RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 13 augustus 2026 in de zaak tussen
[eiser] , v-nummer [x] , eiser
de minister van Asiel en Migratie
Samenvatting
Zittingsplaats Arnhem
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.44195
(gemachtigde: mr. G.S.S. de Kok),
en
(gemachtigde: mr. A.N. Sap).
1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiser is opgelegd. Eiser is het niet eens met die maatregel. Hij voert daar een beroepsgrond tegen aan. Onder meer aan de hand van deze beroepsgrond beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van de maatregel en de vraag of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring niet onrechtmatig is, omdat de minister voldoende voortvarend aan de overdracht werkt. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Met het bestreden besluit van 4 augustus 2026 heeft de minister aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.
Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.
De rechtbank heeft het beroep met behulp van een beeldverbinding op 11 augustus 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
Werkt de minister voldoende voortvarend aan de overdracht van eiser?
3. Eiser voert aan dat de minister onvoldoende voortvarend werkt aan zijn overdracht aan Kroatië. In het geval van eiser is op 5 augustus 2026 een vlucht aangevraagd, waarbij een gewenste vertrekdatum van 17 augustus 2026 is vermeld. Dat duurt volgens eiser te lang. Daarnaast volgt uit een interne brief van de minister van 10 augustus 2026 dat een overdracht zeven dagen van tevoren moet worden aangekondigd. Uit het dossier blijkt echter dat eiser slechts beschikt over een laissez-passer die geldig was tot 15 juli 2026. Dat betekent dat een nieuwe laissez-passer moet worden aangevraagd, zodat het maar de vraag is of de vlucht van eiser – mede gelet op deze aankondigingstermijn – op 17 augustus 2026 doorgang kan vinden.
Dit betoog slaagt niet. De minister stelt zich terecht op het standpunt dat hij voldoende voortvarend aan de overdracht van eiser werkt. In het geval van eiser heeft de minister de dag na de inbewaringstelling een vlucht voor 17 augustus 2026 aangevraagd. De rechtbank vindt die vluchtdatum niet onredelijk laat. Hoewel vreemdelingenbewaring uit hoofde van de Asiel- en migratiebeheerverordening (AMB-verordening) zo kort mogelijk moet duren, mag aan de minister ook enige tijd worden gegund om de overdracht administratief in orde te maken. Daar komt nog bij dat de minister afhankelijk is van de beschikbaarheid van (geschikte) vluchten. De rechtbank ziet verder ook geen reden voor het oordeel dat moet worden getwijfeld of daadwerkelijk een vlucht op 17 augustus 2026 zal kunnen plaatsvinden. De vlucht is op 10 augustus 2026 door middel van een brief van de Dienst Terugkeer en Vertrek intern aangekondigd en de minister heeft op zitting toegelicht dat hierin de boekingsbevestiging voor de vlucht moet worden gelezen. De rechtbank ziet – mede omdat hierin ook al concrete vluchtgegevens zijn genoemd (vluchtnummers en luchthaven van bestemming) – geen reden om aan die toelichting te twijfelen en eiser heeft die toelichting ook niet betwist. Daarnaast heeft de minister op zitting toegelicht en getoond dat eiser inmiddels in het bezit is van een laissez-passer die geldig is tot 15 juli 2027 en deze toegevoegd aan het digitaal dossier. De rechtbank ziet daarom niet in waarom vóór de vlucht nog een nieuwe laissez-passer zou moeten worden aangevraagd.
Had de minister een lichter middel dan de inbewaringstelling moeten toepassen?
4. Voor zover eiser stelt dat tot een lichter middel had moeten worden besloten omdat hij weliswaar vlak vóór zijn overdracht op 13 mei 2026 met onbekende bestemming is vertrokken, maar zich uit eigen beweging weer heeft gemeld in Ter Apel, slaagt dat evenmin. Gelet op de – niet betwiste en ook door de rechtbank voor akkoord bevonden – gronden die aan de maatregel ten grondslag zijn gelegd, is de minister er terecht van uitgegaan dat hiermee het risico tot onttrekken aan het toezicht vaststaat. Dat oordeel wordt niet anders door eisers verklaring op de zitting dat hij zal meewerken aan de overdracht.
Leidt ambtshalve toetsing tot een ander oordeel?
5. Los van de door eiser aangevoerde beroepsgrond, ziet de rechtbank in de door de minister en eiser verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet (langer) is voldaan.
Conclusie en gevolgen
6. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt en de maatregel van vreemdelingenbewaring in stand blijft. Daarom wijst de rechtbank ook het verzoek om schadevergoeding af. De minister hoeft de proceskosten van eiser niet te vergoeden.
Beslissing
De rechtbank:
Deze uitspraak is gedaan door mr. J.M.C. Schuurman-Kleijberg, rechter, in aanwezigheid van mr. S.J.B. ter Beke, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.