RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 3 februari 2026 in de zaak tussen
[eiseres] , eiseres
Samenvatting
Zittingsplaats Middelburg
Bestuursrecht
zaaknummer: AWB 24/1031
V-nummer: [V-nummer]
(gemachtigde: [echtgenoot] ),
en
de minister van Asiel en Migratie, voorheen de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder
(gemachtigde: mr. K. Kanters).
1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van een voor eiseres ingediende aanvraag voor een mvv voor verblijf bij haar [echtgenoot] (referent). Eiseres is het niet eens met de afwijzing van de aanvraag. Zij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de aanvraag.
2. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat verweerder de aanvraag heeft mogen afwijzen. Eiseres krijgt dus geen gelijk en het beroep is dus ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
3. Onder 4 tot en met 11 staat het procesverloop in deze zaak en de van belang zijnde feiten en omstandigheden die hebben geleid tot het bestreden besluit. De beoordeling door de rechtbank volgt vanaf 12. Daarbij gaat de rechtbank in op de vraag of eiseres het huwelijk met referent aannemelijk heeft gemaakt. Vanaf 18 gaat de rechtbank in op de belangenafweging die verweerder heeft gemaakt voordat hij de aanvraag afwees. Aan het eind staat de beslissing van de rechtbank en de gevolgen daarvan.
Procesverloop
4. Eiseres stelt dat zij is geboren op [geboortedag] 1979 en dat zij de Afghaanse nationaliteit bezit. Referent stelt de echtgenoot van eiseres te zijn, is ook afkomstig uit Afghanistan, woont in Nederland en heeft de Nederlandse nationaliteit.
5. Referent heeft op 6 juli 2022 een aanvraag ingediend voor de afgifte van een mvv aan eiseres met als verblijfsdoel ‘verblijf als familie- of gezinslid bij [echtgenoot] ’.
6. Verweerder heeft de aanvraag met het besluit van 14 oktober 2022 (primair besluit) afgewezen. Eiseres voldoet volgens verweerder niet aan de voorwaarden voor verlening. Met name voldoet eiseres niet aan de voorwaarde dat zij en referent een geldig huwelijk hebben. Een door referent overgelegde kopie van de huwelijksakte is namelijk niet gelegaliseerd door het Afghaanse ministerie van Buitenlandse Zaken en niet voorzien van een consulaire verklaring van de Afghaanse ambassade in Den Haag. Daarmee voldoet de huwelijksakte niet aan de vereisten die zijn gesteld aan buitenlandse akten en kan de overgelegde kopie van de huwelijksakte niet als bewijs van huwelijk dienen.
7. Met het besluit van 11 januari 2024 op het bezwaar van eiseres is verweerder bij de afwijzing van de aanvraag gebleven. Verweerder heeft overwogen dat eiseres in de gelegenheid is gesteld om de huwelijksakte alsnog te laten legaliseren, maar dat nog altijd niet wordt voldaan aan de voorwaarde van legalisatie van de huwelijksakte.
8. Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het besluit van 11 januari 2024. Zij heeft in haar beroepsgronden uitgelegd waarom zij geen gelegaliseerde huwelijksakte kan overleggen. Ook heeft zij in beroep nieuwe bewijsstukken van het huwelijk ingebracht. Verweerder heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.
9. De rechtbank heeft het beroep op 13 augustus 2025 in Breda op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: referent, bijgestaan door zijn [dochter] , en de gemachtigde van verweerder. Referent heeft op zitting het origineel van de huwelijksakte getoond. Verweerder heeft aangeboden om dit origineel alsnog aan Bureau Documenten aan te bieden voor onderzoek. De rechtbank heeft daarop het onderzoek ter zitting geschorst. Referent heeft vervolgens de originele huwelijksakte toegezonden aan Bureau Documenten. Bureau Documenten heeft het document onderzocht en daarvan op 21 augustus 2025 rapport uitgebracht. Verweerder heeft vervolgens op 5 september 2025 een aanvullend besluit genomen, waarin hij heeft geconcludeerd dat de overgelegde huwelijksakte niet als bewijs van haar huwelijk kan dienen en dat zij daarom nog steeds niet heeft aangetoond dat zij en referent een geldig huwelijk hebben. Eiseres heeft met haar brief van 7 november 2025 op het aanvullend besluit gereageerd.
10. Op grond van artikel 6:19, eerste lid, van de Awb richt het beroep van eiseres zich van rechtswege mede tegen het aanvullende besluit. De besluiten van 11 januari 2024 en 5 september 2025 vormen tezamen ‘het bestreden besluit’.
11. Op 23 december 2025 heeft de rechtbank het onderzoek gesloten.
Beoordeling door de rechtbank
De huwelijksakte
12. Bij de beoordeling van een aanvraag voor de afgifte van een mvv wordt nagegaan of de aanvrager voldoet aan de eisen voor een daarna te verlenen verblijfsvergunning. Dit volgt uit de artikelen 2p en 2q van de Vw. Op grond van artikel 3.14, onder a, van het Vb wordt de verblijfsvergunning verleend aan de vreemdeling van 21 jaar of ouder die met de referent een naar Nederlands internationaal privaatrecht geldig huwelijk of geregistreerd partnerschap is aangegaan.
13. Tussen partijen is niet in geschil dat aan een buitenlandse huwelijksakte eisen zijn gesteld om het huwelijk gelijk te kunnen stellen met een naar Nederlands internationaal privaatrecht geldig huwelijk. Voor een Afghaanse akte geldt dat deze moet worden gelegaliseerd door het Afghaans ministerie van Buitenlandse Zaken en dat de akte daarna wordt voorzien van een consulaire verklaring van de Afghaanse ambassade in Den Haag.Vast staat dat de kopie van de huwelijksakte die referent heeft overgelegd, niet is gelegaliseerd door het Afghaans ministerie van Buitenlandse Zaken en ook niet is voorzien van een consulaire verklaring. Verweerder heeft in het besluit van 11 januari 2024 terecht vastgesteld dat daarmee niet wordt voldaan aan de eisen die hij aan buitenlandse akten stelt.
14. Eiseres heeft op 8 september 2024 nieuwe bewijsstukken van het gestelde huwelijk ingebracht. Verweerder heeft deze stukken aan Bureau Documenten voorgelegd voor onderzoek. Bureau Documenten heeft op 11 maart 2025 gerapporteerd dat de Afghaanse stempels op het document afwijken van het beschikbare vergelijkingsmateriaal en dat het document hoogstwaarschijnlijk niet bevoegd is opgemaakt en afgegeven. Bureau Documenten heeft het advies meegegeven om de originele onderliggende huwelijksakte aan te bieden voor onderzoek.
15. Ter zitting heeft referent toegelicht dat hij de originele huwelijksakte met legalisatie in zijn bezit heeft, en die heeft hij ook getoond. Bureau Documenten heeft na de zitting de akte onderzocht op echtheid. In de Verklaring van onderzoek van 21 augustus 2025 heeft Bureau Documenten gerapporteerd dat de verschijningsvorm van de huwelijksakte en de legalisatiewaarmerken (drie inktstempelafdrukken) afwijken van het beschikbare vergelijkingsmateriaal. Geconcludeerd is dat het document met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid niet echt is.
16. Uit vaste jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State volgt dat een verklaring van onderzoek van Bureau Documenten een deskundigenadvies is aan verweerder voor de uitvoering van zijn bevoegdheden, waarvan verweerder in beginsel mag uitgaan.
17. De rechtbank stelt vast dat eiseres geen contra-expertise heeft overgelegd, noch andere documenten op grond waarvan getwijfeld moet worden aan het onderzoek van Bureau Documenten. Eiseres heeft evenmin aangevoerd dat het onderzoek en de onderzoeksresultaten van Bureau Documenten niet inzichtelijk of concludent zijn. De rechtbank kan dan ook niet anders concluderen dan dat verweerder van de verklaring van onderzoek heeft mogen uitgaan. Eiseres heeft haar huwelijk met referent dus met de overgelegde documenten nog steeds niet aannemelijk gemaakt.
Belangenafweging
18. Eiseres heeft in haar brief van 7 november 2025 een beroep gedaan op de menselijkheid. De rechtbank beschouwt dit als een beroep op artikel 8 van het EVRM. Daarin staat dat een ieder recht heeft op respect voor zijn familie- en gezinsleven.
19. Verweerder heeft beoordeeld of sprake is van een beschermenswaardig gezinsleven tussen eiseres en referent, ondanks dat zij het huwelijk niet aannemelijk heeft gemaakt. Daarbij heeft verweerder het belang van de Nederlandse overheid bij een terughoudend toelatingsbeleid afgewogen tegen het persoonlijk belang van eiseres en referent bij toelating.
20. Verweerder moet bij zijn belangenafweging alle relevante feiten en omstandigheden betrekken. Dit toetst de rechtbank vol. Als alle relevante feiten en omstandigheden zijn meegewogen, moet de rechtbank beoordelen of de uitkomst van de belangenafweging getuigt van een ‘fair balance’ tussen enerzijds het belang van eiseres en referent bij de uitoefening van het gezinsleven in Nederland en anderzijds het algemeen belang van de Nederlandse staat bij het voeren van een terughoudend toelatingsbeleid. Dit laatste toetst de rechtbank enigszins terughoudend. Dat betekent dat verweerder een zekere ruimte heeft om hierin een keuze te maken.
21. De rechtbank oordeelt dat verweerder alle relevante feiten en omstandigheden in zijn oordeel heeft betrokken en dat hij de belangenafweging niet ten onrechte in het nadeel van eiseres heeft laten uitvallen. Daarbij heeft verweerder kunnen betrekken dat eiseres nooit een verblijfsvergunning in Nederland heeft gehad. Het gaat dus om een eerste toelating. Verweerder heeft toegelicht dat het belang van de overheid dan meestal zwaarder weegt en dat alleen in zeer bijzondere feiten en omstandigheden tot toelating wordt overgegaan. Van dergelijke feiten en omstandigheden is volgens verweerder geen sprake. Verweerder heeft overwogen dat mogelijk sprake is van een objectieve belemmering voor referent om het gezinsleven met eiseres in Afghanistan uit te oefenen, omdat hij eerder in het bezit is geweest van een asielvergunning, maar dat dit niet leidt tot de conclusie dat het gezinsleven in Nederland mogelijk moet worden gemaakt. De rechtbank acht dat niet onredelijk. Verweerder heeft er terecht op gewezen dat artikel 8 van het EVRM eiseres en referent geen recht geeft op een vrije keuze van het land waar zij willen wonen. Verweerder heeft niet ten onrechte het standpunt ingenomen dat het gestelde gezinsleven tussen eiseres en referent geen reden is om haar een verblijfsvergunning te geven en heeft het algemeen belang van de Nederlandse overheid zwaarder kunnen laten wegen dan het persoonlijk belang van eiseres en referent.
22. Verweerder heeft op basis van de door hem gemaakte belangenafweging kunnen concluderen dat de weigering van de mvv niet in strijd is met artikel 8 van het EVRM.
Conclusie en gevolgen
23. Het beroep is ongegrond. Eiseres krijgt daarom het griffierecht niet terug. Verweerder hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan op 3 februari 2026 door mr. B.F.Th. de Roos, rechter, in aanwezigheid van N.A. D’Hoore, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden.