RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiseres] , V-nummer: [V-nummer], eiseres
de minister van Asiel en Migratie,
Samenvatting
Zittingsplaats Zwolle
Bestuursrecht
zaaknummer: NL25.48696
(gemachtigde: mr. M.A. Krikke),
en
(gemachtigde: mr. D. Post).
1. Deze uitspraak gaat over het buiten behandeling stellen van de asielaanvraag van eiseres als bedoeld in artikel 28 van de Vw. Eiseres is het hier niet mee eens. Zij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank het buiten behandeling laten van de asielaanvraag.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het buiten behandeling stellen van de asielaanvraag in stand kan blijven. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Eiseres heeft een aanvraag om verlening van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. Zij stelt van Tunesische nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [geboortedatum] 1986. De minister heeft met het bestreden besluit van 6 oktober 2025 deze aanvraag in de algemene procedure buiten behandeling gesteld.
Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
De minister heeft bij brief van 29 juli 2026 laten weten dat eiseres op 27 juni 2025 met onbekende bestemming (MOB) is vertrokken. Tot op heden heeft eiseres zich niet gemeld bij de Nederlandse autoriteiten.
Gemachtigde van eiseres heeft bij brief van 5 augustus 2026 laten weten dat hij nog contact heeft met eiseres. Namens eiseres heeft hij verzocht om digitaal bij de zitting aanwezig te mogen zijn.
De minister heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.
De rechtbank heeft het beroep op 14 augustus 2026 samen met het verzoek om een voorlopige voorziening hangende dit beroep, op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: de gemachtigde van eiseres en de gemachtigde van de minister. Eiseres was niet aanwezig.
Beoordeling door de rechtbank
Het bestreden besluit
3. Met het bestreden besluit heeft de minister de asielaanvraag buiten behandeling gesteld op grond van artikel 30c, eerste lid, aanhef en onder c, van de Vw, omdat eiseres is verdwenen of zonder toestemming is vertrokken en hierover toerekenbaar niet binnen een termijn van twee weken contact heeft opgenomen met de minister.
Uit de claim-in van de Duitse autoriteiten op 11 juli 2025, is gebleken dat eiseres niet
langer in Nederland verblijft. Eiseres had geen toestemming voor dit vertrek.
Ondanks de claim-in heeft eiseres zich ook nog altijd niet terug gemeld bij de
Nederlandse autoriteiten om haar asielaanvraag voort te zetten. Eiseres heeft met haar
vertrek naar Duitsland, de beslissing op de asielaanvraag in Nederland dan ook niet afgewacht. De minister heeft in het bestreden besluit opgemerkt dat gelet op de claim-in, het terugkeerbesluit, de vertrektermijn en het inreisverbod welke zijn opgenomen in het voornemen komen te vervallen.
Het standpunt van eiseres
4. Eiseres stelt zich op het standpunt dat haar asielaanvraag ten onrechte buiten behandeling is gesteld. Eiseres meent dat de minister middels de claim in, wist waar eiseres was, namelijk in Duitsland. Volgens eiseres heeft ze zich hiermee (terug) gemeld bij de Nederlandse autoriteiten om haar asielaanvraag voort te zetten. Op 30 augustus 2025 heeft de minister vastgesteld dat Nederland (in beginsel) verantwoordelijk is geworden voor de behandeling van de asielaanvraag. Nu er vanaf die datum enkel een overdracht vanuit Duitsland moest worden gerealiseerd, is het onzorgvuldig en in strijd met artikel 28 Procedurerichtlijn om de aanvraag van eiseres vervolgens buitenbehandeling te stellen. Daarnaast stelt eiseres op zitting dat zij in de zienswijze kenbaar heeft gemaakt dat zij middels haar asielaanvraag in Duitsland te kennen heeft gegeven nog steeds bescherming te wensen. Gemachtigde van eiseres heeft op zitting nogmaals verzocht eiseres digitaal te laten deelnemen aan de zitting, omdat zij in Duitsland verblijft en het land niet uit mag reizen om naar Nederland te komen.
Het oordeel van de rechtbank
5. De rechtbank overweegt als volgt. Uit artikel 30c, eerste lid, aanhef en onder c, van de Vw, volgt dat de minister een asielaanvraag buiten behandeling kan stellen als de vreemdeling is verdwenen of zonder toestemming is vertrokken en toerekenbaar niet binnen een gestelde termijn van twee weken contact heeft opgenomen met de bevoegde autoriteiten. Als de vreemdeling niet binnen die termijn contact heeft opgenomen dan is het relevant of de vreemdeling een geldige reden heeft voor het vertrek MOB.
De rechtbank stelt voorop dat niet in geschil is dat eiseres de opvang heeft verlaten en dat eiseres zonder voorafgaande toestemming van de minister naar Duitsland is gereisd.
De rechtbank vindt verder van belang dat de minister in het voornemen van 17 september 2025 een termijn van twee weken heeft gesteld waarbinnen eiseres contact kon opnemen met de bevoegde autoriteiten. Niet is gebleken dat eiseres contact heeft opgenomen met de autoriteiten, ondanks dat zij aangeeft nog steeds bescherming te willen. Anders dan gemachtigde, is de rechtbank van oordeel dat de claim in van de Duitse autoriteiten en het indienen van de zienswijze onvoldoende is om te concluderen dat eiseres contact onderhoudt met de autoriteiten. De beroepsgrond slaagt niet.
De rechtbank heeft geen reden gezien om eiseres de gelegenheid te geven digitaal op zitting aanwezig te laten zijn. Gemachtigde heeft immers niet onderbouwd dat eiseres niet fysiek aanwezig kon zijn, omdat zij Duitsland niet zou kunnen verlaten.
Conclusie en gevolgen
6. De minister heeft de aanvraag terecht buiten behandeling gesteld.
Het beroep zal ongegrond worden verklaard. Eiseres krijgt geen vergoeding van haar proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. T.M. Weeda, rechter, in aanwezigheid van
mr. T.C. Kasper-Kleve, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.