RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiseres] , eiseres
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
Zittingsplaats Middelburg
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.40654
V-nummer: [V-nummer]
(gemachtigde: mr. P.R. van de Water),
en
(gemachtigde: mr. J. Sánchez Rhemrev).
Procesverloop
1. Met het bestreden besluit van 13 juli 2026 heeft de minister de asielaanvraag van eiseres niet in behandeling genomen omdat Oostenrijk daarvoor verantwoordelijk is.
2. Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
3. De minister heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.
4. De rechtbank heeft het beroep op 13 augustus 2026 tegelijk met het beroep in de zaak NL26.40652 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres en haar echtgenoot, bijgestaan door hun gemachtigde, [persoon] als tolk, en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
5. Eiseres is geboren op [geboortedag] 1975 en heeft de Iraanse nationaliteit. Zij heeft op 17 april 2026 een asielaanvraag ingediend in Nederland.
6. Uit onderzoek in EU-VIS is gebleken dat Oostenrijk aan eiseres een visum heeft verleend dat geldig is van 5 januari 2026 tot 31 augustus 2026. De minister heeft daarom op grond van artikel 12, tweede lid, van de Dublinverordening de Oostenrijkse autoriteiten verzocht om eiseres over te nemen. De autoriteiten van Oostenrijk hebben dit verzoek onder verwijzing naar artikel 12, vierde lid, van de Dublinverordening, op 13 mei 2026 geaccepteerd.
Toepasselijk recht
7. Met ingang van 12 juni 2026 is de Asiel- en Migratiebeheerverordening (AMbVo) in werking getreden. De Dublinverordening is per diezelfde datum ingetrokken. Als overgangsmaatregel is bepaald dat welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat vóór 12 juni 2026 is geregistreerd, wordt bepaald volgens de in de Dublinverordening vastgelegde criteria. Hiermee wordt verwezen naar Hoofdstuk III van de Dublinverordening, “Criteria voor het aanwijzen van de verantwoordelijke lidstaat.” Voor het overige is de AMbVo van toepassing. Voor wat betreft de omvang van de rechterlijke toetsing betekent dit dat deze op grond van artikel 43 van de AMbVo is beperkt tot de onderdelen die zijn genoemd in het eerste lid van dat artikel.
Motivering bestreden besluit
8. Het asielverzoek van eiseres is geregistreerd vóór de inwerkingtreding van de AMbVo, zodat de vraag welke lidstaat verantwoordelijk is, wordt bepaald volgens de in de Dublinverordening vastgelegde criteria. In het bestreden besluit is de vaststelling dat Oostenrijk de verantwoordelijke lidstaat is, terecht gebaseerd op artikel 12 van de Dublinverordening.
9. De minister heeft het bestreden besluit voor het overige terecht gebaseerd op de AMbVo. Voor zover eiseres vindt dat het bestreden besluit op dit punt onvoldoende duidelijk is, heeft de minister dit met zijn verweerschrift nader toegelicht. Waar in het bestreden besluit is overwogen dat de AMbVo per 1 juli 2026 in werking is getreden, berust dat op een kennelijke verschrijving. Het bestreden besluit is op het punt van het toepasselijke recht voldoende en correct gemotiveerd.
10. De rechtbank volgt eiseres niet in haar betoog dat het overdrachtsbesluit te laat is genomen. De in artikel 42, eerste lid van de AMbVo genoemde termijn vindt in dit geval geen toepassing. Het is vaste rechtspraak dat een situatie die is ontstaan binnen een bepaald juridisch kader, aan dat kader onderworpen blijft, tenzij daar in overgangsrecht van wordt afgeweken. Op grond van dit uitgangspunt gelden in dit geval ook na de totstandkoming van het claimakkoord de termijnen van de Dublinverordening.
Afhankelijkheid en bijzondere, individuele omstandigheden
11. Eiseres betwist niet dat Oostenrijk in beginsel verantwoordelijk is voor de behandeling van het asielverzoek en zij betwist evenmin dat ten aanzien van Oostenrijk van het interstatelijk vertrouwensbeginsel mag worden uitgegaan, maar zij voert aan dat de minister de afhankelijkheid van eiseres en haar echtgenoot van hun Nederlandse zoon en schoondochter onvoldoende heeft meegewogen. Zij wijst in dit verband op de medische problemen die eiseres en haar echtgenoot hebben – eiseres is recent nog opgenomen in het ziekenhuis vanwege een paniekaanval -, hun vergevorderde leeftijd, hun praktische en emotionele afhankelijkheid van hun zoon en schoondochter die huisvesting en zorg kunnen bieden, en op het ontbreken van dergelijke zorg en voorzieningen in Oostenrijk. Deze omstandigheden, in samenhang bezien, leveren volgens eiseres bij overdracht een schending van artikel 4 van het Handvest op. Het had tenminste op de weg van de minister gelegen om onderzoek te doen naar de bijzondere, individuele omstandigheden van eiseres bij overdracht aan Oostenrijk.
12. Eiseres heeft ter onderbouwing van haar gestelde afhankelijkheid geen stukken overgelegd; ook de schriftelijke verklaring van de betrokken familieleden ontbreekt. Ook in beroep heeft eiseres haar situatie niet nader met stukken onderbouwd. De rechtbank begrijpt dat eiseres en haar echtgenoot steun ondervinden van hun familieleden in Nederland en dat zij daarom graag in Nederland hun asielprocedure willen doorlopen, maar binnen de EU is in wetgeving vastgelegd welke lidstaat verantwoordelijk is voor een asielaanvraag. Hierop bestaan slechts beperkte uitzonderingen. Eiseres heeft niet aangetoond dat zij in aanmerking komt voor de uitzondering voor afhankelijke personen zoals bedoeld in artikel 34 van de AMbVo. Nu van de gestelde afhankelijkheid geen begin van bewijs is geleverd, hoefde de minister niet uit eigen beweging nader onderzoek te doen. Het bestreden besluit is op dit punt voldoende onderbouwd.
13. De rechtbank oordeelt bovendien dat alle door eisers aangevoerde omstandigheden, ook in samenhang bezien, bij overdracht aan Oostenrijk geen risico inhouden van een onmenselijke of vernederende behandeling. Voor een andere conclusie is door eiseres geen onderbouwing aangevoerd.
Discretionaire bevoegdheid
14. Met de inwerkingtreding van de AMbVo per 12 juni 2026 is de rechterlijke toetsing beperkt tot de onderdelen die zijn genoemd in artikel 83, eerste lid AMbVo. De toepassing van artikel 35 AMbVo, de discretionaire clausules, is daarvan uitgesloten. De rechtbank gaat dan ook niet in op wat eiseres op dit punt heeft aangevoerd.
Conclusie en gevolgen
15. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand blijft en dat eiseres kan worden overgedragen aan Oostenrijk.
16. Omdat het beroep ongegrond is, worden de proceskosten van eiseres niet vergoed.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan op 19 augustus 2026 door mr. S.S. van der Velde, rechter, in aanwezigheid van mr. S.D.C.J. Verheezen, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
De uitspraak is bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 2 weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.