[eiseres] , V-nummer: [V-nummer] , eiseres,
mede namens haar minderjarige dochter:[minderjarige], V-nummer: [V-nummer]
(gemachtigde: mr. A.S. Sewman),
en
de minister van Asiel en Migratie,
(gemachtigde: mr. J.G.R. Becker).
Inleiding
1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de opvolgende asielaanvraag van eiseres.
Eiseres heeft op 19 mei 2023 een opvolgende aanvraag om verlening van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend.
De minister heeft deze aanvraag met het besluit van 7 november 2024 afgewezen als kennelijk ongegrond. De rechtbank heeft bij uitspraak van 10 juni 2025 het beroep van eiseres tegen het besluit van 7 november 2024 gegrond verklaard en dat besluit vernietigd.
De minister heeft met het besluit van 12 november 2025 (het bestreden besluit) de aanvraag opnieuw afgewezen als kennelijk ongegrond. Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
De rechtbank heeft het beroep op 27 februari 2026 op zitting behandeld. Hieraan heeft de gemachtigde van de minister deelgenomen. Eiseres en haar gemachtigde hebben zich afgemeld voor de zitting.
Beoordeling door de rechtbank
2. De rechtbank beoordeelt de afwijzing van de asielaanvraag aan de hand van de beroepsgronden van eiseres.
3. De rechtbank oordeelt dat het beroep ongegrond is. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Het asielrelaas
4. Eiseres heeft aan haar opvolgende asielaanvraag het volgende ten grondslag gelegd. Eiseres heeft de Nigeriaanse nationaliteit. Toen zij 10 jaar oud was, moest zij een relatie aangaan met een voodoopriester. De voodoopriester heeft haar gevangen gehouden, mishandeld en verkracht. Zij heeft twee kinderen van hem gekregen. In 2015 moest zij van haar ouders, onder druk van de gemeenschap, besneden worden. Eiseres wilde dat niet en is haar dorp ontvlucht. Na enkele maanden heeft zij met hulp van een onbekende vrouw Nigeria verlaten. Zij heeft vervolgens nog een dochter gekregen, maar de relatie met de vader van haar dochter is voorbij. Eiseres vreest dat zij bij terugkeer naar Nigeria haar dochter niet zal kunnen beschermen tegen besnijdenis. Daarnaast kan zij zich daar als alleenstaande vrouw en moeder niet redden.
De uitspraak van de rechtbank van 10 juni 2025
5. Deze rechtbank, zittingsplaats Zwolle, heeft in de uitspraak van 10 juni 2025 geoordeeld dat de minister de problemen met de voodoopriester ongeloofwaardig heeft mogen achten. De minister heeft echter onvoldoende gemotiveerd dat eiseres als alleenstaande moeder haar dochter kan beschermen tegen besnijdenis. Daarnaast heeft de minister onvoldoende onderzocht of eiseres als alleenstaande vrouw met een minderjarig kind bij terugkeer naar Nigeria een reëel risico loopt op ernstige schade.
Het bestreden besluit
6. De minister wijst erop dat uit het Algemeen Ambtsbericht Nigeria van januari 2023 (AAB) volgt dat binnen de Igbo-bevolkingsgroep, waartoe eiseres behoort, vrouwenbesnijdenis is gedaald tot 22,4%. De maatschappelijk druk om meisjes te laten besnijden is verder afgenomen. Eventuele druk komt eerder vanuit de familie, maar daarvoor zijn in dit geval geen concrete aanwijzingen. De vader van de dochter is immers tegen besnijdenis en bezoekt haar maandelijks. Uit het AAB blijkt dat de keuze over besnijdenis in de eerste plaats bij de ouders ligt. Verder heeft eiseres nog contact met haar moeder, die destijds niet wilde dat eiseres besneden werd. Eiseres heeft geen contact met de familie van de vader van haar dochter en kan zich onttrekken aan de invloedssfeer van die familie. Bovendien zijn er in Nigeria organisaties waar eiseres zich eventueel tot zou kunnen wenden. Het is haar eerder ook gelukt zich aan de dreiging te onttrekken.
De minister stelt zich daarnaast op het standpunt dat de situatie van eiseres als alleenstaande vrouw en moeder niet wezenlijk afwijkt van die van andere vrouwen in een vergelijkbare positie. Nigeria kent volgens het AAB één van de hoogste percentages alleenstaande moeders ter wereld en buitenechtelijke kinderen komen steeds vaker voor. Ook is het voor alleenstaande vrouwen in het zuiden makkelijker om zich staande te houden, met name als ze zich vestigen in urbane gebieden. Eiseres heeft nog goed contact met haar moeder en heeft daarmee een sociaal netwerk. Ook heeft ze eerder zelfstandig gewoond, gereisd en gewerkt.
Geen aanvullend gehoor
7. Eiseres voert aan dat de minister haar aanvullend had moeten horen over het risico op besnijdenis van haar dochter en over het feit dat zij een alleenstaande vrouw is. Nu dat niet is gebeurd, is sprake van een zorgvuldigheidsgebrek.
De rechtbank volgt eiseres hierin niet. Op 1 november 2024 heeft een gehoor opvolgende aanvraag plaatsgevonden. Eiseres heeft daarbij voldoende gelegenheid gehad om over de genoemde onderwerpen te verklaren.
De beroepsgrond slaagt niet.
Vrees voor besnijdenis dochter
8. Eiseres stelt dat de vrees voor besnijdenis van haar dochter wel degelijk aannemelijk is. Zij voert hiertoe aan dat het percentage vrouwen dat binnen de Igbo-gemeenschap wordt besneden hoog is. Eiseres is niet meer samen met de vader van haar dochter, en haar familie en ‘schoonfamilie’ zijn voorstanders van besnijdenis. Verder blijkt uit het AAB dat ouders in feite geen weerstand kunnen bieden tegen oudere familieleden en sociale druk vanuit de Igbo-gemeenschap.
De rechtbank stelt vast dat over vrouwenbesnijdenis in het AAB onder meer het volgende is vermeld:
“De belangrijkste personen die besnijdenissen kunnen voorkomen zijn de ouders, traditionele leiders en het familiehoofd. Verschillende bronnen noemen de vader als de belangrijkste persoon die beslist of het meisje wordt besneden. Na de vaders zijn het de grootmoeders en daarna de moeders die het besluit voor FGM kunnen beïnvloeden. In gemeenschappen waar FGM ingebed zit in de cultuur is de rol van ouders minder en bepaalt vooral de omgeving en de familie, zoals de grootmoeder, of het meisje wordt besneden. De verwachtingen en de sociale druk om FGM te ondergaan betekenden dat sommige ouders die de praktijk niet steunden, hun dochters toch onderwierpen aan FGM om het sociale stigma te vermijden.”
Weliswaar zijn eiseres en de vader van eiseres’ dochter uit elkaar, maar niet in geschil is dat er nog wel contact is en dat de vader tégen besnijdenis is. De minister heeft hier groot belang aan mogen hechten omdat de vader, zo volgt uit het AAB, de belangrijkste persoon is bij de beslissing of het meisje wordt besneden. Beide ouders zijn dus tegen besnijdenis. Verder heeft de minister bij zijn beoordeling mogen betrekken dat eisers haar ‘schoonfamilie’ niet of nauwelijks kent en dat zij haar dochter buiten de invloedssfeer van die familie kan houden. Eiseres heeft niet aannemelijk gemaakt dat de druk vanuit de Igbo-gemeenschap zo groot zal zijn dat haar dochter – tegen de wil van beide ouders in – toch besneden zal worden. De minister heeft hierbij ook mogen betrekken dat besnijdenis in Nigeria strafbaar is en dat eiseres zich tot verschillende instanties kan wenden voor hulp.
De beroepsgrond slaagt niet.
Alleenstaande vrouw/moeder
9. Eiseres voert aan dat de minister het risico voor haar als alleenstaande vrouw en moeder niet goed heeft beoordeeld. De minister stelt dat zij een sociaal netwerk heeft, omdat ze nog contact heeft met haar moeder. Daarmee heeft de minister echter niet zorgvuldig – overeenkomstig WBV 2024/12 – uitgezocht of zij een beschermend netwerk of beschermende familie heeft. Verder lijkt het erop dat de minister de vrees voor besnijdenis van de dochter en het zijn van alleenstaande vrouw enkel als losstaande asielmotieven ziet. Ze hangen echter samen: het zijn van een alleenstaande vrouw maakt het voor eiseres moeilijker om haar dochter te beschermen. Verder betwist de minister niet dat uit het AAB volgt dat vrouwen die met een kind van een migratietocht terugkeren, in grote mate te maken krijgen met discriminatie, stigma en uitsluiting. Gelet daarop is niet aannemelijk dat eiseres steun zal ontvangen van mensen om haar heen.
De minister heeft bij de beoordeling van het risico dat eiseres als alleenstaande vrouw en moeder loopt, belang mogen toekennen aan de verklaring van eiseres dat zij nog steeds goed contact heeft met haar moeder. De minister heeft daarnaast betekenis mogen toekennen aan het feit dat eiseres in Nigeria de middelbare school heeft afgerond en dat zij daar al eerder zelfstandig heeft gewoond, gewerkt (in een restaurant) en gereisd. Verder heeft de minister erop gewezen dat uit cijfers uit 2021 blijkt dat 9,5% van de Nigeriaanse bevolking alleenstaande moeder is, en dat het hebben van buitenechtelijke kinderen in Nigeria niet ongewoon is. De rechtbank kan de minister daarom volgen dat niet aannemelijk is dat eiseres als alleenstaande vrouw en moeder bij terugkeer zodanige problemen zal ondervinden dat sprake is van een reëel risico op ernstige schade.
Verder bestaat geen grond voor het oordeel dat de minister de vrees voor besnijdenis van de dochter enerzijds en het zijn alleenstaande vrouw anderzijds onvoldoende in samenhang zou hebben bekeken. Uit de beoordeling in het voornemen en het bestreden besluit blijkt immers dat de minister er rekening mee heeft gehouden dat eiseres en de vader van haar dochter niet meer bij elkaar zijn.
De beroepsgrond slaagt niet.
Conclusie en gevolgen
10. De minister heeft de aanvraag terecht afgewezen als kennelijk ongegrond.
Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiseres geen gelijk krijgt en de afwijzing van de asielaanvraag in stand blijft. Eiseres krijgt geen vergoeding van haar proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. J.J. Janssen, rechter, in aanwezigheid van mr. S.J. Valk, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op 12 maart 2026