RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser], eiser,
de minister van Asiel en Migratie, verweerder,
Zittingsplaats Middelburg
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.50860
V-nummer: [V-nummer],
(gemachtigde: mr. L.J. Blijdorp),
en
(gemachtigde: mr. G.T. Cambier).
Procesverloop
Met het bestreden besluit van 31 augustus 2026 heeft verweerder aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.
Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.
Partijen hebben ingestemd met een schriftelijke behandeling. Eiser heeft zijn gronden van beroep ingediend. Verweerder heeft een verweerschrift ingediend. De rechtbank heeft vervolgens het onderzoek op 10 september 2026 gesloten.
Overwegingen
Zicht op uitzetting
Ambtshalve toets
Toetsingskader
1. Verweerder kan als het belang van de openbare orde of de nationale veiligheid dat vordert, de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft in vreemdelingenbewaring stellen. Verweerder stelt een vreemdeling slechts in vreemdelingenbewaring, voor zover geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast en de vreemdelingenbewaring blijft achterwege of wordt beëindigd, indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de vreemdelingenbewaring. Deze vreemdeling kan in vreemdelingenbewaring worden gesteld op grond dat het belang van de openbare orde of nationale veiligheid zulks vordert, indien a) een onderduikrisico bestaat, of b) de vreemdeling de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. De maatregel kan alleen worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico, indien ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vb zich voordoen.
Geldigheid handtekening
2. De rechtbank stelt vast dat de elektronische handtekening onder de maatregel van vreemdelingenbewaring niet gevalideerd kan worden via de gebruikelijke werkwijze (het valideren van de handtekening via de PDF-viewer). Verweerder heeft evenwel de geldigheid van de handtekening aangetoond door de validatie te laten zien in het systeem waarin de handtekening is gezet. Hiermee is voldaan aan het vereiste van ondertekening zoals vereist op grond van artikel 5.10, eerste lid, van het Vb.
De aan eiser opgelegde maatregel van vreemdelingenbewaring
3. Verweerder heeft aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd. In deze maatregel staat dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het onderduikrisico bestaat en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert.
4. In de maatregel heeft verweerder als gronden vermeld dat eiser:
b. eerder een besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht de Europese Unie dan wel Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven; c. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit; j. een aanvraag voor het verlenen van een verblijfsvergunning asiel heeft ingediend die niet-ontvankelijk is verklaard of is afgewezen als kennelijk ongegrond; p. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden; q. meerdere aanvragen tot het verlenen van een verblijfsvergunning heeft ingediend die niet tot verlening van een verblijfsvergunning hebben geleid; r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft; s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan; t. verdachte is van enig misdrijf dan wel daarvoor is veroordeeld.
5. De rechtbank stelt vast dat eiser de gronden die door verweerder in de maatregel van vreemdelingenbewaring zijn opgenomen, inhoudelijk niet heeft betwist. Deze gronden zijn juist en zijn voldoende toegelicht in de maatregel van vreemdelingenbewaring. De gronden zijn voldoende om de maatregel te dragen. Daarom kan worden aangenomen dat er een risico op onderduiken bestaat.
6. Eiser voert aan dat zicht op uitzetting ontbreekt. Het is verweerder bekend dat er problemen zijn rond de afgifte van lp’s en documenten door de Somalische autoriteiten. Eiser kan niet binnen een redelijke termijn worden uitgezet.
7. Evenwel kan in zijn algemeenheid worden uitgegaan van zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn naar Somalië. Verweerder stelt daarom terecht dat het wel mogelijk is om vreemdelingen uit te zetten naar Somalië en dat de Somalische autoriteiten wel lp’s afgeven. Voor eiser is op 7 september 2026 een lp-aanvraag verzonden, waardoor het lp-traject van eiser in gang is gezet. Gelet op het voorgaande ontbreekt zicht op uitzetting binnen redelijke termijn naar Somalië dan ook niet. Deze beroepsgrond slaagt niet.
Voortvarend handelen
8. Eiser voert verder aan dat verweerder onvoldoende voortvarend werkt aan zijn uitzetting, de enkele lp-aanvraag is onvoldoende.
9. Verweerder stelt dat het lp-traject pas recentelijk is gestart omdat eiser eerst in de asielprocedure zat. Verweerder is pas nadat de asielaanvraag niet-ontvankelijk is verklaard (op 30 augustus 2026), gestart met het voorbereiden van de uitzetting van eiser.
10. De rechtbank is van oordeel dat verweerder voldoende voortvarend werkt aan de uitzetting van eiser naar Somalië. Uit het dossier blijkt dat verweerder 8 dagen na de afwijzing van de asielaanvraag van eiser het lp-traject heeft gestart. Dat verweerder ondertussen nog niet heeft gerappelleerd, kan verweerder niet worden verweten, gezien de aanvraag 7 dagen geleden is ingediend. Verweerder is verder afhankelijk van de medewerking van de Somalische autoriteiten. Er is geen aanleiding voor het oordeel dat verweerder meer of andere uitzettingshandelingen had moeten verrichten.
11. Ook overigens is niet gebleken van feiten of omstandigheden op grond waarvan de maatregel van bewaring onrechtmatig is.
Conclusie
12. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
13. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan op 14 september 2026 door mr. K.M. de Jager, rechter, in aanwezigheid van mr. A.M. Verberne, griffier, en openbaargemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
Deze uitspraak is bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.