RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser], eiser,
de minister van Asiel en Migratie, verweerder,
Zittingsplaats Middelburg
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.50828
V-nummer: [V-nummer],
(gemachtigde: mr. E.A. Besselsen),
en
(gemachtigde: mr. G.T. Cambier).
Procesverloop
Bij besluit van 31 augustus 2026 (het bestreden besluit) is aan eiser op grond van artikel 6, derde lid, van de Vw een vrijheidsontnemende maatregel opgelegd.
Verweerder heeft de rechtbank op grond van artikel 94, eerste lid, van de Vw van het besluit tot oplegging van de vrijheidsontnemende maatregel in kennis gesteld. Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
Verweerder heeft op 6 september 2026 de vrijheidsontnemende maatregel opgeheven.
De rechtbank heeft het beroep op 9 september 2026 op zitting behandeld. Eiser is met bericht van afwezigheid niet verschenen en heeft schriftelijk gronden ingediend. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
Overwegingen
1. Eiser is geboren op [datum] 2005 en heeft de Russische nationaliteit.
2. Eiser is op 31 augustus 2026 om 09:15 uur aangekomen op Schiphol en heeft vervolgens een asielaanvraag ingediend. Verweerder heeft diezelfde dag het besluit over toegangsweigering uitgesteld en een vrijheidsontnemende maatregel opgelegd. Op 6 september 2026 is de asielaanvraag van eiser ingewilligd en is de vrijheidsontnemende maatregel opgeheven. Het beroep ziet uitsluitend op de vrijheidsontnemende maatregel, nu tegen de uitgestelde toegangsweigering geen beroep openstaat.
3. Omdat de vrijheidsontnemende maatregel is opgeheven, beperkt de beoordeling zich in deze zaak tot de vraag of aan eiser schadevergoeding moet worden toegekend. In dit verband moet de vraag worden beantwoord of de tenuitvoerlegging van de maatregel op enig moment voorafgaande aan de opheffing daarvan onrechtmatig is geweest.
4. Op grond van artikel 5.5, tweede lid, van het Vb wordt een vrijheidsontnemende maatregel op grond van artikel 6, derde lid, van de Vw opgelegd in het kader van het grensbewakingsbelang. Deze wordt niet opgelegd of voortgezet indien sprake is van bijzondere individuele omstandigheden die vrijheidsontneming onevenredig bezwarend maken.
5. De rechtbank stelt vast dat eiser niet heeft betwist dat hij aan de grens een verzoek om internationale bescherming heeft ingediend terwijl hij niet aan de toegangsvoorwaarden voldeed, en dat hij daarmee voldoet aan de voorwaarden voor toepassing van de vrijheidsontnemende maatregel op grond van artikel 6, derde lid, van de Vw. Eiser voert echter aan dat zijn asielaanvraag zich niet leende voor behandeling in de grensprocedure in het kader waarvan de vrijheidsontnemende maatregel is opgelegd. Er had een individuele beoordeling moeten plaatsvinden alvorens de vrijheidsontnemende maatregel kon worden opgelegd.
6. Verweerder beroept zich op de uitspraak van de Afdeling van 2 september 2026. De rechtbank overweegt dat verweerder zich terecht heeft kunnen beroepen op deze uitspraak. Uit de uitspraak volgt dat het grensbewakingsbelang naar zijn aard rechtvaardigt dat een vrijheidsbenemende maatregel wordt toegepast. Het grensbewakingsbelang is in dit geval aan de orde nu nog moest worden geoordeeld over het verlenen van toegang tot het grondgebied van een vreemdeling die niet aan de toegangsvoorwaarden voldoet.
7. De vaststelling dat grensdetentie nodig is om het grensbewakingsbelang daadwerkelijk te dienen, betekent niet dat in ieder individueel geval automatisch een vrijheidsontnemende maatregel wordt opgelegd. Zoals ook blijkt uit de eerdere genoemde uitspraak van de Afdeling, dient verweerder steeds te beoordelen of met een lichter middel moet worden volstaan, ook al geeft hij dan het grensbewakingsbelang prijs. Uit de maatregel blijkt dat verweerder deze beoordeling heeft verricht. Voorafgaand aan het opleggen van maatregel is eiser gehoord en is aan hem medegedeeld dat zijn asielaanvraag zal worden behandeld in de asielgrensprocedure, waardoor hij zal verblijven in een gesloten detentiecentrum. Eiser heeft hierover verklaard hier geen moeite mee te hebben, gezien dit de enige optie is. Daarnaast is niet gebleken van individuele omstandigheden op grond waarvan de bewaring achterwege dient te blijven. Ten aanzien van de medische situatie van eiser heeft verweerder terecht gewezen op de beschikbaarheid van de medische zorg in het detentiecentrum.
8. Ook overigens ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat de vrijheidsontnemende maatregel onrechtmatig is.
9. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
10. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan op 10 september 2026 door mr. K.M. de Jager, rechter, in aanwezigheid van mr. A.M. Verberne, griffier, en openbaargemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
Deze uitspraak is bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.