RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , V-nummer: [nummer] , eiser
de minister van Asiel en Migratie, verweerder.
Zittingsplaats Rotterdam
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.43713
(gemachtigde: mr. P. Scholtes),
en
Procesverloop
Verweerder heeft op 23 juni 2026 aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.
Bij uitspraak van deze rechtbank en zittingsplaats van 6 juli 2026 (NL26.35023) is het beroep van eiser tegen deze maatregel van bewaring ongegrond verklaard.
Verweerder heeft de maatregel van bewaring op 30 juli 2026 opgeheven.
Eiser heeft op 3 augustus 2026 beroep ingesteld tegen het voortduren van de maatregel. Daarbij heeft hij verzocht om schadevergoeding.
Verweerder heeft een voortgangsrapportage overgelegd.
De rechtbank heeft bepaald dat een onderzoek achterwege blijft en het vooronderzoek op 10 augustus 2026 gesloten.
Beoordeling door de rechtbank
Toetsingskader
1. Omdat de bewaring is opgeheven, beperkt de beoordeling zich in deze zaak tot de vraag of aan eiser schadevergoeding moet worden toegekend. In dit verband moet de vraag worden beantwoord of de tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring op enig moment voorafgaande aan de opheffing daarvan onrechtmatig is geweest. Op grond van artikel 106 van de Vw kan de rechtbank indien de bewaring al is opgeheven vóór de behandeling van het verzoek om opheffing van de bewaring aan eiser een schadevergoeding ten laste van de Staat toekennen.
De rechtbank stelt voorop dat zij deze maatregel van bewaring al eerder heeft getoetst. Uit de uitspraak van 6 juli 2026 (in de zaak NL26.35023) volgt dat de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek (op 30 juni 2026) dat aan die uitspraak ten grondslag ligt, rechtmatig was. Daarom is bij de beoordeling van de rechtmatigheid van het voortduren van de maatregel van bewaring slechts de periode van belang sinds het sluiten van dat onderzoek op 30 juni 2026 tot de opheffing van de maatregel op 30 juli 2026.
Voortvarend handelen
2. Eiser stelt zich op het standpunt dat verweerder onvoldoende voortvarend heeft gewerkt aan zijn overdracht aan Duitsland. Verweerder heeft op 24 juni 2026 al bekend gemaakt dat hij de Duitse autoriteiten wil verzoeken om eiser terug te nemen. Verweerder heeft pas op 18 juli 2026 een overdrachtsbesluit genomen. Daarnaast heeft eiser verklaard dat hij zo spoedig mogelijk terug wil naar Duitsland.
Uit het dossier blijkt dat verweerder de Duitse autoriteiten op 25 juni 2026 heeft verzocht om eiser terug te nemen. Dit verzoek is op 29 juni 2026 afgewezen. Verweerder heeft op 7 juli 2026 om een second opinion bij de Duitse autoriteiten gevraagd. Op 10 juli 2026 zijn de Duitse autoriteiten akkoord gegaan met het verzoek om terugname. Verweerder heeft op 10 juli 2026 ook een aanvullend identiteitsonderzoek uitgezet bij Finland en Griekenland. Op 18 juli 2026 heeft verweerder besloten om eisers asielaanvraag niet in behandeling te nemen omdat eiser zal worden overgedragen aan Duitsland. Daarnaast heeft verweerder op 22 en 24 juli 2026 een vertrekgesprek met eiser gehouden. Uit het verslag van het vertrekgesprek van 24 juli 2026 blijkt verder dat de overdracht van eiser aan Duitsland toen was aangevraagd. De overdracht heeft op 30 juli 2026 plaatsgevonden. Gelet op het vorenstaande is de rechtbank van oordeel dat verweerder voortvarend genoeg heeft gewerkt aan eisers overdracht aan Duitsland. Daarbij betrekt de rechtbank dat verweerder voor het verkrijgen van het claimakkoord mede afhankelijk was van de Duitse autoriteiten en dat verweerder in een korte periode van ongeveer vijf weken telkens op voortvarende wijze meerdere handelingen heeft verricht om eisers overdracht te bewerkstellingen. De beroepsgrond slaagt niet.
Ambtshalve toetsing
3. De rechtbank overweegt tot slot dat zij, zoals blijkt uit het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie (het Hof) van 8 november 2022, ECLI:EU:C:2022:858, gehouden is ambtshalve de rechtmatigheidsvoorwaarden van de maatregel van bewaring te toetsen. Ook met inachtneming van deze ambtshalve toetsing ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat het voortduren van de maatregel van bewaring van 30 juni 2026 tot aan de opheffing daarvan op 30 juli 2026 op enig moment onrechtmatig was. Er is ook niet gebleken dat het familie- en gezinsleven van eiser of het beginsel van non-refoulement zich verzetten tegen eisers verwijdering (zoals bedoeld in het arrest Adrar van het Hof van 4 september 2025, ECLI:EU:C:2025:647).
Conclusie en gevolgen
Beslissing
4. Het beroep tegen het voortduren van de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. T. Boesman, rechter, in aanwezigheid van mr. A. Duijf, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.