RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de voorzieningenrechter in de zaak tussen
[verzoeker], V-nummer: [V-nummer], verzoeker
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
Zittingsplaats Rotterdam
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.48979
(gemachtigde: mr. F.H. Bruggink),
en
(gemachtigde: mr. G. Erdal-Ünalan).
Procesverloop
Verzoeker heeft op 10 februari 2024 een aanvraag ingediend tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd (asielaanvraag). Bij besluit van 25 juni 2026 heeft verweerder deze aanvraag afgewezen als ongegrond. Verzoeker heeft hiertegen beroep ingesteld (NL26.39458).
Verweerder heeft op 25 augustus 2026 kenbaar gemaakt dat hij voornemens is om op 1 september 2026 een aanvraag voor een laissez-passer (lp) in te dienen bij de Pakistaanse autoriteiten.
Verzoeker heeft de voorzieningenrechter op 25 augustus 2026 gevraagd om een voorlopige voorziening te treffen hangende het beroep tegen de afwijzing van zijn asielaanvraag. Verzoeker wil hiermee het indienen van de lp-aanvraag op 1 september 2026 voorkomen.
De voorzieningenrechter heeft verweerder in de gelegenheid gesteld om een verweerschrift in te dienen. Verweerder heeft op 27 augustus 2026 een verweerschrift ingediend.
Verzoeker heeft op 27 augustus 2026 een schriftelijke reactie op het verweerschrift ingediend.
De voorzieningenrechter heeft bepaald dat het onderzoek ter zitting achterwege blijft en heeft het onderzoek op 28 augustus 2026 gesloten.
Overwegingen
Inleiding
1. De voorzieningenrechter kan op verzoek een voorlopige voorziening treffen als onverwijlde spoed, gelet op de betrokken belangen, dat vereist. Het oordeel van de voorzieningenrechter heeft een voorlopig karakter en bindt de rechtbank in de bodemprocedure niet.
2. Op grond van 8:83, vierde lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) kan de voorzieningenrechter indien onverwijlde spoed dat vereist en partijen daardoor niet in hun belangen worden geschaad, uitspraak doen zonder dat partijen worden uitgenodigd om op een zitting te verschijnen. De voorzieningenrechter ziet aanleiding om van deze bevoegdheid gebruik te maken, nu de indiening van de lp-aanvraag staat gepland op 1 september 2026. Partijen zijn daardoor niet in hun belangen geschaad, omdat zij van de voorzieningenrechter voldoende gelegenheid hebben gekregen hun standpunten schriftelijk toe te lichten.
Standpunten partijen
3. Verzoeker wil voorkomen dat verweerder een lp-aanvraag indient bij de Pakistaanse autoriteiten. Verzoeker is als Ahmadi niet veilig in Pakistan. Verzoeker verwijst in dit verband naar de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Rotterdam, van 24 juli 2026 (NL25.48580), waarin is geoordeeld dat verweerder onvoldoende heeft gemotiveerd dat er ten aanzien van Ahmadi’s in Pakistan geen sprake is van groepsvervolging. Verder wijst verzoeker erop dat het geloof onderdeel uitmaakt van het landelijk systeem van persoonsgegevens in Pakistan. Door een lp-aanvraag in te dienen op naam van verzoeker bij de Pakistaanse autoriteiten, identificeert verweerder verzoeker aldus als Ahmadi. Verzoeker verwijst in dit kader ook naar een, volgens hem, soortgelijke uitspraak van de voorzieningenrechter van 15 mei 2026 (NL26.26567) waarin het verzoek is toegewezen. Gelet op het voorgaande is de lp-aanvraag volgens verzoeker prematuur en onrechtmatig en dient de belangenafweging in het voordeel van verzoeker uit te vallen.
4. Verweerder stelt zich op het standpunt dat de indiening van de lp-aanvraag geen risico op schending van het non-refoulement beginsel oplevert. Verweerder heeft in het besluit van 25 juni 2026 weliswaar geloofwaardig geacht dat verzoeker tot de Ahmadi-gemeenschap behoort, maar volgens verweerder is het niet aannemelijk dat iedere Ahmadi enkel vanwege het zijn van Ahmadi een gegronde vrees voor vervolging heeft van de Pakistaanse autoriteiten. Het indienen van een lp-aanvraag met enkel de persoonsgegevens – zonder de religie te vermelden – zal volgens verweerder daarom ook geen schending van het non-refoulement beginsel opleveren. Verweerder meent dat, met het oog op een efficiënt terugkeerbeleid, zijn belang om wel een lp in te dienen daarom zwaarder weegt.
Beoordeling door de voorzieningenrechter
5. De voorzieningenrechter neemt spoedeisend belang aan, omdat de indiening van de lp-aanvraag op 1 september 2026 staat gepland.
Uit de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 19 november 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:5548) volgt dat het, met het oog op een doeltreffend terugkeerbeleid, van belang is dat er hangende beroep al kan worden begonnen met de voorbereiding van het vertrek uit Nederland. Verweerder moet daarbij wel waarborgen dat deze voorbereidingshandelingen niet in strijd zijn met het beginsel van non-refoulement en dat het rechtsmiddel tegen de afwijzing van de asielaanvraag ten volle doeltreffend is. Gelet hierop is het in beginsel toegestaan dat verweerder hangende beroep een lp-aanvraag indient waarbij hij de persoonsgegevens van de vreemdeling verstrekt aan de autoriteiten van het land waar de vreemdeling naar moet terugkeren. Verweerder moet hierbij wel zorgvuldig te werk gaan en een vreemdeling en zijn gemachtigde hangende het beroep zoveel mogelijk betrekken in de lp-procedure alsmede waarborgen dat geen persoonsgegevens worden verstrekt die asielgerelateerd zijn of anderszins een schadelijke strekking hebben.
De voorzieningenrechter stelt voorop dat verweerder in de asielprocedure geloofwaardig heeft geacht dat verzoeker een uit Pakistan afkomstige Ahmadi is. Daarvan wordt dan ook uitgegaan.
De voorzieningenrechter stelt vast dat in de lp-aanvraag die verweerder op 1 september 2026 bij de Pakistaanse autoriteiten wil indienen niet is vermeld dat verzoeker Ahmadi is. De voorzieningenrechter is echter, met verzoeker, van oordeel dat het aannemelijk is dat de Pakistaanse autoriteiten naar aanleiding van de lp-aanvraag desondanks op de hoogte zullen raken van het feit dat verzoeker Ahmadi is. De Pakistaanse autoriteiten zullen naar aanleiding van de lp-aanvraag namelijk het NADRA-systeem (het Pakistaanse systeem voor persoonsgegevens) raadplegen, en gelet op het feit dat verzoeker een echt bevonden identiteitskaart heeft en op hetgeen hierover op pagina 42, onder 2.2.2, van het Algemeen Ambtsbericht Pakistan van juli 2024 is vermeld, is het aannemelijk dat verzoeker met zijn religie in het NADRA-systeem staat geregistreerd.
Verweerder heeft Ahmadi’s bij de vaststelling van zijn landenbeleid voor Pakistan op 18 december 2024 (WBV 2024/27; thans paragraaf C9/27.3.2 van de Vreemdelingencirculaire 2000) aangemerkt als risicoprofiel. In de uitspraak van 24 juli 2026 (NL25.48580, ECLI:NL:RBDHA:2026:22002), heeft deze zittingsplaats echter geoordeeld dat verweerder ondeugdelijk heeft gemotiveerd waarom de door de vreemdeling in die zaak ingeroepen landeninformatie – zie hiervoor overweging 7.4. van de uitspraak van 24 juli 2026 – die dateert van na het Algemeen Ambtsbericht Pakistan van juli 2024 er niet toe leidt dat wordt aangenomen dat er thans in Pakistan sprake is van groepsvervolging van Ahmadi’s. De voorzieningenrechter overweegt dat verweerder een dergelijke motivering ook in het ten aanzien van verzoeker genomen bestreden besluit van 25 juni 2026 niet heeft gegeven. Voorts wijst de voorzieningenrechter erop dat uit het Thematisch ambtsbericht over de positie van ahmadi’s en christenen in Pakistan 2017-2020 (p. 114-115) blijkt dat Pakistanen die onvrijwillig worden teruggestuurd naar Pakistan of op noodreisdocumenten reizen bij aankomst (mogelijk) de aandacht van de autoriteiten trekken en dat voor terugkerende Ahmadi’s het risico op problemen relatief hoog is.
Gelet op het vorenstaande, in samenhang bezien, is de voorzieningenrechter van oordeel dat de persoonsgegevens die verweerder wil delen bij de lp-aanvraag op zichzelf al een asielgerelateerde strekking hebben en dat niet kan worden uitgesloten dat het indienen van de lp-aanvraag bij de Pakistaanse autoriteiten enig risico op schending van het non-refoulementbeginsel met zich brengt.
De voorzieningenrechter ziet gezien het voorgaande aanleiding om de voorlopige voorziening te treffen dat verweerder geen lp-aanvraag voor verzoeker mag indienen bij de Pakistaanse autoriteiten zolang het beroep tegen de afwijzing van de asielaanvraag loopt.
De voorzieningenrechter bepaalt dat verzoeker een vergoeding krijgt van zijn proceskosten. Verweerder moet deze vergoeding betalen. De vergoeding is met toepassing van het Besluit proceskosten bestuursrecht als volgt berekend. Voor de rechtsbijstand door een gemachtigde krijgt verzoeker een vast bedrag per proceshandeling. De gemachtigde heeft het verzoekschrift ingediend. Elke proceshandeling heeft een waarde van € 934,-. De vergoeding bedraagt dan in totaal € 934,-.
Beslissing
De voorzieningenrechter:- wijst het verzoek om een voorlopige voorziening toe en treft de voorlopige voorziening dat verweerder geen lp-aanvraag voor verzoeker mag indienen bij de Pakistaanse autoriteiten zolang het beroep tegen de afwijzing van de asielaanvraag loopt;
- veroordeelt verweerder tot betaling van een bedrag van € 934,- aan proceskosten aan verzoeker.
Deze uitspraak is gedaan door mr. F.A. Groeneveld, voorzieningenrechter, in aanwezigheid van mr. A. Duijf, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.