Alimentatie
Beschikking op het op 18 juni 2025 ingekomen verzoek van:
[de vrouw],
de vrouw,
wonende op een bij de rechtbank bekend adres,
advocaat: mr. D. Abd Rabou te Hoofddorp.
Als belanghebbende wordt aangemerkt:
[de man] ,
de man,
wonende op een bij de rechtbank bekend adres,
advocaat: mr. C.K. Visser te Oud-Beijerland.
Procedure
De rechtbank heeft kennisgenomen van de stukken, waaronder:
- het verweer tegen het zelfstandig verzoek, met bijlagen;
- het F9-formulier van 24 juni 2025, met bijlagen, van de zijde van de vrouw;
- het F9-formulier van 11 juli 2025 van de zijde van de vrouw;
- het F9-formulier van 21 november 2025, met bijlage, van de zijde van de vrouw;
- het F9-formulier van 27 mei 2026, met bijlagen, van de zijde van de man;
- het F9-formulier van 29 mei 2026, met bijlagen, van de zijde van de vrouw;
- het F9-formulier van 2 juni 2026, met bijlagen, van de zijde van de vrouw;
- het F9-formulier van 8 juni 2026, met bijlage, van de zijde van de vrouw.
Op 9 juni 2026 is de zaak op de zitting van deze rechtbank behandeld. Hierbij zijn verschenen:
Verzoek en verweer
Het verzoek van de vrouw luidt, na wijziging, met ingang van de datum van indiening van het verzoekschrift de partneralimentatie op € 747,- bruto per maand te bepalen, telkens bij vooruitbetaling te voldoen vóór de eerste dag van iedere kalendermaand, althans op zodanig bedrag en met zodanige datum van ingang als de rechtbank juist acht, een en ander voor zover mogelijk met uitvoerbaarverklaring bij voorraad.
De man voert verweer dat hierna – voor zover nodig – zal worden besproken en vraagt de vrouw niet-ontvankelijk te verklaren in haar verzoek, dan wel dit verzoek af te wijzen..
Tevens heeft de man zelfstandig verzocht voor recht te verklaren dat een onderhoudsverplichting van de man jegens de vrouw uiterlijk eindigt op 1 november 2028.
De vrouw voert verweer tegen het zelfstandig verzoek van de man, dat hierna – voor zover nodig – zal worden besproken.
Feiten
- De man en de vrouw zijn in Polen in het huwelijk getreden op [datum] 1986.
- Bij beschikking van de rechtbank Lublin, Polen van 24 oktober 2023 is de echtscheiding tussen partijen uitgesproken. Hierbij is geen door de man te betalen partneralimentatie vastgesteld. De echtscheidingsbeslissing is op 1 november 2023 onherroepelijk geworden.
- De vrouw en de man hebben de Poolse nationaliteit.
Beoordeling
Bevoegdheid van de rechtbank
Juridisch kader
De rechtbank die bevoegdheid is om kennis te nemen van een verzoek om alimentatie ontlenen is – onder meer en voor zover in deze zaak van belang – de rechtbank van de plaats waar de verweerder of de onderhoudsgerechtigde zijn gewone verblijfplaats heeft.
Standpunten
De vrouw stelt dat de Nederlandse rechter bevoegd is om haar verzoek te beoordelen omdat zowel verweerder als zijzelf (de onderhoudsrechtigde) in Nederland woont.
De man stelt dat de Nederlandse rechter niet bevoegd is, omdat de vrouw er ten tijde van de echtscheiding bewust voor heeft gekozen om geen partneralimentatie te vragen en haar verzoek in zoverre moet worden gezien als een wijzigingsverzoek. Uitsluitend de rechter in de lidstaat die de oorspronkelijke beslissing heeft genomen, is bevoegd om een wijzigingsverzoek in te dienen. In dit geval is dat de Poolse rechter.
Oordeel van de rechtbank
De rechtbank overweegt als volgt. Aangezien de man zijn gewone verblijfplaats heeft in Nederland, komt de Nederlandse rechter de bevoegdheid toe om te oordelen op het verzoek tot vaststelling van partneralimentatie. De uitzondering waarop de man zich beroept, ziet op verzoeken om wijziging van door een rechter in een andere lidstaat vastgestelde alimentatieverplichting. Daarvan is in deze zaak geen sprake. De vrouw heeft immers niet eerder om partneralimentatie gevraagd. Dat betekent dat de Nederlandse rechter bevoegd is kennis te nemen van het verzoek.
Toepasselijk recht
Juridisch kader
De hoofdregel is dat onderhoudsverplichtingen worden beheerst door het recht van de staat waar de onderhoudsgerechtigde zijn gewone verblijfplaats heeft. In geval van verandering van de gewone verblijfplaats van de onderhoudsgerechtigde, is het recht van de staat van de nieuwe gewone verblijfplaats van toepassing vanaf het tijdstip waarop de verandering intreedt.
In geval van onderhoudsverplichtingen tussen ex-echtgenoten is deze hoofdregel niet van toepassing indien een van de partijen zich daartegen verzet en het recht van een andere Staat, in het bijzonder dat van de Staat van hun laatste gemeenschappelijke gewone verblijfplaats, nauwer verbonden is met het huwelijk. In dat geval is het recht van die andere Staat van toepassing.
Standpunten
De vrouw stelt dat Nederlands recht op het verzoek van toepassing is omdat zij haar gewone verblijfplaats heeft in Nederland.
De man betwist dat de vrouw haar gewone verblijfplaats heeft in Nederland. De man stelt dat zij haar gewone verblijfplaats heeft in Polen en dat daarom Pools recht van toepassing is. De man verzet zich ook tegen toepassing van het Nederlandse recht, omdat het Poolse recht nauwer verbonden is met het huwelijk. Ook om die reden is volgens de man het Poolse recht van toepassing op het verzoek van de vrouw.
Oordeel van de rechtbank
De rechtbank overweegt als volgt. Op grond van de overgelegde stukken en de verklaringen op zitting stelt de rechtbank vast dat de vrouw tijdens het huwelijk haar gewone verblijfplaats in Polen had. Zij woonde daar in de gezamenlijke woning van partijen en heeft daar de drie dochters van partijen grootgebracht. De echtscheiding is ook in Polen en naar Pools recht uitgesproken en daarbij is de Poolse woning aan de vrouw toegescheiden. De vrouw heeft de woning in Polen nog altijd in haar bezit.
De vrouw stelt dat haar gewone verblijfplaats rond het einde van het huwelijk naar Nederland is gewijzigd. Dat is door de man betwist. De rechtbank stelt vast dat de vrouw niet aannemelijk heeft gemaakt dat haar gewone verblijfplaats op enig moment is gewijzigd. De vrouw staat weliswaar sinds 2015 in Nederland in de BRP ingeschreven, maar zij heeft ook altijd in Polen ingeschreven gestaan. Uit de inschrijving in de BRP kan dus niet worden afgeleid dat de gewone verblijfplaats van de vrouw op enig moment is gewijzigd.
De vrouw heeft voorts verklaringen van haar buurvrouw en dochter overgelegd om haar stelling te onderbouwen. De rechtbank stelt vast dat uit deze verklaringen slechts kan worden afgeleid dat de vrouw regelmatig in Nederland is, maar niet dat zij hier ook haar gewone verblijfplaats heeft. Ook uit de (ongedateerde) Nederlandse zorgverzekeringspas op naam van de vrouw en de omstandigheid dat de vrouw in Nederland een bankrekening heeft, kan niet worden afgeleid dat de gewone verblijfplaats van de vrouw in Nederland is. De vrouw heeft dus naar het oordeel van de rechtbank niet aannemelijk gemaakt dat haar gewone verblijfplaats gewijzigd is van Polen naar Nederland. Dat betekent dat Pools recht van toepassing is op het verzoek om partneralimentatie.
Recht op partneralimentatie naar Pools recht
Juridisch kader
De Poolse rechtbank heeft in de echtscheidingsprocedure vastgesteld dat de man noch de vrouw als enige schuld heeft aan de ontwrichting van het huwelijk. Dat betekent dat artikel 60 § 1 van het Poolse Wetboek van Familie- en Voogdijrecht (WFV) van toepassing is. Volgens dit artikel kan een echtgenoot die niet als enige schuld heeft aan de ontwrichting van het huwelijk en behoeftig is de andere echtgenoot verzoeken om een onderhoudsbijdrage; bij de vaststelling daarvan wordt rekening gehouden met de redelijke behoeften van de onderhoudsgerechtigde en met de draagkracht (inkomsten, financiële middelen) van de draagplichtige. De levensstandaard tijdens het huwelijk heeft geen invloed op de vaststelling van de hoogte van de alimentatie.
Standpunten
De vrouw stelt dat bij de vaststelling van haar behoefte moet worden aangesloten bij het Poolse minimumloon van € 1.072,- per maand. De vrouw ontvangt een pensioen in Polen van € 565,- per maand. De vrouw heeft daarom nog een aanvullende behoefte van € 507,- per maand.
De man betwist de behoefte van de vrouw. Gelet op de lagere levensstandaard in Polen en het feit dat de vrouw een volledig afbetaalde eigen woning bezit – en dus ook naar Poolse maatstaven lage woonlasten heeft – meent de man dat de vrouw in Polen rond moet kunnen komen met een bedrag van € 800,- per maand. De vrouw ontvangt een pensioen van € 565,- per maand, zodat een behoefte van € 235,- per maand resteert. In het kader van de afwikkeling van het huwelijk heeft de vrouw van de man een bedrag van € 47.430,89 ontvangen. Daarmee kan zij de komende jaren in haar aanvullende behoefte voorzien, aldus de man.
Oordeel van de rechtbank
De rechtbank acht het redelijk om voor de behoefte van de vrouw aan te sluiten bij het Poolse minimumloon, maar er daarbij rekening mee te houden dat de woning waarin zij woont afbetaald is en zij dus – ook naar Poolse maatstaven – lagere woonlasten heeft. De man heeft ter onderbouwing van zijn standpunt verwezen naar een website, waaruit volgt dat de kosten voor levensonderhoud in Polen circa € 475,- bedragen en bijkomende kosten voor een eenpersoons huishouden circa € 150,-. De gemiddelde huur voor een appartement bedraagt volgens deze website € 350,- tot € 550,-. De gemiddelde kosten voor levensonderhoud liggen volgens deze site derhalve tussen € 975,- en € 1.175,- per maand en sluiten daarmee in grote lijnen aan bij het Poolse minimumloon. De rechtbank zal daarom uitgaan van de op deze website genoemde bedragen voor levensonderhoud bij de bepaling van de behoefte.
Nu de vrouw in een volledige afbetaalde woning woont, acht de rechtbank het redelijk om met lagere woonlasten rekening te houden. Evenals de man acht de rechtbank een bedrag van € 200,- per maand redelijk. Gesteld noch gebleken is dat een dergelijk bedrag ontoereikend is om de woning te onderhouden. De rechtbank stelt de behoefte van de vrouw derhalve in redelijkheid vast op € 825,- per maand (€ 425,- + € 150,- + € 200). De vrouw ontvangt een pensioen van € 565,- per maand, zodat een aanvullende behoefte resteert van € 260,- per maand.
De rechtbank stelt vast dat de vrouw bij de afwikkeling van de echtscheiding een bedrag van ruim € 45.000,- heeft ontvangen. Beide partijen hebben op zitting verklaard dat zij verwachten dat de vrouw in de nabije toekomst nog geld zal ontvangen uit de verkoop van een gezamenlijk stuk land in Polen. Dit bedrag is ruimschoots toereikend om de komende jaren in de aanvullende behoefte te voorzien. De vrouw heeft wel gesteld, maar niet aannemelijk gemaakt dat zij niet meer over (een aanzienlijk gedeelte van) dat bedrag beschikt. De vrouw heeft bankafschriften overgelegd waarop enkele aanzienlijke geldbedragen van haar rekening zijn afgeschreven, maar nagelaten inzicht te geven in de saldi op haar bankrekeningen. Dat de vrouw het onredelijk acht dat zij moet interen op haar vermogen, maakt het oordeel van de rechtbank niet anders. Van belang is immers of de vrouw een redelijke behoefte heeft aan een bijdrage in haar levensonderhoud. Nu zij voldoende vermogen heeft om in haar eigen levensonderhoud te voorzien, concludeert de rechtbank dat zij naar Pools recht geen behoefte heeft aan een aanvullende bijdrage.
De rechtbank zal het verzoek van de vrouw dan ook afwijzen. Gelet op de afwijzing van het verzoek van de vrouw komt de rechtbank niet meer toe aan beoordeling van het zelfstandige verzoek van de man.
Beslissing
De rechtbank:
wijst de verzoeken af.