RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser], eiser,
de minister van Asiel en Migratie, verweerder,
Zittingsplaats Middelburg
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.29389
V-nummer: [V-nummer]
(gemachtigde: mr. L.J. Blijdorp),
en
(gemachtigde: mr. N. Cambier).
Procesverloop
Bij besluit van 26 mei 2026 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.
Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
De rechtbank heeft het beroep op 3 juni 2026 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, waarbij zijn gemachtigde, met kennisgeving, afwezig was. Als tolk is verschenen [tolk]. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
Overwegingen
1. Eiser stelt van Egyptische nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [datum] 1969.
2. In de maatregel van bewaring heeft verweerder overwogen dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. Verweerder heeft, onder verwijzing naar artikel 5.1b, eerste, derde en vierde lid, van het Vreemdelingenbesluit (Vb), als zware gronden vermeld dat eiser:
3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan; 3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken; 3c. eerder een visum, besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven; 3d. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit; 3e. in verband met zijn aanvraag om toelating onjuiste of tegenstrijdige gegevens heeft verstrekt over zijn identiteit, nationaliteit of de reis naar Nederland of een andere lidstaat; 3i. te kennen heeft gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan zijn verplichting tot terugkeer;
en als lichte gronden vermeld dat eiser:
4a. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden; 4b. meerdere aanvragen tot het verlenen van een verblijfsvergunning heeft ingediend die niet tot verlening van een verblijfsvergunning hebben geleid; 4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft; 4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
3. De rechtbank stelt vast dat eiser de zware en lichte gronden niet heeft betwist. De rechtbank is van oordeel dat deze gronden feitelijk juist zijn en voor zover nodig (de lichte gronden) ook voldoende zijn gemotiveerd. Voor deze gronden geldt dat zij de maatregel van bewaring kunnen dragen.
4. De rechtbank is van oordeel dat de minister voldoende voortvarend heeft gehandeld. Verweerder heeft in oktober 2025 een lp aangevraagd bij Egypte. Buiten veelvuldig rappelleren heeft de DIA landverantwoordelijke op 8 mei 2025 de consul van Egypte bezocht. Verweerder heeft ter zitting toegelicht dat in deze zaak persoonlijk gerappelleerd wordt. Ook de handelwijze van eiser is van invloed geweest op de duur van het traject, nu hij pas in januari 2026 zijn identificerende documenten heeft overgelegd.
5. Verweerder heeft voldoende gemotiveerd dat in dit geval geen lichter middel volstond. Anders dan eiser beweert heeft verweerder een eigenstandige (belangen)afweging gemaakt ten aanzien van de toepassing van een lichter middel. Uit de gronden van de maatregel volgt dat sprake is van een risico dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken en dat eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. Verweerder heeft in het verleden al toepassing gegeven aan een lichter middel voor de uitzet van eiser. Van de terugkeerondersteuning van de IOM of de DT&V heeft eiser geen gebruik gemaakt. Daarnaast heeft verweerder aan eiser een vrijheidsbeperkende maatregel als bedoeld in artikel 56 van de Vw opgelegd, inhoudende een gebiedsaanwijzing en zijn er met eiser meerdere vertrekgesprekken gevoerd. Deze maatregel heeft er evenwel niet voor gezorgd dat eiser gevolg heeft gegeven aan zijn vertrekplicht. Immers ligt nu een nieuwe maatregel van bewaring voor. Voor zover eiser stelt opnieuw een asielaanvraag te hebben ingediend, is het louter kenbaar maken van deze wens bij zijn gemachtigde onvoldoende. Van een schriftelijke asielaanvraag is niet gebleken. Eiser heeft verder geen feiten en omstandigheden gesteld die maken dat de inbewaringstelling onevenredig bezwarend voor hem is.
6. Ook overigens is niet gebleken van feiten of omstandigheden op grond waarvan de maatregel van bewaring onrechtmatig is.
7. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
8. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan op 4 juni 2026 door mr. E.J. Govaers, rechter, in aanwezigheid van mr. A.S.J.I. Hendrickx, griffier, openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.