RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiseres], eiseres
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
Samenvatting
Zittingsplaats Amsterdam
Bestuursrecht
Zaaknummer: NL25.31332
V-nummer: [v-nummer]
(gemachtigde: mr. M. Grigorjan),
en
(gemachtigde: mr. V.J.C.M. Tielemans).
Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de aanvraag van eiseres voor een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv). Eiseres is het niet eens met de afwijzing van de aanvraag.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep gegrond is. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
Eiseres is geboren op [geboortedag 1] 1997 en heeft de Syrische nationaliteit. [referent] is de jongere broer van eiseres. Hij is referent in deze zaak. Hij heeft op 23 maart 2022 asiel gekregen in Nederland en heeft op 11 april 2022 aanvragen om gezinshereniging ingediend voor zijn ouders, eiseres en hun jongere zus [naam]. De aanvragen van de ouders en [naam] zijn door verweerder toegewezen.
Met het primaire besluit van 25 april 2024 heeft verweerder de aanvraag van eiseres afgewezen.
Met het bestreden besluit van 16 juni 2025 heeft verweerder het bezwaar van eiseres ongegrond verklaard en is verweerder bij de afwijzing van de aanvraag gebleven. Volgens verweerder zijn de verklaringen van eiseres tegenstrijdig en summier, waardoor het jongvolwassenenbeleid al niet op haar van toepassing kan worden verklaard. Verweerder heeft verder gesteld dat eiseres niet voldoet aan de voorwaarden van het jongvolwassenenbeleid. Zij wordt namelijk in staat geacht om te werken. Verweerder heeft verder gesteld dat er geen bijkomende elementen van afhankelijkheid zijn tussen eiseres en haar ouders en dat er geen hechte persoonlijke banden zijn tussen eiseres en referent en tussen eiseres en [naam].
Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Verweerder heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.
De rechtbank heeft het beroep op 20 augustus 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben referent, [naam], de ouders van eiseres, de gemachtigde van eiseres, Y. Aziz als tolk in de Arabisch-Syrische taal en de gemachtigde van verweerder deelgenomen.
Toetsingskader
Verweerder gebruikt het jongvolwassenenbeleid om vast te stellen of tussen een meerderjarig kind en zijn ouder(s) familie- of gezinsleven bestaat als bedoeld in artikel 8 van het EVRM zonder dat daarvoor bijkomende elementen van afhankelijkheid zijn vereist. Het jongvolwassenenbeleid bevat vier cumulatieve vereisten:
1. het meerderjarig kind moet jongvolwassen zijn;
2. met zijn ouder(s) in gezinsverband samenleven;
3. niet in zijn eigen onderhoud voorzien;
4. geen zelfstandig gezin hebben gevormd.
Uit Werkinstructie 2024/4 volgt dat het jongvolwassenenbeleid niet wordt toegepast als verklaringen summier zijn, niet aannemelijk zijn (bijvoorbeeld tegenstrijdig) of duiden op onafhankelijkheid.
Beoordeling door de rechtbank
4. De rechtbank beoordeelt of verweerder de aanvraag van eiseres om een mvv terecht heeft afgewezen. De rechtbank beoordeelt daartoe of verweerder zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat eiseres niet valt onder de toepassing van het jongvolwassenenbeleid.
Tegenstrijdige verklaringen
Verweerder heeft toepassing gegeven aan de overweging uit Werkinstructie 2024/4 dat het jongvolwassenenbeleid niet toegepast hoeft te worden als verklaringen summier en/of tegenstrijdig zijn. Verweerder heeft drie verklaringen tegenstrijdig geacht. Het gaat om de verklaring van eiseres over haar nog te behalen vakken, omdat ze niet in lijn zijn met de cijferlijst. Daarnaast gaat het om de verklaring van de moeder van eiseres dat eiseres de eerste twee jaar van haar studie online les volgde wegens corona, terwijl zij in 2018 begon met haar studie en corona pas in 2020 begon. Als laatste gaat het om de verklaring van eiseres dat ze niet voldeed aan het collegegeld waardoor ze niet mocht deelnemen aan de examens, omdat op de cijferlijst 2023-2024 (het jaar waarop ze uitgesloten zou zijn) staat dat de examens niet zijn gehaald door absentie.
De rechtbank is van oordeel dat verweerder in dit geval ten onrechte het jongvolwassenenbeleid niet heeft toegepast vanwege de tegenstrijdige verklaringen. De verklaringen die verweerder tegenstrijdig heeft geacht gaan namelijk alle drie over de studie van eiseres. Deze gaan dus niet over één van de vragen die centraal staan in het jongvolwassenenbeleid en zijn daarmee niet relevant voor de vraag of eiseres voldoet aan de voorwaarden van het jongvolwassenenbeleid. Verweerder had die verklaringen, nog daargelaten of zij tegenstrijdig zijn, naar het oordeel van de rechtbank niet zo zwaarwegend kunnen achten om het jongvolwassenenbeleid op grond daarvan al niet van toepassing te achten.
Ten aanzien van de tegenstrijdigheden merkt de rechtbank ten overvloede het volgende op. De rechtbank kan verweerder volgen dat de verklaring van de moeder van eiseres niet klopt, maar dit is geen verklaring van eiseres zelf. Deze verklaring had daarom niet doorslaggevend kunnen zijn om het jongvolwassenenbeleid niet toe te passen. De rechtbank volgt verweerder verder niet dat het tegenstrijdig is dat eiseres heeft verklaard dat ze niet mocht deelnemen aan de examens omdat ze het collegegeld niet heeft betaald, omdat op de cijferlijst staat dat de examens niet gehaald zijn door absentie. Eiseres heeft hierover in het bezwaarschrift een toelichting gegeven, namelijk dat je in Turkije ingeschreven kan blijven staan voor je studie, ook als je niet hebt betaald. Dat is bij eiseres ook het geval. Op de zitting heeft de gemachtigde van eiseres dit nogmaals toegelicht. De rechtbank vindt deze toelichting aannemelijk.
Voorwaarden van het jongvolwassenenbeleid
De rechtbank komt daarom toe aan de vraag of verweerder terecht heeft gesteld dat eiseres niet voldoet aan de voorwaarden van het jongvolwassenenbeleid.
Tussen partijen is niet in geschil dat eiseres voldoet aan de tweede en vierde voorwaarde van het jongvolwassenenbeleid, namelijk dat zij met haar ouders in gezinsverband samenleefde en dat zij nog geen eigen gezin heeft gevormd.
De rechtbank stelt vast dat eiseres ook voldoet aan de eerste voorwaarde voor het jongvolwassenenbeleid, namelijk dat zij jongvolwassene is. De rechtbank overweegt daartoe als volgt. Verweerder heeft gesteld dat eiseres ten tijde van het indienen van de aanvraag 25 jaar was. Het peilmoment voor de vaststelling van het nareizende gezinslid is echter het moment van binnenkomst van de referent in Nederland. Verweerder is dus uitgegaan van het verkeerde peilmoment. Het exacte moment van binnenkomst van referent in Nederland kan de rechtbank niet opmaken uit het dossier. Maar vaststaat in ieder geval dat eiseres op het moment van het indienen van de aanvraag 25 jaar was. Daarmee voldoet zij aan de leeftijdsgrens van het jongvolwassenenbeleid, nu het uitgangspunt van het jongvolwassenenbeleid is dat een jongvolwassene tussen de 18 en 25 jaar oud is. Voor zover verweerder hierover heeft opgemerkt dat eiseres ten tijde van het bestreden besluit 28 jaar is en dat de leeftijd meeweegt bij de vraag hoe redelijk het is dat het kind zich op de afhankelijkheid van zijn ouders beroept, volgt de rechtbank dit niet. Vaststaat dat eiseres op het peilmoment (in ieder geval) 25 jaar was. Daarmee voldoet zij aan de leeftijdsgrens van het jongvolwassenenbeleid. Dat zij inmiddels ouder is geworden, doet daar niet aan af. Uit moet worden gegaan van de situatie van eiseres ten tijde van het peilmoment.
De rechtbank stelt verder vast dat eiseres ook voldoet aan de derde voorwaarde van het jongvolwassenenbeleid, namelijk dat zij niet in haar eigen onderhoud voorziet. De rechtbank overweegt daartoe als volgt. Verweerder heeft in het bestreden besluit gesteld dat eiseres niet voldoet aan deze voorwaarde, omdat zij niet aannemelijk heeft gemaakt dat zij niet kán werken. Volgens verweerder zou zij gelet op haar leeftijd wel in staat zijn om te werken en zou zij een werkvergunning kunnen aanvragen om als Syriër te werken in Turkije. De rechtbank is van oordeel dat verweerder dit niet aan eiseres heeft kunnen tegenwerpen. Bij deze voorwaarde gaat het namelijk om een feitelijke constatering, waarbij gekeken moet worden naar de feitelijke situatie. Eiseres heeft verklaard dat zij nooit heeft gewerkt en ook nog nooit naar werk heeft gezocht. Zij is financieel afhankelijk van haar vader en haar broer. Op de zitting hebben de ouders van eiseres dit bevestigd en verweerder heeft deze feiten niet betwist. Overigens hebben zowel eiseres, referent als de ouders uitgelegd waarom eiseres nog geen stappen naar zelfstandigheid heeft kunnen zetten. De rechtbank vindt deze verklaring aannemelijk.
Gelet op het voorgaande moet worden vastgesteld dat eiseres voldoet aan alle voorwaarden van het jongvolwassenenbeleid. Dat betekent dat sprake is van familieleven in de zin van artikel 8 van het EVRM tussen eiseres en haar ouders, en dus ook tussen eiseres en referent. Verweerder komt daarom niet meer toe aan de vraag of sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid. Verweerder moet een belangenafweging maken in het kader van artikel 8 van het EVRM.
Conclusie en gevolgen
Het beroep is gegrond. De rechtbank vernietigt daarom het bestreden besluit. De rechtbank ziet geen reden om de rechtsgevolgen van het bestreden besluit in stand te laten of zelf een beslissing te nemen. Verweerder zal een nieuw besluit moeten nemen met inachtneming van deze uitspraak. De rechtbank geeft verweerder daarvoor een termijn van zes weken.
Omdat het beroep gegrond is, moet verweerder het griffierecht aan eiseres vergoeden. De rechtbank veroordeelt verweerder ook in de door eiseres gemaakte proceskosten. Deze vergoeding stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 1.868,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen op de zitting met een waarde per punt van € 934,- en een wegingsfactor van 1).
Beslissing
De rechtbank:
Deze uitspraak is gedaan door mr. M.B. de Boer, rechter, in aanwezigheid van mr.I.G.A. Karregat, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.