RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , eiser,
de minister van Asiel en Migratie, verweerder,
Zittingsplaats Middelburg
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.48665
V-nummer: [V-nummer]
(gemachtigde: mr. G.M.H. Vriesde),
en
(gemachtigde: mr. R. Hopman).
Procesverloop
Verweerder heeft op 18 maart 2026 aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.
Eiser heeft tegen het voortduren van de maatregel van bewaring beroep ingesteld. Daarbij heeft hij verzocht om schadevergoeding.
Verweerder heeft desgevraagd een verweerschrift en een voortgangsrapportage overgelegd. Ook heeft verweerder op 31 augustus 2026 de maatregel opgeheven in verband met een belangenafweging.
De rechtbank heeft bepaald dat een onderzoek ter zitting achterwege blijft en het onderzoek gesloten op 31 augustus 2026.
Overwegingen
1. Eiser stelt van Algerijnse nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [geboortedag] 2005.
2. Omdat de vrijheidsontnemende maatregel is opgeheven, beperkt de beoordeling zich in deze zaak tot de vraag of aan eiser schadevergoeding moet worden toegekend. In dit verband moet de vraag worden beantwoord of de tenuitvoerlegging van de maatregel van bewaring op enig moment voorafgaande aan de opheffing daarvan onrechtmatig is geweest. Op grond van artikel 106 van de Vw kan de rechtbank indien de vrijheidsontnemende maatregel al is opgeheven vóór de behandeling van het verzoek om opheffing van deze maatregel, aan eiser een schadevergoeding ten laste van de Staat toekennen.
3. De rechtbank stelt voorop dat zij deze maatregel van bewaring al eerder heeft getoetst. Uit de uitspraak van 14 juli 2026 (in de zaak NL26.37278) volgt dat de maatregel van bewaring tot het moment van het sluiten van het onderzoek dat aan die uitspraak ten grondslag ligt, rechtmatig was. Daarom is bij de beoordeling van de rechtmatigheid van het voortduren van de maatregel van bewaring slechts de periode van belang sinds het moment van het sluiten van dat onderzoek op 13 juli 2026.
4. Eiser voert aan dat verweerder ten onrechte geen verlengingsbesluit heeft genomen na het verstrijken van de termijn van zes maanden en verwijst naar een uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Den Haag van 22 april 2026 en het arrest Aroja van het Hof van Justitie van de Europese Unie (Hof) van 5 maart 2026. Volgens eiser volgt uit het arrest dat zijn bewaring op grond van artikel 59a van de Vw, die begon op 14 februari 2026, een aaneengesloten periode van vreemdelingenbewaring betreft die op grond van het arrest dient mee te tellen voor de berekening van de bewaringstermijn. Voorts bestaat er geen zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn. De verslagen van de vertrekgesprekken bevatten geen concrete weigering van medewerking door eiser, dit kan hem daarom ook niet worden tegengeworpen. Tot slot handelt verweerder onvoldoende voortvarend gelet op de duur van de vreemdelingenbewaring.
5. De rechtbank volgt eiser niet en komt tot de conclusie dat de bewaring niet onrechtmatig is geweest. Eiser heeft, voordat hij in bewaring is gesteld onder de huidige maatregel, in bewaring gezeten op grond van andere grondslagen, namelijk op grond van de artikelen 59a en 59b van de Vw. Deze grondslagen tellen niet mee voor het al dan niet nemen van een verlengingsbesluit waar de gemachtigde op doelt. Uit het arrest Aroja volgt dat dit arrest ziet op perioden van vreemdelingenbewaring op grond van artikel 15 van de Terugkeerrichtlijn ter uitvoering van een terugkeerbesluit. Daarvan is in het geval van eiser pas sprake toen hij in bewaring werd gesteld onder de huidige maatregel en derhalve met ingang van 18 maart 2026. Eiser heeft nog geen zes maanden in vreemdelingenbewaring verbleven op grond van deze maatregel, wat maakt dat verweerder nog niet gehouden was om een verlengingsbesluit te nemen. Eisers beroep op het arrest Aroja slaagt dan ook niet. Overigens heeft verweerder wel een verzwaarde belangenafweging gemaakt zoals verweerder ook gehouden was te doen na de ommekomst van zes maanden detentie.
6. De rechtbank stelt vast dat het ontbreken van het zicht op uitzetting naar Algerije eerder is aangevoerd en beoordeeld in het beroep dat heeft geleid tot de uitspraak van 14 juli 2026. De situatie is sindsdien niet zodanig veranderd dat de rechtbank daarin aanleiding ziet om nu anders over de beroepsgrond te oordelen. Verder is niet gebleken dat verweerder onvoldoende voortvarend werkt aan de uitzetting van eiser. Uit het voortgangsrapport van 24 augustus 2026 blijkt dat verweerder op 16 juli en 20 augustus 2026 nog gerappelleerd bij de Algerijnse autoriteiten. Ook heeft verweerder in dit verband op 12 augustus 2026 een verzwaarde belangenafweging uitgevoerd.
7. Ook overigens is niet gebleken dat de vrijheidsontnemende maatregel tot de opheffing daarvan op enig moment onrechtmatig is geweest.
8. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
9. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan op 2 september 2026 door mr. E.F. Bethlehem, rechter, in aanwezigheid van mr. A.S.J.I. Hendrickx, griffier, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
De uitspraak is bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.