[naam] , eiser,
V-nummer: [nummer] ,
(gemachtigde: mr. M.K. Bulthuis),
en
de minister van Asiel en Migratie, de minister.
Inleiding
1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen het niet in behandeling nemen van de aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd. De minister heeft de asielaanvraag met het bestreden besluit van 10 maart 2026 niet in behandeling genomen, omdat Zwitserland verantwoordelijk is voor de aanvraag.
De rechtbank doet op grond van artikel 8:54 van de Algemene wet bestuursrecht uitspraak zonder zitting.
Het verzoek om een voorlopige voorziening te treffen staat geregistreerd onder het zaaknummer NL26.13293. Hierop wordt bij afzonderlijke uitspraak beslist.
Beoordeling door de rechtbank
2. De rechtbank beoordeelt het niet in behandeling nemen van de asielaanvraag van eiser. Zij doet dat aan de hand van de beroepsgronden die eiser heeft aangevoerd.
3. De rechtbank verklaart het beroep kennelijk ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt en het besluit tot het niet in behandeling nemen van zijn asielaanvraag in stand blijft. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Totstandkoming van het besluit
4. De Europese Unie heeft gezamenlijke regelgeving over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Die staat in de Dublinverordening. Op grond van de Dublinverordening neemt de minister een asielaanvraag niet in behandeling als is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan. In dit geval heeft Nederland op 12 januari 2026 bij Zwitserland een verzoek om terugname gedaan. Zwitserland heeft dit verzoek op 14 januari 2026 aanvaard op grond van artikel 18, eerste lid, onder c, van de Dublinverordening.
Algemeen
5. Eiser voert allereerst aan dat alles wat hij al in deze procedure naar voren heeft gebracht als herhaald en ingelast moet worden beschouwd. De rechtbank oordeelt dat dit onvoldoende is om aan te merken als een beroepsgrond waar de rechtbank over moet beslissen. De minister is in het bestreden besluit voldoende gemotiveerd ingegaan op de zienswijze van eiser. De rechtbank zal daarom in deze uitspraak alleen de stellingen van eiser bespreken waarvan eiser in beroep concreet heeft aangegeven waarom de reactie van de minister daarop volgens hem niet juist of niet toereikend is. Eiser stelt verder dat pas in het bestreden besluit op zijn bezwaren is ingegaan en niet al in het voornemen, wat het instellen van beroep noodzakelijk maakt. De rechtbank overweegt dat het voornemen een voorbereidingshandeling is en dat de minister, zoals hiervoor is overwogen, in het bestreden besluit voldoende is ingegaan op al eisers bezwaren. Deze grond slaagt dan ook niet.
Interstatelijk vertrouwensbeginsel
6. Eiser stelt zich op het standpunt dat in zijn geval ten opzichte van Zwitserland niet van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan worden uitgegaan. Eiser heeft in het persoonlijk onderhoud zijn bezwaren tegen de overdracht aan Zwitserland kenbaar gemaakt. Uit zijn (onbetwiste) verklaringen volgt volgens eiser dat de autoriteiten in Zwitserland weigerden zijn asielaanvraag in behandeling te nemen nadat hij vanuit Oostenrijk op grond van een claimverzoek was teruggekeerd. Een claimakkoord biedt, gezien in het licht van eisers verklaringen, dan ook geen garantie voor toegang tot de asielprocedure en asielopvang. Dat maakt dat er in Zwitserland sprake is van structurele tekortkomingen in de asielopvang en asielprocedure. De minister heeft een onjuist toetsingskader gehanteerd en eisers persoonlijke ervaringen onvoldoende meegewogen. Eiser wijst verder op het meest recente AIDA-rapport over Zwitserland waaruit onder meer blijkt dat asielaanvragen van gezonde, volwassen mannelijke asielzoekers afkomstig uit Libië zo snel mogelijk worden afgewezen omdat die ‘clearly doomed to failure’ zijn. Eiser valt hier ook onder, wat maakt dat hij geen zorgvuldige asielprocedure zal krijgen en ook geen adequate rechtsbijstand zal ontvangen. Dit is strijdig met artikel 3 van het EVRM omdat eiser wegens gegronde vrees zijn, onveilige, land van herkomst is ontvlucht. Dit klemt temeer omdat eiser in Zwitserland al is meegedeeld dat hij geen asiel krijgt en terug moet naar Libië, terwijl er geen inhoudelijk gehoor of procedure heeft plaatsgevonden. Eiser voegt nog toe dat de minister onvoldoende onderzoek heeft gedaan en onvoldoende heeft gemotiveerd waarom de minister de asielaanvraag niet aan zich trekt.
7. De rechtbank stelt vast, onder verwijzing naar overweging 5, dat de minister in het bestreden besluit voldoende gemotiveerd is ingegaan op al eisers bezwaren vanuit het aanmeldgehoor en de zienswijze. Eisers bezwaren zijn namelijk concreet benoemd en daar is ook concreet op ingegaan. De minister heeft niet ten onrechte overwogen dat eiser de gestelde structurele tekortkomingen in de Zwitserse asielopvang en asielprocedure niet aannemelijk heeft gemaakt. Eiser heeft geen stukken overgelegd die zijn persoonlijke ervaringen kunnen ondersteunen. Een verwijzing naar het AIDA-rapport kan eiser ook niet baten, omdat de Afdeling daarover heeft geoordeeld dat ook met inachtneming van dat rapport ervan mag worden uitgegaan dat Zwitserland zijn internationale verplichtingen nakomt. Dit hebben de Zwitserse autoriteiten ook gegarandeerd met het afgegeven claimakkoord. Indien eiser na overdracht meent dat Zwitserland zijn verplichtingen niet nakomt, ligt het op zijn weg om zich daarover bij de Zwitserse autoriteiten te beklagen. Gesteld noch gebleken is dat dit niet mogelijk is voor eiser. Voor zover eiser vreest voor indirect refoulement bij overdracht aan Zwitserland, verwijst de rechtbank naar de uitspraken van het Hof van Justitie van 30 november 2023 en de Afdeling van 12 juni 2024. Daaruit volgt dat in een Dublinprocedure niet wordt beoordeeld of bij overdracht een reëel risico bestaat op indirect refoulement, tenzij niet langer van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan worden uitgegaan wegens aannemelijke systeemfouten in de asielprocedure of opvang. Gelet op het hiervoor overwogene kan nog steeds van dit beginsel worden uitgegaan. De rechtbank komt daarom niet toe aan een beoordeling van het risico op non-refoulement. Gelet op het voorgaande heeft de minister geen nader onderzoek hoeven doen in deze procedure en is naar het oordeel van de rechtbank in het bestreden besluit, waar het voornemen onderdeel vanuit maakt, voldoende gemotiveerd waarom de minister de aanvraag van eiser niet aan zich trekt.
Conclusie en gevolgen
8. Het beroep is kennelijk ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. A.G.D. Overmars, rechter, in aanwezigheid van J.H. Folkers, griffier, en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.
De uitspraak is openbaar gemaakt en bekendgemaakt op:
Informatie over verzet
Als partijen het niet eens zijn met deze uitspraak, kunnen zij een verzetschrift sturen naar de rechtbank waarin zij uitleggen waarom zij het niet eens zijn met deze uitspraak. Het verzetschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Als partijen graag een zitting willen om het verzetschrift toe te lichten, moeten zij dit in het verzetschrift vermelden.