3. NL26.38718.
4 ECLI:NL:RBDHA:2026:20766.
8. De rechtbank overweegt als volgt. Het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJ EU) heeft in het arrest Gnandi van 19 juni 20185 geoordeeld dat de Terugkeerrichtlijn6 zich er niet tegen verzet dat ten aanzien van een derdelander die een verzoek om internationale bescherming heeft ingediend, reeds na afwijzing van dat verzoek een terugkeerbesluit wordt genomen. Het is daarvoor niet noodzakelijk de uitkomst van een rechtsmiddel tegen de afwijzing af te wachten. Wel moet de betrokken lidstaat waarborgen dat het rechtsmiddel tegen het afwijzende besluit volledig doeltreffend is. Dit brengt onder meer mee dat de gevolgen van het terugkeerbesluit gedurende de termijn voor het instellen van het rechtsmiddel worden geschorst.
9. In de beschikking C., J. en S. van 5 juli 20187 heeft het HvJ EU deze uitgangspunten eveneens van toepassing geacht op de situatie waarin een asielverzoek als kennelijk ongegrond is afgewezen. Het Hof heeft daarbij onder verwijzing naar het vijfde en zesde lid van artikel 46 van de Procedurerichtlijn overwogen dat een vreemdeling in die situatie niet van rechtswege op het grondgebied van de lidstaat mag blijven totdat op het rechtsmiddel is beslist. Hij moet zich echter wel tot een rechterlijke instantie kunnen wenden met het verzoek te mogen blijven in afwachting van de beslissing op het rechtsmiddel ten gronde.
10. Daarnaast volgt uit het achtste lid van artikel 46 van de Procedurerichtlijn dat de vreemdeling gedurende de procedure waarin wordt beoordeeld of hij in afwachting van de uitspraak op het beroep op het grondgebied mag blijven, daar mag verblijven. Het HvJ EU heeft hieruit afgeleid dat een vreemdeling wiens asielverzoek als kennelijk ongegrond is afgewezen, gedurende de termijn waarbinnen een rechtsmiddel tegen die afwijzing kan worden ingesteld, niet op grond van artikel 15 van de Terugkeerrichtlijn in bewaring mag worden gesteld. Als de vreemdeling vervolgens daadwerkelijk een rechtsmiddel instelt, geldt evenmin dat hij op grond van die bepaling in bewaring kan worden gesteld zolang hij op grond van artikel 46, achtste lid, van de Procedurerichtlijn op het grondgebied van de betrokken lidstaat mag blijven.
11. De Afdeling heeft in haar uitspraak van 15 oktober 20198, in aansluiting op de hiervoor genoemde jurisprudentie van het HvJ EU, geoordeeld dat een vreemdeling van wie de eerste asielaanvraag kennelijk ongegrond is verklaard, op grond van artikel 8, aanhef en onder h, van de Vw procedureel rechtmatig verblijf heeft totdat op het verzoek om een voorlopige voorziening is beslist.
12. Gelet op het voorgaande berust de op 27 juli 2026 opgelegde maatregel van bewaring naar het oordeel van de rechtbank dan ook niet op de juiste wettelijke grondslag, nu eiser gedurende de periode waarin hij een rechtsmiddel kon aanwenden procedureel rechtmatig verblijf had. Eiser kon daarom niet met toepassing van artikel 59, eerste lid, onder a van de Vw in bewaring worden gesteld.
5. ECLI:EU:C:2018:465.
6 Richtlijn 2008/115/EG.
7 ECLI:EU:C:2018:544.
8 ECLI:NL:RVS:2019:3442.
Conclusie en gevolgen
13. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is gegrond. Deze maatregel is vanaf het moment van het opleggen daarvan onrechtmatig. De rechtbank beveelt de opheffing van deze maatregel met ingang van vandaag. Eisers standpunt met betrekking tot de tijdigheid van de kennisgeving behoeft daarom geen bespreking meer.
Op grond van artikel 106 van de Vw kan de rechtbank indien zij de opheffing van de maatregel van vreemdelingenbewaring beveelt aan eiser een schadevergoeding ten laste van de Staat toekennen. De rechtbank acht gronden aanwezig om een schadevergoeding toe te kennen voor 16 dagen onrechtmatige (tenuitvoerlegging van de) vreemdelingenbewaring 16 x € 120,- (verblijf detentiecentrum) = € 1.920,-.
Eiser krijgt een vergoeding van zijn proceskosten. De minister moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 1.868,- omdat de gemachtigde van eiser geacht wordt beroep te hebben ingesteld en aan de zitting heeft deelgenomen. Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden.
Beslissing
De rechtbank:
verklaart het beroep gegrond;
veroordeelt de Staat der Nederlanden tot het betalen van € 1.920,- aan schadevergoeding aan eiser, te betalen door de griffier en beveelt de tenuitvoerlegging van deze schadevergoeding;
beveelt de opheffing van de maatregel van vreemdelingenbewaring met ingang van vandaag;
veroordeelt de minister tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten aan eiser.
Deze uitspraak is gedaan door mr. W.A. Berghuis, rechter, in aanwezigheid van mr. E.S. Genç, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
11 augustus 2026
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.