RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 26 augustus 2026 in de zaak tussen
[eiser] , v-nummer: [x] , eiser
de minister van Asiel en Migratie,
Zittingsplaats Arnhem
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.46334
(gemachtigde: mr. A. Agayev),
en
(gemachtigde: mr. N. Mikolajczyk ).
Procesverloop
1. Met het bestreden besluit van 12 augustus 2026 heeft de minister aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.
Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.
De rechtbank heeft het beroep op 21 augustus 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser (met behulp van een beeldverbinding) en de gemachtigde van de minister. De gemachtigde van eiser heeft zich afgemeld voor de zitting en schriftelijk beroepsgronden ingediend.
Beoordeling door de rechtbank
Toetsingskader
2. De minister kan als het belang van de openbare orde of de nationale veiligheid dat vordert, de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft in vreemdelingenbewaring stellen. De minister stelt een vreemdeling slechts in vreemdelingenbewaring, voor zover geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast en de vreemdelingenbewaring blijft achterwege of wordt beëindigd, indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de vreemdelingenbewaring. Deze vreemdeling kan in vreemdelingenbewaring worden gesteld op grond dat het belang van de openbare orde of nationale veiligheid zulks vordert, indien
a. a) een onderduikrisico bestaat, of
b) de vreemdeling de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert.
De maatregel kan alleen worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico, indien ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb 2000) zich voordoen.
Het (digitale) dossier
3. De gemachtigde van eiser voert aan dat de minister nauwelijks stukken in het digitale dossier heeft geplaatst. Daarom moet de gemachtigde afgaan op wat in de maatregel is opgenomen.
De rechtbank begrijpt en vat dit zo op, dat de gemachtigde stelt dat sprake is van een onvolledig dossier. De rechtbank volgt dit niet. De gemachtigde heeft de beroepsgronden op 13 augustus 2026 ingediend. Op dat moment was het dossier niet compleet, maar de minister heeft het dossier later aangevuld. De minister heeft voldoende informatie overgelegd om de maatregel te beoordelen. Het is de rechtbank niet gebleken dat relevante stukken ontbreken in het dossier.
De aan eiser opgelegde maatregel van vreemdelingenbewaring
4. De minister stelt in de maatregel dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat er een onderduikrisico bestaat. In de maatregel stelt de minister dat zich vier gronden voordoen die zijn genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vb 2000. Eiser betwist de feitelijke juistheid van deze gronden niet. Deze gronden zijn samen voldoende om de maatregel te dragen. Daaruit volgt ook het bestaan van een onderduikrisico.
Inbewaringstelling van een Unieburger
5. Eiser wijst erop dat hij uit Polen komt. Volgens eiser mogen burgers van de Europese Unie slechts in uitzonderlijke gevallen in vreemdelingenbewaring worden gesteld. Uit de maatregel blijkt niet dat de minister hiermee rekening heeft gehouden.
Deze beroepsgrond slaagt niet. Eiser maakt niet duidelijk wat hij bedoelt met ‘uitzonderlijke gevallen’, waarom die zich in zijn geval voordoen en hoe dat zich verhoudt tot de rechtmatigheid van de maatregel. Voor zover eiser bedoelt dat Unieburgers een bijzondere positie hebben omdat zij rechtmatig verblijf hebben op grond van het Unierecht, verandert dit het oordeel niet. Bij besluit van 9 juni 2026 is namelijk vastgesteld dat eiser geen rechtmatig verblijf (meer) heeft op grond van het Unierecht.
Lichter middel
6. Eiser voert aan dat de minister moet volstaan met een lichter middel.
Deze beroepsgrond slaagt niet. De minister motiveert in de maatregel voldoende waarom hij niet volstaat met een lichter middel. Daarbij stelt de minister terecht dat uit de (niet betwiste) gronden van de maatregel blijkt dat sprake is van een onderduikrisico. Verder is de rechtbank ook niet gebleken dat de bewaring voor eiser onevenredig bezwarend is.
Leidt ambtshalve toetsing tot een ander oordeel?
7. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door de minister en eiser verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.
Conclusie en gevolgen
8. Het beroep tegen de maatregel is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. M.J.M. Verhoeven, rechter, in aanwezigheid van
mr. L.G.C. Lelifeld, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.