RECHTBANK DEN HAAG
[eiser], uit [woonplaats], eiser
Bestuursrecht
zaaknummer: SGR 26/490
proces-verbaal van de mondelinge uitspraak van de enkelvoudige kamer van 25 augustus 2026 in de zaak tussen
en
de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)¸
verweerder
(gemachtigde: [gemachtigde]).
Procesverloop
1. Eiser was sinds 1 maart 2014 in dienst bij [werkgever] B.V. als [functienaam]. Op 25 juli 2025 werd eiser op staande voet ontslagen omdat hij zonder toestemming van zijn werkgever nevenactiviteiten verrichte als zelfstandige. Op 4 augustus 2025 heeft eiser een WW-uitkering aangevraagd bij het Uwv.
Met het primaire besluit van 27 augustus 2025 heeft het Uwv bepaald dat eiser per 25 juli 2025 recht heeft op een WW-uitkering, maar deze niet wordt uitbetaald omdat eiser verwijtbaar werkloos is.
Met het bestreden besluit van 8 december 2025 heeft het Uwv het bezwaar van eiser gedeeltelijk gegrond verklaard. Het Uwv acht eiser niet langer verwijtbaar werkloos, maar kent geen WW-uitkering toe omdat eiser, rekening houdend met een opzegtermijn, per 1 november 2025 niet beschikbaar is voor werk nu hij vanaf 13 oktober werkzaam is als ZZP-er voor 40 uur per week.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
Het Uwv heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.
De rechtbank heeft het beroep op 25 augustus 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser en de gemachtigde van verweerder.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Standpunten partijen
2. Eiser betwist niet dat hij vanaf 13 oktober 2025 niet beschikbaar is voor werk; het gaat eiser om de periode tussen 25 juli en 13 oktober 2025. Eiser stelt dat het bestreden besluit geen concrete feitelijke onderbouwing bevat van zijn onbeschikbaarheid voor werk in deze periode en dat het Uwv had moet beoordelen of hij over deze periode recht had op WW. Door dit na te laten is het besluit onvolledig en onjuist. Daar komt bij dat de werkgever van eiser de wettelijk verplichte opzegtermijn van drie maanden niet heeft gerespecteerd. Bovendien schuift een fictieve opzegtermijn het recht op WW op.
3. Het Uwv stelt zich op het standpunt dat als geen sprake is van verwijtbare werkloosheid sprake is van een beëindiging met wederzijds goedvinden of door opzegging en dan dient het Uwv rekening te houden met de wettelijke opzegtermijn. In het geval van eiser moet het Uwv rekening houden met een opzegtermijn van drie maanden, omdat eiser elf jaar in dienst is geweest. De opzegtermijn loopt tot 1 november 2025. Al vóór die datum werkte eiser fulltime als zelfstandige dus was hij per 1 november 2025 niet beschikbaar voor arbeid, waardoor er geen recht op een WW-uitkering ontstaat. Dat de werkgever van eiser de wettelijke opzegtermijn niet heeft gerespecteerd, betekent niet dat het Uwv die betaling dan overneemt door middel van toekenning van een WW-uitkering.
Beoordeling door de rechtbank
4. Eiser is op staande voet ontslagen. In dat geval bestaat er geen recht op een WW-uitkering. In bezwaar is gebleken dat het ontslag genuanceerder ligt en heeft het Uwv geoordeeld dat geen sprake is van verwijtbare werkloosheid. Als daarvan geen sprake is, is volgens het Uwv, sprake van een reguliere beëindiging van een arbeidsovereenkomst en dan geldt er een opzegtermijn. De rechtbank volgt het Uwv in deze redenering.Op grond van artikel 19, derde lid, WW, heeft de werknemer geen recht op uitkering zolang de rechtens geldende opzegtermijn niet is verstreken en de arbeidsovereenkomst is geëindigd door opzegging of doordat daarover schriftelijk overeenstemming is bereikt. Eiser had een dienstverband van ruim tien jaar en dan geldt er een opzegtermijn van drie maanden, welke in dit geval liep tot 1 november 2025. Omdat eiser toen al aan het werk was als zelfstandige, was hij per 1 november 2025 niet beschikbaar voor de arbeidsmarkt. Eiser heeft daarom geen recht op een WW-uitkering.
Anders dan eiser stelt hoefde verweerder niet te beoordelen of eiser in de periode voorafgaand aan 13 oktober 2025 beschikbaar was voor werk en recht had op een WW-uitkering, want in die periode gold de opzegtermijn.
Dat de voormalig werkgever van eiser geen opzegtermijn in acht heeft genomen en eiser niet heeft doorbetaald, is -hoe vervelend ook voor eiser- niet een omstandigheid waar het Uwv wat aan kan doen en die maakt dat het Uwv gehouden is om eiser gedurende de opzegtermijn WW te betalen.
Conclusie en gevolgen
5. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand blijft.
6. Voor een vergoeding van de proceskosten is geen aanleiding. Eiser krijgt ook het betaalde griffierecht niet terug.
Deze uitspraak is gedaan door mr. A.H. Bergman, rechter, in aanwezigheid van mr. S. Çakir, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 2 september 2026.
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Centrale Raad van Beroep waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden.
Digitaal hoger beroep instellen kan via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan de Centrale Raad van Beroep, Postbus 16002, 3500 DA Utrecht.
De werking van deze uitspraak wordt opgeschort totdat de termijn voor het instellen van hoger beroep is verstreken, of indien hoger beroep wordt ingesteld, op dat hoger beroep is beslist.