RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaken tussen
[eiseres], V-nummer: [v-nummer 1], eiseres/verzoekster
de minister van Asiel en Migratie, verweerder, hierna: de minister.
Zittingsplaats Amsterdam
Bestuursrecht
Zaaknummers: NL26.20157, NL26.20158, NL26.20159 en NL26.20160
en haar dochters
[minderjarige 1] , die minderjarig is, V-nummer [v-nummer 2]
[minderjarige 2] , die meerderjarig is, V-nummer [v-nummer 3],
hierna gezamenlijk te noemen: eiseressen
(gemachtigde: mr. P.C. Menick),
en
Procesverloop
1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank/voorzieningenrechter (hierna: rechtbank) het beroep van eiseressen tegen het niet in behandeling nemen van hun aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd en hun verzoek om een voorlopige voorziening.
De minister heeft de aanvragen met de bestreden besluiten van 9 april 2026 niet in behandeling genomen omdat Kroatië verantwoordelijk is voor de asielaanvragen.
Eiseressen hebben beroep ingesteld tegen de bestreden besluiten en de voorzieningenrechter verzocht een voorlopige voorziening te treffen, die ertoe strekt hun overdracht aan Kroatië te verbieden totdat op de beroepen is beslist.
De rechtbank doet op grond van de artikelen 8:54, eerste lid, en 8:83, derde lid, van de Awb uitspraak zonder zitting.
Beoordeling door de rechtbank
2. De rechtbank beoordeelt het niet in behandeling nemen van de asielaanvragen van eiseressen. Zij doet dat aan de hand van de argumenten die namens eiseressen zijn aangevoerd, de beroepsgronden.
3. De rechtbank verklaart de beroepen ongegrond. Dat betekent dat eiseressen geen gelijk krijgen en het niet in behandeling nemen van hun aanvraag in stand blijft. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Totstandkoming van het besluit
4. Eiseressen hebben de Irakese nationaliteit en hebben op 30 september 2025 in Nederland asiel aangevraagd. Uit onderzoek in Eurodac blijkt dat zij in 2023 asiel hebben aangevraagd in Griekenland en in september 2024 eerst in Kroatië en daarna in Duitsland. In 2025 zijn zij teruggekeerd naar Kroatië, waarna zij zijn doorgereisd naar Nederland. Zij hebben op 30 september 2025 asiel aangevraagd. Volgens de minister is Kroatië verantwoordelijk voor de behandeling van de asielaanvragen. De minister heeft eiseressen twee keer uitgenodigd voor een gehoor, maar zij zijn beide keren niet verschenen. Daarna heeft de minister, na een voornemen daartoe en een zienswijze van eiseressen, de bestreden besluiten genomen.
5. De Europese Unie heeft gezamenlijke regelgeving over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Die staat in de Dublinverordening. Op grond van de Dublinverordening neemt de minister een asielaanvraag niet in behandeling als is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan. In het geval van eiseressen heeft Nederland bij Kroatië een verzoek om terugname gedaan. Kroatië heeft dit verzoek voor zowel moeder als haar dochter(s) op 1 december 2025 aanvaard.
Mag de minister uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel?
6. Eiseressen betogen dat voor Kroatië niet van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan worden uitgegaan. Zij wijzen in dat verband op het AIDA-rapport over Kroatië van 2025. Volgens eiseressen is (nog altijd) sprake van ‘push-backs’ door de Kroatische overheid, ook in het geval van terugkerende Dublinclaimanten. Verder volgt uit het rapport dat de hygiëne in de opvangcentra slecht is, dat de toegang tot gezondheidszorg en materiële voorzieningen beperkt zijn. Ook moeten Dublinterugkeerders opnieuw asiel aanvragen en de volledige procedure opnieuw doorlopen of zij worden beschouwd als indieners van een opvolgende aanvraag, aldus eiseressen. Verder wijzen eiseressen er op dat de minister in de besluitvorming niet heeft meegewogen dat zij wel degelijk bij de Kroatische autoriteiten hebben geklaagd over de omstandigheden in de opvang, maar dat zij toen niet zijn geholpen en zelfs zijn weggeduwd.
De rechtbank is van oordeel dat deze beroepsgrond niet slaagt. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) heeft in haar uitspraak van 9 oktober 2024 geoordeeld dat voor Kroatië van het interstatelijk vertrouwensbeginsel mag worden uitgegaan, omdat niet is gebleken dat sprake is van structurele tekortkomingen in het Kroatische asiel- en opvangsysteem. De Afdeling heeft dit nogmaals bevestigd in de uitspraken van 6 maart 2025 en 21 november 2025. Eiseressen hebben geen informatie overgelegd die aanleiding geeft om nu anders te oordelen. Zo is het AIDA-rapport van 2025 uitgebracht vóór laatstgenoemde uitspraak van de Afdeling. Daarbij komt dat de passages van dat AIDA-rapport geen wezenlijk ander beeld schetsen van de opvangomstandigheden dan het AIDA-rapport over Kroatië van 2024, dat de Afdeling al heeft betrokken in haar uitspraak van 9 oktober 2024. Voor zover eiseressen bedoelen te betogen dat de omstandigheden in de opvang in Kroatië daarna wel degelijk weer zijn verslechterd hebben zij dat niet nader onderbouwd. Eiseressen hebben ook niet onderbouwd of aannemelijk gemaakt dat klagen bij voorkomende problemen in Kroatië niet mogelijk of zinloos is. Hun enkele niet onderbouwde stelling dat zij eerder tijdens hun verblijf in Kroatië niet zijn geholpen is dat in dat verband onvoldoende. De minister heeft zich daarom op het standpunt kunnen stellen dat eiseressen bij voorkomende problemen in Kroatië daarover in beginsel een klacht kunnen indienen bij de Kroatische autoriteiten.
Moet de minister toepassing geven aan artikel 17, eerste lid, van de Dublinverordening?
7. Eiseressen doen daarnaast, zo begrijpt de rechtbank, een beroep op de discretionaire bevoegdheid van artikel 17 van de Dublinverordening en stellen dat overdracht aan Kroatië door de minister getuigt van onevenredige hardheid. Eiseressen wijze hierbij op hun eerdere ervaringen in Kroatië, die voor hen zeer traumatisch zijn geweest. Eiseressen hebben daardoor weinig vertrouwen in de Kroatische autoriteiten en willen absoluut niet terugkeren.
De rechtbank overweegt als volgt. Een lidstaat kan besluiten een bij hem ingediend verzoek om internationale bescherming van een onderdaan van een derde land of een staatloze te behandelen, ook al is hij daartoe niet verplicht op grond van de criteria in deze verordening. Dit volgt uit artikel 17, eerste lid, van de Dublinverordening. De minister heeft in het beleid neergelegd hoe hij van deze bevoegdheid gebruik maakt. In paragraaf C2/5, tweede gedachtestreepje (onder ‘discretionaire bepalingen’), van de Vc trekt de minister een asielaanvraag onverplicht aan zich indien bijzondere, individuele omstandigheden maken dat de overdracht van de vreemdeling aan de voor de behandeling van het verzoek om internationale bescherming verantwoordelijke lidstaat van een onevenredige hardheid getuigt. De minister heeft hierin een ruime beoordelingsmarge en de rechtbank dient de beslissing van de minister op dit punt terughoudend te toetsen.
De rechtbank is van oordeel dat de minister zich op het standpunt heeft kunnen stellen dat in het geval van eiseressen niet is gebleken dat er bijzondere, individuele omstandigheden spelen die maken dat overdracht aan Kroatië van onevenredige hardheid getuigt. Uit vaste rechtspraak van de Afdeling volgt dat omstandigheden die op onderwerpen zien die van betekenis zijn voor de beoordeling van het interstatelijk vertrouwensbeginsel, in beginsel niet opnieuw hoeven te worden beoordeeld in het kader van de vraag of zich bijzondere individuele omstandigheden voordoen als bedoeld in paragraaf C2/5, tweede gedachtestreepje van de Vc. De persoonlijke ervaringen van eiseressen in Kroatië zijn al beoordeeld in het kader van de vraag of van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan worden uitgegaan. Dat er andere bijzondere individuele omstandigheden zijn, is niet gebleken. Daarbij neemt de rechtbank ook in aanmerking dat eiseressen ondanks twee uitnodigingen niet zijn verschenen om te worden gehoord over hun asielverzoek. De minister heeft daarom geen aanleiding hoeven zien om de aanvraag van eiseressen onverplicht aan zich te trekken.
Conclusie en gevolgen
8. De beroepen zijn kennelijk ongegrond. Dat betekent dat eiseressen geen gelijk krijgen en zij aan Kroatië mogen worden overgedragen. Nu de rechtbank op de beroepen heeft beslist, bestaat geen aanleiding tot het treffen van een voorlopige voorziening. Evenmin bestaat er aanleiding om de proceskosten te vergoeden
Beslissing
De rechtbank, in de zaken NL26.20157 en NL26.20159:
- verklaart de beroepen ongegrond.
De voorzieningenrechter, in de zaken NL26.20158 en NL26.20160:
- wijst de verzoeken af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. H.J. Schaberg, (voorzieningen)rechter, in aanwezigheid van D.P. van Middelkoop, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over verzet
Als partijen het niet eens zijn met deze uitspraak, kunnen zij een verzetschrift sturen naar de rechtbank waarin zij uitleggen waarom zij het niet eens zijn met deze uitspraak. Het verzetschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Als partijen graag een zitting willen om het verzetschrift toe te lichten, moeten zij dit in het verzetschrift vermelden. Tegen de uitspraak op de verzoeken om een voorlopige voorziening staat geen rechtsmiddel open.