RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser], V-nummer: [V-nummer], eiser
de minister van Asiel en Migratie,
Zittingsplaats Utrecht
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.43479
(gemachtigde: mr. A.W.J. van der Meer),
en
(gemachtigde: mr. L.J.E. Altdorf).
Procesverloop
1. Eiser heeft op 1 augustus 2026 een asielaanvraag als bedoeld in artikel 28 van de Vw 2000 ingediend. Hij stelt van Afghaanse nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [geboortedatum] 1989. De minister heeft met het bestreden besluit van 26 juli 2026 deze aanvraag niet in behandeling genomen.
2. Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
3. De rechtbank heeft het beroep op 18 augustus 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
Totstandkoming van het besluit
4. Eiser heeft op 13 juni 2023 zijn eerste asielverzoek ingediend. De IND heeft Polen op 3 augustus 2023 gevraagd om eiser over te nemen. Polen is daarmee akkoord gegaan op 9 augustus 2023. Op 15 september 2023 is de asielaanvraag van eiser niet in behandeling genomen. Het beroep tegen dit besluit is gegrond verklaard op 15 juli 2024. Het hoger beroep dat de minister daartegen heeft ingesteld is door de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) bij uitspraak van 10 april 2026 gegrond verklaard. Als gevolg van deze uitspraak is het overdrachtsbesluit van 15 september 2023 weer komen te herleven en deze staat in rechte vast.
5. Eiser heeft op 15 juli 2026 een tweede asielaanvraag ingediend. De minister heeft de aanvraag bij besluit van 26 juli 2026 niet in behandeling genomen omdat Polen verantwoordelijk is voor de behandeling van de asielaanvraag van eiser.
6. Eiser is op basis van het overdrachtsbesluit van 15 april 2023 op 6 augustus 2026 aan Polen overgedragen.
Omvang van het geschil
7. De rechtbank stelt vast dat het in deze procedure gaat om een besluit tot het niet in behandeling nemen van de asielaanvraag op grond van artikel 30 van de Vreemdelingenwet. Het gaat niet om een overdrachtsbesluit in de zin van artikel 42 van de Asiel- en migratiebeheerverordening (AMB-verordening). Dat is namelijk het besluit dat uiterlijk twee weken na aanvaarding of bevestiging van de terugname of overname door de met het bepalen van de verantwoordelijkheid belaste lidstaat wordt genomen. Daar is nu geen sprake van. Er is geen nieuwe claim uitgegaan en er is ook geen nieuwe overdrachtstermijn gaan lopen. Op basis van het oude overdrachtsbesluit van 15 september 2023 is ook aangenomen dat de overdrachtstermijn op 18 september 2026 zou zijn verstreken.
8. De belangrijkste vraag die de rechtbank nu moet beantwoorden is of de minister de aanvraag terecht niet in behandeling heeft genomen omdat Polen daarvoor verantwoordelijkheid is. Daarbij is de vraag van belang of de minister, gelet op de omstandigheden van het geval, het asielverzoek wel in behandeling had moeten nemen.
Interstatelijk vertrouwensbeginsel
9. Eiser heeft aangevoerd dat de minister zijn asielaanvraag zelf had moeten behandelen. Eiser is overgedragen aan Polen, maar heeft daar nog geen toegang tot de asielprocedure gekregen. Ook zit eiser momenteel in detentie in Polen en krijgt hij geen adequate behandeling voor zijn PTSS. Hierdoor loopt hij een reëel risico op schending van zijn grondrechten die neerkomt op onmenselijke of vernederende behandeling in de zin van artikel 4 van het Handvest. Ter onderbouwing van zijn standpunt heeft eiser e-mailberichten overgelegd van een vriend van eiser, [naam], die als ambulancebroeder beschikt over medische kennis.
10. De rechtbank stelt voorop dat de minister in beginsel ten opzichte van Polen mag uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Dit beginsel betekent dat lidstaten erop mogen vertrouwen dat de andere lidstaten de vreemdeling in overeenstemming met het EVRM, het Vluchtelingenverdrag en het Unierecht zullen behandelen. Uit uitspraken van de hoogste bestuursrechter volgt dat van dit uitgangspunt slechts wordt afgeweken als de vreemdeling aannemelijk kan maken dat in Polen sprake is van structurele tekortkomingen of systeemfouten in de asielprocedure waardoor niet langer van het interstatelijk vertrouwensbeginsel mag worden uitgegaan. Eiser moet aannemelijk maken dat dit in zijn geval niet kan.
11. De rechtbank is van oordeel dat eiser dit niet aannemelijk heeft gemaakt met zijn stellingen. Die zijn daarvoor onvoldoende. Eiser heeft e-mailberichten overgelegd van zijn vriend, de heer [naam], aan de gemachtigde van eiser. Deze berichten heeft de heer [naam] opgesteld naar aanleiding van telefonisch contact met eiser en geven weer wat de heer [naam] van eiser heeft vernomen. Die e-mailberichten zijn daarmee geen objectieve bron waaruit kan worden afgeleid dat niet van het interstatelijk vertrouwensbeginsel uitgegaan kan worden. Ook heeft de minister ter zitting terecht gesteld dat er geen aanknopingspunten zijn in het dossier dat eiser geen toegang heeft tot de asielprocedure. Polen heeft juist met het claimakkoord aangegeven de asielaanvraag van eiser wel in behandeling te gaan nemen. Deze beroepsgrond slaagt dus niet.
Het arrest C.K.
12. Eiser heeft verder gewezen op zijn medische klachten. Nadat eiser in Nederland voorafgaande aan zijn overdracht in bewaring is gesteld, heeft hij last van herbelevingen van zijn trauma’s die hij heeft meegemaakt in Polen. Dit heeft eiser ook in zijn gesprekken bij bewaring en over zijn vertrek naar Polen naar voren gebracht. De minister had daarom zijn medische situatie nader moeten onderzoeken, of in elk geval eiser daarover moeten horen. Daarbij verwijst eiser ook naar zijn derde asielaanvraag van 6 augustus 2026 waarbij hij wel gehoord is en hij ook zijn medische klachten naar voren heeft gebracht. Het is volgens eiser onzorgvuldig dat er geen nader onderzoek heeft plaatsgevonden.
13. De rechtbank begrijpt de standpunten van eiser als een beroep op het arrest C.K. van het Hof van Justitie. Het uitgangspunt is dat eiser zijn beroep op het arrest C.K. moet onderbouwen met objectieve gegevens. Daarin is eiser niet geslaagd. Uit de uitspraak van de Afdeling van 10 april 2026 over het eerste asielverzoek van eiser volgt dat eiser met stukken heeft onderbouwd dat hij last heeft van zijn been en klachten heeft die gerelateerd zijn aan PTSS. De Afdeling heeft over deze stukken gesteld dat die geen concrete aanwijzingen bevatten dat de overdracht aan Polen aanzienlijke en onomkeerbare gevolgen voor zijn gezondheidstoestand zal hebben. Na de uitspraak van de Afdeling heeft eiser geen nieuwe documenten overgelegd. Eiser heeft zijn medische toestand alleen in gesprekken naar voren gebracht, en die informatie is vergelijkbaar met wat eerder al bekend was bij de minister. Tijdens de overdracht naar bewaring is eiser wel naar het ziekenhuis gebracht, maar daar bleek dat er enkel sprake van stress en heeft eiser na behandeling het ziekenhuis weer kunnen verlaten. De minister heeft dus geen aanleiding hoeven zien om advies in te winnen of anderszins onderzoek te verrichten. Verder is niet gebleken of aannemelijk gemaakt dat eiser de medische zorg die hij stelt nodig te hebben niet in Polen kan krijgen. De e-mailberichten van de heer [naam] zijn hier onvoldoende onderbouwing voor. Deze beroepsgrond slaagt daarom ook niet.
Eerste opschortingsverzoek
14. Verder heeft eiser aangevoerd dat de feitelijke overdracht niet had kunnen plaatsvinden, omdat uit artikel 43, derde lid, van de AMB-verordening volgt dat bij een eerste opschortingsverzoek de overdracht wordt opgeschort.
15. De rechtbank stelt vast dat het in artikel 43, derde lid, van de AMB-verordening gaat over het recht om binnen een redelijke termijn van de kennisgeving van een overdrachtsbesluit rechtsmiddelen aan te wenden. Zoals onder 7 is geconstateerd is het hier voorliggende besluit niet als zodanig aan te merken, zodat artikel 43, derde lid, van de AMB-verordening hier niet aan de orde is. Deze beroepsgrond slaagt niet.
Conclusie en gevolgen
16. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat de minister de aanvraag van eiser niet in behandeling hoeft te nemen omdat Polen verantwoordelijk is voor de asielaanvraag van eiser. Eiser krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. P.J. Blok, rechter, in aanwezigheid van mr. A. Wilpstra - Foppen, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 4 september 2026.
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen twee weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.