RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , eiser
de minister van Asiel en Migratie, verweerder.
Samenvatting
Zittingsplaats Rotterdam
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.49093
V-nummer: [v-nummer]
(gemachtigde: mr. M.K. Bhadai),
en
1. Deze uitspraak gaat over het voortduren van de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiser is opgelegd. Deze maatregel is opgelegd op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000. Eiser is het niet eens met het voortduren van de vreemdelingenbewaring. Hij voert daartegen een aantal beroepsgronden aan. Onder meer aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van het voortduren van de maatregel van vreemdelingenbewaring. Omdat eiser ook verzoekt om schadevergoeding beoordeelt de rechtbank ook of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Het voortduren van de maatregel van vreemdelingenbewaring is niet onrechtmatig. De maatregel van vreemdelingenbewaring voldoet aan de voorwaarden. Verweerder hoefde niet te kiezen voor een lichter middel. Er is dus geen reden voor het toekennen van een schadevergoeding. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.
In deze uitspraak gebruikt de rechtbank de volgende afkortingen voor wet- en regelgeving:
Vw: Vreemdelingenwet 2000
Vb: Vreemdelingenbesluit 2000
Procesverloop
2. Met het besluit van 8 augustus 2026 heeft verweerder aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd. Bij uitspraak van 19 augustus 2026 heeft de rechtbank het beroep van eiser tegen dat besluit ongegrond verklaard (zaaknummer NL26.45269).
Eiser heeft tegen het voortduren van de maatregel beroep ingesteld. Eiser heeft ook verzocht om schadevergoeding.
Verweerder heeft een voortgangsrapportage overgelegd. Eiser heeft hierop gereageerd.
De rechtbank heeft het vooronderzoek op 1 september 2026 gesloten en bepaald dat de zaak niet op zitting wordt behandeld.
Beoordeling door de rechtbank
Toetsingskader
3. Indien de rechtbank van oordeel is dat de toepassing of tenuitvoerlegging van de maatregel van vreemdelingenbewaring in strijd is met de Vw dan wel bij afweging van alle daarbij betrokken belangen in redelijkheid niet gerechtvaardigd is, verklaart zij het beroep gegrond en beveelt zij de opheffing van de maatregel of een wijziging van de wijze van tenuitvoerlegging daarvan.
4. Uit de uitspraak van 19 augustus 2026 volgt dat de maatregel van vreemdelingenbewaring tot het moment van sluiten van dat onderzoek, rechtmatig was. Daarom beoordeelt de rechtbank nu alleen of de maatregel van vreemdelingenbewaring sinds het moment van sluiten van dat onderzoek, op 13 augustus 2026, tot het moment van sluiten van dit onderzoek, op 1 september 2026, rechtmatig is.
Onvolledigheden in de voortgangsrapportage met betrekking tot uitzetting
5. Eiser voert aan dat hij de Poolse nationaliteit heeft en uit het M120-formulier (voortgangsrapportage) niet blijkt waarop zijn verwijdering is gebaseerd. Verweerder dient dit volledig en controleerbaar inzichtelijk te maken. Verder blijkt uit het M120-formulier niet dat eiser daadwerkelijk op 26 augustus 2026 met de geplande vlucht is uitgezet. Ook dit dient verweerder inzichtelijk te maken, aldus eiser.
Dit betoog faalt. Zoals volgt uit de hiervoor vermelde uitspraak van 19 augustus 2026, is het rechtmatig verblijf van eiser in Nederland op grond van het Unierecht ingetrokken bij beschikking van 23 april 2025 (met behulp van een Poolse tolk aan eiser uitgereikt op 8 mei 2025). De rechtbank heeft daarbij overwogen dat verweerder niet was gehouden om een nieuw verwijderingsbesluit te nemen, omdat niet is gebleken dat eiser na de beschikking van 23 april 2025 zijn verblijf in Nederland daadwerkelijk en effectief heeft beëindigd. Het is eiser, en diens gemachtigde, dus genoegzaam bekend waarop eisers verwijdering hier te lande is gebaseerd. De rechtbank ziet dan ook geen aanleiding om gevolgen te verbinden aan het feit dat dit verwijderingsbesluit niet staat genoemd in het M120-formulier. De rechtbank merkt verder op dat het vervolgberoep op 25 augustus 2026 door eiser is ingediend en dat verweerder op diezelfde datum het M120-formulier heeft opgesteld en aan het dossier heeft toegevoegd. Verweerder kon daarom geen feitelijke handelingen van na die datum meer in dat formulier opnemen.
Was voortduring van de bewaring noodzakelijk en evenredig dan wel had verweerder moeten volstaan met een lichter middel?
6. Eiser stelt dat onvoldoende blijkt dat de bewaring gedurende de hele periode noodzakelijk en evenredig is geweest, en voldeed aan het beginsel van subsidiariteit. Eiser wijst er in dat kader op dat [stichting] hem heeft geholpen met een nieuw paspoort, hij dit paspoort feitelijk alleen nog hoefde op te halen, verweerder eiser daarin (eerder) had kunnen faciliteren en eiser bereidwillig was te vertrekken naar Polen. Verweerder heeft niet kenbaar bezien of de maatregel in dat kader al die tijd diende voort te duren, aldus eiser.
Dit betoog faalt. Zoals de rechtbank eerder in de uitspraak van 19 augustus 2026 heeft overwogen, heeft verweerder zich terecht op het standpunt gesteld dat geen andere afdoende, minder dwingende maatregelen dan de inbewaringstelling doeltreffend konden worden toegepast. Er is sprake van een onderduikrisico, blijkend uit de gronden van de maatregel, welke gronden de maatregel ook rechtvaardigen. Daarbij heeft verweerder, blijkens voornoemde uitspraak, ook kunnen betrekken dat eiser bij zijn terugkeer naar Nederland opnieuw een overlastgevend en zwervend bestaan heeft geleid. De rechtbank ziet geen grond om thans, met de door eiser geschetste en feitelijk herhaalde omstandigheden, tot een ander oordeel te komen. Reeds ten tijde van de vorige uitspraak was bekend dat eiser heeft verklaard dat zijn paspoort bij de Poolse ambassade lag, en de rechtbank heeft toen al opgemerkt dat zij uitsluitend toetst of verweerder voldoende voortvarend handelt, niet of het sneller had gekund. Dat eiser zijn paspoort uiteindelijk op 18 augustus 2026 onder begeleiding heeft kunnen ophalen, en hij meewerkend is, leidt de rechtbank dan ook niet tot een ander oordeel.
Leidt ambtshalve toetsing tot een ander oordeel?
7. Los van de door eiser aangevoerde beroepsgronden, ziet de rechtbank in de door verweerder en eiser verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.
Conclusie en gevolgen
8. Het beroep tegen het voortduren van de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank:
Deze uitspraak is gedaan door mr. A.M.J. Adriaansen, rechter, in aanwezigheid van
mr. M. Stehouwer, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.