid, van de Vw aan de maatregel ten grondslag gelegd.
Volgens verweerder bestaat er een significant risico dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. Verweerder heeft daartoe, onder verwijzing naar artikel 5.1b, tweede, derde en vierde lid, van het Vreemdelingenbesluit (Vb), als zware gronden vermeld dat eiser:
3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan; 3k. een overdrachtsbesluit heeft ontvangen en geen medewerking verleent aan de overdracht aan de lidstaat die verantwoordelijk is voor de behandeling van zijn asielverzoek; 3m. een overdrachtsbesluit hereft ontvangen en onmiddellijke overdracht of overdracht op zeer korte termijn noodzakelijk is ten behoeve van het realiseren van de overdracht binnen zes maanden na het akkoord van de lidstaat die verantwoordelijk is voor de behandeling van zijn asielverzoek;
En als lichte gronden vermeld dat eiser:
4a. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden; 4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft; 4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
4. Eiser betwist de zware gronden. Eiser stelt dat er geen sprake is van illegale binnenkomst in Nederland als bedoeld in zware grond 3a omdat hij zich onverwijld heeft gemeld. Ten aanzien van zware grond 3k erkent eiser dat hij heeft aangegeven niet te willen meewerken aan de overdracht. Hij heeft inmiddels echter sterke banden met Nederland en een partner. Ook heeft eiser medische klachten die onvoldoende kenbaar zijn meegewogen. Wat betreft zware grond 3m stelt eiser dat verweerder het claimakkoord van Frankrijk van 12 november 2025 niet heeft overgelegd.
5. De rechtbank is van oordeel dat zware gronden 3k en 3m feitelijk juist en ook voldoende gemotiveerd zijn. Er is een overdrachtsbesluit van 19 januari 2026. Niet in geschil is dat eiser heeft medegedeeld niet te zullen meewerken aan de overdracht. De rechtbank stelt vast dat verweerder het claimakkoord van 12 november 2025 aan het dossier heeft toegevoegd. Daaruit heeft verweerder terecht afgeleid dat overdracht op zeer korte termijn noodzakelijk is in verband met de overdrachtstermijn. Voor deze gronden geldt dat zij de maatregel van bewaring kunnen dragen. Verweerder heeft op grond hiervan terecht een risico aangenomen dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken.
De overige gronden behoeven geen bespreking omdat deze niet kunnen leiden tot een andere uitkomst.
6. Ook overigens is niet gebleken van feiten of omstandigheden op grond waarvan de maatregel van bewaring onrechtmatig is.
7. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
8. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan op 19 mei 2026 door mr. J.F.I. Sinack, rechter, in aanwezigheid van mr. A.S.J.I. Hendrickx, griffier, en openbaar gemaakt door middel van een geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
De uitspraak is bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.