RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , V-nummer: [V-nummer 1] , eiser,
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
Samenvatting
Zittingsplaats Middelburg
Bestuursrecht
zaaknummers: NL26.43367 en NL26.43369
mede voor zijn minderjarige zoon [kind] , en
[eiseres] , V-nummer [V-nummer 2] , eiseres,
gezamenlijk te noemen: eisers
(gemachtigde: mr. A.K.E. van den Heuvel),
en
(gemachtigde: mr. B.E.M. Goossens).
1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de asielaanvragen van eisers. Eisers zijn het daarmee niet eens. Zij voeren daartegen een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de asielaanvragen.
2. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de procedure niet helemaal zorgvuldig is geweest, maar dat leidt niet tot een ander besluit op de asielaanvragen van eisers. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt.
Procesverloop
3. Eiser is geboren op [datum 1] 1993 en heeft de Colombiaanse nationaliteit. Eiseres (hierna: [eiseres] ) is zijn vijftienjarige dochter en is geboren op [datum 2] 2010. Op 23 juni 2026 hebben zij hun asielaanvragen ingediend. Verweerder heeft met de bestreden besluiten van 24 juli 2026 deze aanvragen in de versnelde asielprocedure afgewezen als kennelijk ongegrond.
4. Eisers hebben beroep ingesteld tegen de bestreden besluiten.
5. De rechtbank heeft de beroepen op 14 augustus 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: mr. S.A.M. Fikken als waarnemer van de gemachtigde van eisers en de gemachtigde van verweerder. Eisers waren niet aanwezig.
Beoordeling door de rechtbank
Het asielrelaas
6. In de beoordeling staat het asielrelaas van eiser centraal. Tussen partijen is niet in geschil dat [eiseres] geen persoonlijke redenen heeft voor haar asielaanvraag, maar dat zij is meegereisd met haar vader.
7. Eiser legt aan zijn asielaanvraag ten grondslag dat hij in Colombia problemen heeft gehad met en bedreigd werd door een gewapende groepering: Frente 45 van de FARC. In eerste instantie kwamen ze eiser thuis opzoeken en vroegen hem om geld: ‘vacuna’. Daarna kreeg hij dreigberichten, zo’n drie keer per maand via sms. Ook werden medewerkers en klanten van het bedrijf bedreigd en gesommeerd om geld af te staan. Er werden ook pamfletten op zijn bedrijf achtergelaten. Ze hebben gedreigd eiser te vermoorden of zijn kinderen te ontvoeren, als hij niet nog meer geld gaf. Eiser heeft verklaard dat hij eerder in Nederland heeft verbleven, van 18 oktober 2021 tot 15 december 2024, en dat de bedreigingen toen doorgingen, via de vriend met wie hij het bedrijf in Colombia runde. Toen hij in 2024 terug was in Colombia begonnen de bedreigingen weer. Eiser heeft verder verklaard dat hij in 2025 tijdelijk op Aruba heeft verbleven. Na tien maanden is hij teruggekeerd naar Colombia en heeft daar verbleven tot aan zijn vertrek naar Nederland. Op de vijftiende verjaardag van zijn dochter heeft eiser met de moeder van de kinderen besloten dat hij de kinderen mee zou nemen naar Nederland.
8. Eiser stelt dat hij is geboren in de stad [plaats], in het departement Huila, en dat hij daar tot 2016 heeft gewoond. Daarna is hij gaan wonen in de stad El Tambo in het departement Cauca. Daar zijn de bovengenoemde problemen begonnen en hij heeft daar gewoond totdat hij in 2021 naar Nederland kwam. De laatste periode van zijn verblijf in Colombia heeft hij weer in de stad [plaats] gewoond.
Het bestreden besluit
9. Verweerder heeft de asielaanvragen van eisers afgewezen als kennelijk ongegrond omdat verweerder de gestelde problemen met de FARC ongeloofwaardig acht. Verweerder heeft daaraan ten grondslag gelegd dat eiser over geen enkel document beschikt dat zijn asielaanvraag zou kunnen onderbouwen. Verder vormen de verklaringen van eiser volgens verweerder geen samenhangend en aannemelijk geheel.
Zorgvuldigheid
10. Eisers hebben aangevoerd dat het bestreden besluit gericht aan [eiseres] op onzorgvuldige wijze tot stand is gekomen, aangezien verweerder haar voorafgaand aan het bestreden besluit niet heeft gehoord en zij ook niet voor een gehoor is uitgenodigd.
11. De rechtbank volgt het standpunt van eisers.
12. Uit artikel 3 van het IVRK volgt de plicht voor verweerder om in zijn beslissingen de belangen van het kind voorop te stellen. Uit artikel 12 van het IVRK volgt de plicht voor verweerder om het kind dat in staat is om zijn of haar eigen mening te vormen, te verzekeren dat hij of zij die mening vrijelijk mag uiten in alle aangelegenheden die het kind betreffen, waarbij aan de mening van het kind passend belang wordt gehecht in overeenstemming met zijn of haar leeftijd en rijpheid.
13. Verweerder heeft op zijn website gepubliceerd dat de IND het belang van het kind altijd zorgvuldig meeweegt. Uit de publicatie blijkt dat de IND een speciale aanpak heeft voor kinderen. Daar staat onder meer dat kinderen die met hun ouders komen vanaf 15 jaar zelfstandig worden gehoord. Voor kinderen van 12 tot 15 jaar gebeurt dat alleen op hun eigen verzoek.
14. Verweerder heeft in de Vc ook regels opgenomen over het horen van minderjarige vreemdelingen. In paragraaf C1/5.2 van de Vc zijn daarover – voor zover van belang – de volgende regels opgenomen.
De IND stelt een minderjarige in de gelegenheid een gehoor te hebben, tenzij dit niet in het belang van het kind is. In dat geval motiveert de IND, waarom de minderjarige geen gelegenheid is geboden om gehoord te worden.
Begeleide minderjarigen kunnen, als ze dat wensen, hun mening als bedoeld in artikel 12 van het IVRK schriftelijk naar voren brengen.
Het minderjarige kind en/of de ouder(s) dan wel een eventuele wettelijk vertegenwoordiger wordt door de IND verzocht aan te geven of de minderjarige gehoord wenst te worden. Dit verzoek wordt zo spoedig aan het minderjarige kind en/of de ouders(s) dan wel een eventuele wettelijk vertegenwoordiger gedaan.
De IND houdt bij het horen van minderjarigen rekening met de leeftijd, het ontwikkelingsniveau en de belasting van de minderjarige.
15. [eiseres] was 15 jaar oud toen zij met haar vader Nederland inreisde. Zij valt daarmee onder de categorie ‘begeleide minderjarigen van 15 jaar en ouder’. Volgens de speciale aanpak van de IND had zij zelfstandig moeten worden gehoord over haar asielaanvraag, maar dat is niet gebeurd. Verweerder heeft ter zitting toegelicht dat hij haar wel in de gelegenheid heeft gesteld om een gehoor te hebben, maar heeft zij van die gelegenheid geen gebruik gemaakt. Hij heeft verwezen naar het formulier ‘Overdracht OVA-INDIGO’ (stuk 16 in het digitale dossier) en de vermelding op dat stuk: “Gehoord apart van ouders gewenst: nee”. Verweerder heeft echter niet inzichtelijk gemaakt wat hij precies aan [eiseres] heeft gevraagd en hoe het antwoord precies tot stand is gekomen en is geformuleerd. De enkele opmerking op het formulier: “Voorlichting over asielprocedure gegeven: ja” geeft geen enkel inzicht in welke voorlichting [eiseres] heeft gehad. Ook blijkt uit het formulier niet dat [eiseres] – overeenkomstig paragraaf C1/5.2 van de Vc – de mogelijkheid heeft gekregen om haar mening schriftelijk naar voren te brengen en/of met eiser is besproken dat [eiseres] heeft afgezien van de gelegenheid om te worden gehoord. Verweerder heeft ter zitting toegelicht dat hij [eiseres] de keuzemogelijkheid zou hebben gegeven om mondeling of schriftelijk haar mening over de asielaanvraag te geven, als zij zou hebben aangegeven dat ze wilde worden gehoord, maar ook dat blijkt niet uit het formulier in het digitale dossier.
16. Kortom, verweerder heeft met het overleggen van het formulier ‘OVA-INDIGO’ niet inzichtelijk gemaakt dat hij de asielaanvraag van [eiseres] op zorgvuldige wijze en overeenkomstig het IVRK en zijn eigen beleid heeft behandeld. Dat betekent dat niet kan worden geverifieerd en geoordeeld dat het bestreden besluit op de asielaanvraag van [eiseres] op zorgvuldige wijze tot stand is gekomen. In zoverre komt dit besluit voor vernietiging in aanmerking en zal het beroep van [eiseres] gegrond worden verklaard. Dat betekent echter nog niet dat ook moet worden geoordeeld dat de asielaanvraag van [eiseres] ten onrechte is afgewezen. Immers staat vast dat [eiseres] geen persoonlijke asielmotieven heeft. Welke consequenties de gegrondverklaring van het beroep heeft voor de asielaanvraag van [eiseres] , zal dus afhangen van de beoordeling van het bestreden besluit op de asielaanvraag van eiser.
Geloofwaardigheidsbeoordeling
17. Verweerder heeft terecht overwogen dat eiser geen documenten of stukken heeft overgelegd die zijn asielrelaas onderbouwen. Eiser heeft in beroep aangevoerd dat hem niet kan worden tegengeworpen dat hij geen betalingsbewijzen kan overleggen, omdat betalingen contant plaatsvonden en de FARC geen bewijzen van betaling afgeeft. Dat is echter niet het enige dat verweerder eiser tegenwerpt. Eiser heeft bijvoorbeeld niet aangetoond dat hij in Colombia een bedrijf had, en heeft geen bewijs van de sms-berichten of kopieën van pamfletten overgelegd, terwijl eiser zelf heeft verklaard dat hij foto’s van de pamfletten heeft en ook heeft verklaard dat hij deze nog zou overleggen. Eiser verkeerde dus niet in bewijsnood.
18. De rechtbank volgt verweerder ook in zijn overwegingen dat eiser tegenstrijdig heeft verklaard. Verweerder heeft in het bestreden besluit verwezen naar de verklaring van eiser dat hij na zijn terugkeer naar Colombia in december 2024 tot februari 2025 niets meer van de FARC heeft vernomen. Verweerder heeft terecht opgemerkt dat de hoormedewerker na die verklaring heeft geverifieerd of hij/zij goed heeft begrepen dat eiser in de periode van 16 december 2024 tot 2 februari 2025 geen bedreigingen van de FARC heeft gekregen en dat eiser daarop heeft geantwoord: “Dat klopt.”. Vervolgens heeft de hoormedewerker eiser herinnerd aan een eerdere verklaring: “Maar toen ik terugkwam, begon het nog een keer. Toen ik terugkwam zeiden ze tegen mij: we weten dat jij in het buitenland geweest bent, je hebt nu geld, je moet betalen.”. Eiser heeft daarop verklaard dat de bedreigingen waar de hoormedewerker het nu over heeft, zijn van toen hij terugkwam van Aruba op 1 november 2025. De hoormedewerker wijst er daarna op dat eiser eerder heeft verteld dat hij naar Aruba besloot te gaan nadat de bedreigingen opnieuw begonnen waren. Eiser heeft daarop verklaard dat dit misschien een foutje met de vertaling is geweest. Dat kan de rechtbank niet volgen. De rechtbank stelt vast dat eiser vrij en uitvoerig in chronologie heeft verklaard. Dat de problemen opnieuw zijn begonnen toen hij terugkwam, heeft eiser verklaard over zijn terugkomst na zijn verblijf in Nederland in 2024. Daarna heeft eiser verklaard over zijn vertrek naar Aruba in 2025. Het is niet voorstelbaar dat op dat punt sprake is geweest van een foutje in de vertaling.
19. Eiser heeft aangevoerd dat hem niet kan worden tegengeworpen dat hij in Colombia geen bescherming van de autoriteiten heeft gevraagd. Volgens eiser is in zijn dorp de politie in de macht van de FARC en kan het benaderen van de politie eerder leiden tot represailles dan tot het verkrijgen van bescherming. Eiser beroept zich daarbij ook op een uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Amsterdam van 26 maart 2026, rechtsoverweging 5.4. De rechtbank volgt het standpunt van eiser niet. In de uitspraak van 26 maart 2026 is overwogen dat verweerder zich voldoende gemotiveerd op het standpunt heeft gesteld dat uit de landeninformatie niet blijkt dat er in zijn algemeenheid geen bescherming mogelijk is in Colombia, maar wel dat de reactiesnelheid van de overheid in rurale gebieden in het geval van een acute dreiging te traag of zelfs totaal afwezig is. Eiser heeft verklaard dat hij tot 2016 in het departement Huila (stad [plaats]) heeft gewoond en dat hij daarna is verhuisd naar het departement Cauca (stad El Tambo). Uit het Algemeen ambtsbericht Colombia 2024 blijkt dat de beschermingsmogelijkheden in Colombia per gebied verschillen. In stedelijk gebied is de bescherming van burgers over het algemeen beter geregeld dan in ruraal gebied. In conflictgebieden, waaronder Cauca, is er een gebrek aan beschermingsmogelijkheden. Eiser heeft niet onderbouwd en dus ook niet aannemelijk gemaakt dat de autoriteiten in het departement Huila geen bescherming kunnen bieden of daartoe onwelwillend zijn. Omdat eiser tot 2016 in [plaats] heeft gewoond, mag verweerder ook van eiser verwachten dat hij zich bij terugkeer in Colombia daar vestigt.
20. Verweerder heeft op basis daarvan terecht geconcludeerd dat de gestelde problemen met de FARC ongeloofwaardig zijn en dat eiser bij terugkeer naar Colombia geen reëel risico loopt op ernstige schade.
Afdoening als kennelijk ongegrond
21. Omdat Colombia in het algemeen wordt beschouwd als een veilig land en eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat het land voor hem niet veilig is, heeft verweerder de aanvragen van eisers terecht afgewezen als ‘kennelijk ongegrond’. Verweerder heeft eiser ook kunnen tegenwerpen dat hij zonder gegronde redenen na aankomst in Nederland niet zo snel mogelijk asiel heeft gevraagd.
Conclusie en gevolgen
22. Verweerder heeft de asielaanvragen van eisers terecht afgewezen als kennelijk ongegrond. Vanwege het geconstateerde zorgvuldigheidsgebrek wordt het beroep van [eiseres] met zaaknummer NL26.43369 gegrond verklaard. De rechtbank laat met toepassing van artikel 8:72, derde lid, aanhef en onder a, van de Awb de rechtsgevolgen van het besluit in stand. Het beroep van eiser met zaaknummer NL26.43367 wordt ongegrond verklaard.
23. Omdat het beroep van [eiseres] gegrond is, krijgt [eiseres] een vergoeding van haar proceskosten. Verweerder moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 1.868,- omdat de gemachtigde van [eiseres] een beroepschrift heeft ingediend en zijn kantoorgenoot aan de zitting heeft deelgenomen. Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep met zaaknummer NL26.43367 ongegrond;
- verklaart het beroep met zaaknummer NL26.43369 gegrond;
- vernietigt het bestreden besluit op de asielaanvraag van [eiseres] ;
- bepaalt dat de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit in stand blijven;
- veroordeelt verweerder tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten.
Deze uitspraak is gedaan op 25 augustus 2026 door mr. M.L. Weerkamp, rechter, in aanwezigheid van N.A. D’Hoore, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
Uitspraak bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen twee weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.