RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiseres] , V-nummer: [nummer] , eiseres
de minister van Asiel en Migratie,
Zittingsplaats Rotterdam
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.26774
(gemachtigde: mr. J.M.M. Heilbron),
en
(gemachtigde: mr. E.N. Spijkerman).
Procesverloop
Bij besluit van 12 mei 2026 (het bestreden besluit) heeft verweerder de aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd (asielaanvraag) van eiseres niet in behandeling genomen, omdat Spanje verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan. Dit besluit is tevens een overdrachtsbesluit.
Eiseres heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Zij heeft tevens de voorzieningenrechter verzocht om voorlopige voorzieningen te treffen (NL26.26775).
De rechtbank heeft het beroep, samen met het verzoek om een voorlopige voorziening (NL26.775), op 12 augustus 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres, de gemachtigde van eiseres, [tolk] als tolk en de gemachtigde van verweerder.
Overwegingen
1. Eiseres stelt de Marokkaanse nationaliteit te hebben en te zijn geboren op [geboortedag] 2004. Zij heeft op 19 februari 2026 asiel aangevraagd in Nederland.
2. Uit onderzoek in EU-VIS is gebleken dat aan eiseres een visum is toekend door de Spaanse autoriteiten, voor de periode 5 augustus 2025 tot en met 4 februari 2026. Eiseres heeft verklaard in oktober 2025 naar Spanje te zijn gereisd met het visum. Op 19 maart 2026 heeft Nederland aan Spanje verzocht om eiseres terug te nemen op grond van artikel 12, vierde lid van Verordening (EU) nr. 604/2013 (Dublinverordening). Spanje heeft dit terugnameverzoek op 1 april 2026 op die grondslag aanvaard.
Totstandkoming van het besluit
3. Met het bestreden besluit heeft verweerder de asielaanvraag van eiseres met toepassing van artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) niet in behandeling genomen, omdat Spanje op grond van de Dublinverordening verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan. Verweerder stelt zich op het standpunt dat eiseres niet aannemelijk heeft gemaakt dat zij bij overdracht aan Spanje een reëel risico loopt op een met artikel 4 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (Handvest) strijdige behandeling. Ook heeft eiseres volgens verweerder geen andere redenen aannemelijk gemaakt die aanleiding geven om haar asielaanvraag in Nederland in behandeling te nemen.
De beroepsgronden van eiseres
4. Eiseres betoogt dat de beschikking onzorgvuldig is voorbereid en onvoldoende is gemotiveerd. Verweerder heeft volstaan met een standaard voornemen en is daarbij amper ingegaan op de individuele bezwaren om overgedragen te worden aan Spanje en op haar persoonlijke situatie. Eiseres verwijst in dit verband naar de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Amsterdam, van 1 november 2024 (r.o 4.2). Daarnaast betoogt zij dat verweerder haar asielaanvraag in behandeling moet nemen op grond van de discretionaire bevoegdheid van artikel 17 van de Dublinverordening. Zij verwijst hierbij naar de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Roermond, van 10 december 2024. Eiseres voert aan dat zij (onder andere) in de zienswijze heeft gewezen op het AIDA Country Report Spain 2024 Update (April 2025) en zij geeft aan dat haar asielprocedure in Spanje niet zal verlopen volgens de Europese richtlijnen. Daarnaast stelt eiseres dat zij vanwege haar geaardheid wordt bedreigd door haar eigen familie in Spanje en Marokko. Zij voegt daaraan toe dat een familielid actief is in een drugskartel dat via Marokko in Spanje opereert. Eiseres zegt eerder te zijn mishandeld door hem en dat de Spaanse autoriteiten haar niet kunnen beschermen tegen het (bende)geweld op Spaans grondgebied
De beoordeling door de rechtbank
4. De rechtbank volgt eiseres niet in haar standpunt dat het bestreden besluit onzorgvuldig is voorbereid en onvoldoende is gemotiveerd, omdat verweerder gebruik heeft gemaakt van een standaard voornemen. Uit vaste jurisprudentie van de Afdeling bestuursrecht van de Raad van State (de Afdeling) volgt dat verweerder een voornemen mag uitbrengen met daarin standaard tekstblokken. Eiseres heeft niet onderbouwd waarom daar in haar geval anders over zou moeten worden geoordeeld. De enkele verwijzing naar de uitspraak van de deze rechtbank, zittingsplaats Amsterdam, van 1 november 2024 treft geen doel. In die uitspraak oordeelt de rechtbank dat verweerder de dragende overweging van de afwijzing niet in het standaardvoornemen heeft opgenomen. Hoewel niet alle verklaringen van eiseres kenbaar in het voornemen zijn betrokken, zijn daarin wel door verweerder de dragende overwegingen opgenomen. Eiseres is in kennis gesteld van het voornemen van verweerder om haar aan Spanje over te dragen. Ook heeft zij door middel van de zienswijze de gelegenheid gekregen om te reageren op het voornemen voordat het besluit werd genomen. Van deze gelegenheid is door eiseres ook gebruik gemaakt. Verweerder heeft vervolgens alle in de zienswijze opgenomen argumenten van eiseres ook bij het nemen van het bestreden besluit betrokken. Daarnaast is het voornemen geen rechtshandeling, maar een voorgenomen mededeling van feitelijke aard die aan eiseres bekend wordt gemaakt. Een voornemen is dus geen op een rechtsgevolg gericht besluit. De beroepsgrond slaagt niet.
5. Paragraaf C2/5, eerste gedachtestreepje (onder ‘discretionaire bepalingen’) van de Vreemdelingencirculaire 2000 (Vc) bepaalt dat verweerder terughoudend gebruik maakt van de bevoegdheid om het verzoek om internationale bescherming te behandelingen op grond van artikel 17, eerste lid, van de Dublinverordening, ook al is Nederland op grond van de in de verordening neergelegde criteria daartoe niet verplicht. Verweerder gebruikt de bevoegdheid om het verzoek om internationale bescherming te behandelen in ieder geval als er concrete aanwijzingen zijn dat de voor de behandeling van het verzoek om internationale bescherming verantwoordelijke lidstaat zijn internationale verplichtingen niet nakomt.
6. De rechtbank overweegt als volgt. Op grond van het interstatelijk vertrouwensbeginsel mag verweerder er in het algemeen op vertrouwen dat de lidstaten die partij zijn bij de Dublinverordening hun internationale verplichtingen nakomen. De Afdeling heeft dit voor Spanje op 25 november 2025 bevestigd. Het is daarom aan eiseres om aannemelijk te maken dat in haar geval niet van het interstatelijk vertrouwensbeginsel mag worden uitgegaan, omdat de asielprocedure in Spanje een fundamentele systeemfout bevat die de drempel van zwaarwegendheid bereikt als bedoeld in het arrest Jawo van het Hof van Justitie van de Europese Unie.
7. Eiseres is hier niet in geslaagd. Het door eiseres genoemde AIDA-rapport en de druk op de opvanglocaties die daarin wordt geschetst, is namelijk bij de Afdelingsuitspraak van 25 november 2025 betrokken. Hierin overwoog de Afdeling dat dit AIDA-rapport geen wezenlijk ander beeld schetst van de situatie van de opvangvoorzieningen in Spanje voor Dublinclaimanten. Eiseres heeft geen meer recente informatie naar voren gebracht waaruit iets anders blijkt.
8. De rechtbank ziet in dat wat verder eiseres aanvoert, geen reden voor het oordeel dat eiseres bij overdracht aan Spanje een reëel risico loopt op een behandeling in strijd met artikel 4 van het EU Handvest. De door haar gestelde eerdere ervaringen, waaronder de mishandeling door een familielid, zijn niet nader onderbouwd. Ook de overgelegde artikelen, waaruit zou blijken dat de Spaanse autoriteiten geen bescherming kunnen bieden tegen Marokkaanse drugskartels in Spanje, bieden onvoldoende steun voor die conclusie. De artikelen zien niet op haar persoonlijke situatie. De rechtbank merkt op dat Spanje met het claimakkoord heeft gegarandeerd de aanvraag van eiseres in behandeling te nemen met inachtneming van de internationale verplichtingen. Haar seksuele geaardheid en de bedreiging door familieleden zijn asielgronden die eiseres in Spanje naar voren kan brengen. Als eiseres vindt dat Spanje zijn verplichtingen niet nakomt, ligt het op haar weg om daarover in Spanje te klagen bij de (hogere) autoriteiten of de daartoe geëigende instanties. Zij heeft niet aannemelijk gemaakt dat dit voor haar niet mogelijk, uiterst moeilijk of bij voorbaat zinloos is. Er is niet gebleken dat de autoriteiten in Spanje haar niet zouden kunnen of willen helpen. De beroepsgrond slaagt niet.
9. Verweerder heeft de asielaanvraag van eiseres terecht niet in behandeling genomen. Het beroep is ongegrond.
10. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. L.E.M. Wilbers-Taselaar, rechter, in aanwezigheid van mr. D. Swarte, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Bent u het niet eens met deze uitspraak?
Als u het niet eens bent met deze uitspraak, kunt u een brief sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin u uitlegt waarom u het er niet mee eens bent. Dit heet een beroepschrift. U moet dit beroepschrift indienen binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. U ziet deze datum hierboven.