Vervangende toestemming vakantie
Beschikking op het op 15 mei 2026 ingekomen verzoek van:
[de moeder] ,
de moeder,
wonende op een bij de rechtbank bekend adres,
advocaat: mr. W.G. Nieman te Leiden.
Als belanghebbende wordt aangemerkt:
[de vader] ,
de vader,
zonder bekende woon- of verblijfplaats.
Procedure
De rechtbank heeft kennisgenomen van de stukken, waaronder:
Op 13 juli 2026 is de zaak op de zitting van deze rechtbank behandeld. Daarbij zijn de moeder en haar advocaat niet op de zitting verschenen. De vader heeft geen bekende woon- of verblijfplaats in of buiten Nederland. De vader is, hoewel daartoe openbaar te zijn opgeroepen door middel van een advertentie in de Staatscourant van 1 juni 2026, ook niet in de procedure verschenen.
Feiten
- [minderjarige] , geboren op [geboortedatum] 2015 te [geboorteplaats] .
- [minderjarige] woont of verblijft bij de moeder.
- Partijen oefenen het gezamenlijk gezag over [minderjarige] uit.
Verzoek en verweer
De moeder verzoekt, voor zover mogelijk uitvoerbaar bij voorraad en kosten rechtens, aan haar toestemming te verlenen, die de toestemming van de vader vervangt, om met de minderjarige [minderjarige] , geboren op [geboortedatum] 2015 te [geboorteplaats] , vanuit Nederland af te reizen naar Italië, en aldaar te verblijven in de periode van 19 tot en met 28 augustus 2026.
De vader heeft geen verweer gevoerd.
Beoordeling
Vervangende toestemming vakantie
Wettelijk kader
Artikel 1:253a, eerste en tweede lid, van het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW) bepaalt dat in geval van gezamenlijke gezagsuitoefening geschillen tussen de ouders, waaronder ten aanzien van een vakantie, op verzoek van beide of van een van hen aan de rechtbank kunnen worden voorgelegd en dat de rechtbank een regeling kan vaststellen inzake de uitoefening van het ouderlijk gezag.
Inhoudelijke beoordeling
Beide partijen hebben zich zonder tegenbericht afwezig gehouden van de zitting, hoewel tijdig en juist opgeroepen. De moeder heeft schriftelijk haar standpunten kenbaar gemaakt. De rechtbank constateert dat de stukken voldoende inzicht geven in de feiten en belangen. Omdat partijen niet zijn verschenen om hun standpunten mondeling toe te lichten, overweegt de rechtbank op basis van de ingediende stukken het volgende.
Sinds het uiteengaan van partijen heeft de moeder de verzorging en opvoeding van [minderjarige] feitelijk alleen gedragen, waarbij er weinig tot geen contact is geweest met de vader. De laatste keer dat de vader en [minderjarige] elkaar hebben gezien was in augustus 2024. Daarna bleek contact krijgen met de vader onmogelijk, ook met familie van vaderszijde. De moeder ziet momenteel geen mogelijkheden om de vader om toestemming te vragen voor de vakantie met [minderjarige] . Aangezien beide ouders het gezag hebben, is voor een reis naar het buitenland toestemming van de andere ouder vereist. Nu het voor de moeder onmogelijk is om contact te krijgen met de vader of met zijn familie, is het voor haar noodzakelijk dat de rechter die toestemming vervangt.
Nu tijdens de mondelinge behandeling een schikking op de voet van het vijfde lid van artikel 1:253a BW tussen de ouders onmogelijk is gebleken, in ieder geval wegens absentie van partijen, zal de rechtbank een beslissing nemen die haar in het belang van [minderjarige] wenselijk voorkomt.
De rechtbank zal de moeder vervangende toestemming verlenen om in de zomervakantie van 2026 met [minderjarige] naar Italië te reizen. Uitgangspunt is dat een vakantie in het belang van het kind is. De vader heeft geen verweer gevoerd en het reisadvies van de Rijksoverheid ten aanzien van Italië is groen, zodat de rechtbank geen aanleiding ziet om af te wijken van het uitgangspunt.
Beslissing
De rechtbank:
*
verleent toestemming aan de moeder – die de toestemming van de vader vervangt – om met de minderjarige [minderjarige] , geboren op [geboortedatum] 2015 te [geboorteplaats] , in de periode van 19 tot en met 28 augustus naar Italië te reizen;
*
verklaart deze beschikking uitvoerbaar bij voorraad;
*
bepaalt dat iedere partij de eigen proceskosten draagt.
Deze beschikking is gegeven door mr. E. Boot, kinderrechter, in tegenwoordigheid van mr. T.A.L. Ravenhorst als griffier, en uitgesproken op de openbare zitting van 24 juli 2026.