RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser], V-nummer: [v-nummer], eiser
de minister van Asiel en Migratie, verweerder, hierna: de minister
Samenvatting
Zittingsplaats Amsterdam
Bestuursrecht
Zaaknummer: NL26.49353
(gemachtigde: mr. J.G. Wattilete),
en
(gemachtigde: mr. V.R. Bloemberg).
1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiser is opgelegd. Deze maatregel is opgelegd op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw). Eiser is het niet eens met die maatregel. Hij voert daartegen een aantal beroepsgronden aan. Onder meer aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van die maatregel en de vraag of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring is niet onrechtmatig. Er is dus geen reden voor het toekennen van een schadevergoeding. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.
Procesverloop
2. Met het bestreden besluit van 25 augustus 2026 heeft de minister aan eiser, die stelt van Roemeense nationaliteit te zijn en te zijn geboren op 22 maart 1982, de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.
Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.
De rechtbank heeft het beroep op 1 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
Toetsingskader
3. De minister kan als het belang van de openbare orde of de nationale veiligheid dat vordert, de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft in vreemdelingenbewaring stellen. De minister stelt een vreemdeling slechts in vreemdelingenbewaring, voor zover geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast en de vreemdelingenbewaring blijft achterwege of wordt beëindigd, indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de vreemdelingenbewaring. Deze vreemdeling kan in vreemdelingenbewaring worden gesteld op grond dat het belang van de openbare orde of nationale veiligheid zulks vordert, indien a) een onderduikrisico bestaat, of b) de vreemdeling de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. De maatregel kan alleen worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico, indien ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vb zich voordoen.
De aan eiser opgelegde maatregel van vreemdelingenbewaring
4. De minister heeft aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd. In deze maatregel staat dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het onderduikrisico bestaat en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert.
In de maatregel heeft de minister als gronden vermeld dat eiser:
a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt;b. eerder een besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht de Europese Unie dan wel Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;g. tot ongewenst vreemdeling is verklaard als bedoeld in artikel 67 van de Vw dan wel toepassing is gegeven aan artikel 67a van de Wet, of tegen hem een inreisverbod is uitgevaardigd met toepassing van artikel 66a, zevende lid, van die wet;h. heeft te kennen gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan de verplichting tot terugkeer;r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
Ter zitting heeft de minister verklaard dat hij grond h niet heeft voorzien van een nadere toelichting en daarom ten onrechte heeft tegengeworpen.
5. Eiser betwist niet dat overige gronden kunnen worden tegengeworpen, maar hij betoogt dat de bewaring desondanks onrechtmatig is, omdat daaraan geen geldig terugkeerbesluit ten grondslag ligt. Gelet op het tijdsverloop had de minister onderzoek dienen te verrichten of ten aanzien van eiser nog steeds sprake is van een actuele en werkelijke bedreiging van de openbare orde, aldus eiser.
De rechtbank is van oordeel dat deze beroepsgrond niet slaagt. Eiser is bij besluit van 19 april 2012 ongewenst verklaard. Dat besluit geldt ook als terugkeerbesluit, eiser moest Nederland onmiddellijk verlaten. Niet is gebleken dat eiser is vertrokken naar Roemenië en zijn verblijf in Nederland daadwerkelijk en effectief heeft beëindigd. Eiser heeft wel in 2023 gevraagd om opheffing van de ongewenstverklaring, maar dat verzoek is bij besluit van 20 september 2023 afgewezen door de minister. Eiser heeft geen bezwaar ingediend tegen dat besluit. Zo lang de ongewenstverklaring niet formeel is opgeheven, blijft het besluit van 19 april 2012 van kracht en kan eiser geen rechtmatig verblijf hebben. De vraag of nog steeds sprake is van een actuele en werkelijke bedreiging van de openbare orde kan in deze procedure, waar alleen de rechtmatigheid van de bewaring ter toets staat, niet aan de orde komen. Aan de bewaring ligt dus een rechtmatig terugkeerbesluit ten grondslag.
6. Eiser betoogt verder dat de minister in de maatregel onvoldoende kenbaar heeft gemotiveerd waarom niet kon worden volstaan met een lichter middel dan de vreemdelingenbewaring.
De rechtbank is van oordeel dat deze beroepsgrond ook niet slaagt. Onder verwijzing naar de gronden van de maatregel heeft de minister in de maatregel overwogen dat het risico bij het opleggen van een meldplicht in plaats van een inbewaringstelling te groot is, omdat het lichtere middel niet opweegt tegen de grote kans dat eiser op andere gedachten komt en zich weer aan het toezicht onttrekt. Verder heeft de minister overwogen dat door eiser ook niet overtuigend is gesteld dat voor de daadwerkelijke effectuering van zijn vertrek een lichter middel kan volstaan. De minister heeft met deze overweging kunnen volstaan, gelet op het feit dat eiser zelf geen omstandigheden naar voren heeft gebracht die eventueel hadden kunnen leiden tot een lichter middel.
Leidt ambtshalve toetsing tot een ander oordeel?
7. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door de minister en eiser verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.
Conclusie en gevolgen
8. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. M.B. de Boer, rechter, in aanwezigheid van
D.P. van Middelkoop, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.