RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiseres], eiseres,
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
Samenvatting
Zittingsplaats Haarlem
Bestuursrecht
zaaknummer: NL25.16814
V-nummer: [nummer]
(gemachtigde: mr. L. Ibisevic)
en
(gemachtigde: mr. G. Zwitser).
1. Eiseres komt uit Marokko. Zij wil haar nicht in Nederland bezoeken. Daarom heeft zij een aanvraag ingediend voor een visum kort verblijf.
Verweerder heeft deze aanvraag afgewezen. Verweerder vindt dat eiseres niet heeft bewezen dat haar gestelde nicht daadwerkelijk haar nicht is. Ook vindt verweerder dat eiseres niet heeft aangetoond dat zij op tijd weer terug zal gaan naar Marokko. Eiseres heeft tegen dit besluit bezwaar ingediend, maar verweerder is bij de afwijzing van de aanvraag gebleven. Verweerder heeft eiseres niet gehoord.
Eiseres heeft hiertegen beroep ingesteld. De rechtbank beoordeelt dit beroep. Dit doet zij aan de hand van de argumenten die eiseres heeft aangevoerd, de beroepsgronden.
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Verweerder heeft het visum terecht geweigerd. Dat het horen van eiseres niet hoefde omdat het geen zin zou hebben, wordt ook gevolgd. Dit betekent dat eiseres geen gelijk krijgt.
Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel is gekomen en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Eiseres heeft op 20 september 2024 een aanvraag ingediend voor afgifte van een visum kort verblijf, zodat zij haar nicht in Nederland (referente) kan bezoeken. Verweerder heeft deze aanvraag met het besluit van 15 oktober 2024 afgewezen. Met het bestreden besluit van 25 maart 2025 op het bezwaar van eiseres is verweerder bij de afwijzing van de aanvraag gebleven.
Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
Verweerder heeft hierop gereageerd met een verweerschrift.
De rechtbank heeft het beroep op 6 augustus 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben de gemachtigde van eiseres en de gemachtigde van verweerder deelgenomen.
Beoordeling door de rechtbank
Vrijstelling griffierecht
3. Eiseres heeft verzocht om vrijstelling van de verplichting om griffierecht te betalen. Eiseres heeft voldoende aangetoond dat zij aan de voorwaarden voor deze vrijstelling voldoet. De rechtbank heeft eiseres daarom vrijstelling verleend van de verplichting om griffierecht te betalen.
Het bestreden besluit
4. Verweerder heeft de visumaanvraag geweigerd, omdat eiseres volgens verweerder niet voldoet aan artikel 32, sub a, onder ii en artikel 32, sub b van de Visumcode. Eiseres heeft het doel en de omstandigheden van haar voorgenomen verblijf niet aangetoond, omdat zij onvoldoende met bewijsstukken heeft onderbouwd dat referente een nicht van haar is. Daarnaast bestaat er bij verweerder redelijke twijfel over het voornemen van eiseres om het grondgebied van de lidstaten te verlaten vóór het verstrijken van de geldigheid van het aangevraagde visum. Eiseres heeft haar sociale en economische binding met Marokko namelijk ook onvoldoende aangetoond.
Over de sociale binding met Marokko stelt verweerder zich op het standpunt dat eiseres geen eigen gezin heeft waarvoor zij de verantwoordelijkheid draagt. Eiseres is 40 jaar en ongehuwd. Het feit dat een zus van eiseres woonachtig is in Marokko, is onvoldoende om een sociale binding met Marokko aan te nemen en tijdige terugkeer te waarborgen. Daarbij weegt verweerder mee dat de ouders en twee broers van eiseres in Spanje en België woonachtig zijn. Daarom heeft eiseres volgens verweerder een sociale binding met Spanje en België, en daarmee met Europa. De sociale binding met Marokko wordt ook hierom onvoldoende geacht. Bovendien stelt verweerder zich op het standpunt dat niet is gebleken dat eiseres zorg heeft voor directe familieleden of dat sprake is van zwaarwegende maatschappelijke verplichtingen die eiseres zouden dwingen terug te keren naar Marokko.
Over de economische binding met Marokko stelt verweerder zich op het standpunt dat niet is gebleken dat eiseres over een stabiel en regelmatig inkomen beschikt. Hoewel eiseres een inschrijving in het beroepsregister als naaister en bankafschriften heeft overgelegd, vindt verweerder dit onvoldoende om de gestelde werkzaamheden als naaister aan te tonen. Eiseres had objectieve en verifieerbare stukken moeten overleggen die de gestelde werkzaamheden en de daaruit gegenereerde regelmatige en substantiële inkomsten aantonen. De overgelegde bankafschriften tonen stortingen, maar er zijn geen aanwijzingen dat de stortingen het gevolg zijn van inkomsten gegenereerd uit werk. De door eiseres in bezwaar overgelegde statuten van de Marokkaanse Coöperatie van Authenticiteit en Moderniteit zijn volgens verweerder ook onvoldoende. Hieruit blijkt immers niet dat eiseres werkzaam is bij de coöperatie en inkomsten daaruit genereert. De door eiseres in bezwaar overgelegde foto's zijn volgens verweerder ook onvoldoende om aan te tonen dat eiseres een substantieel en regelmatig inkomen geniet. De enkele stelling van eiseres dat zij contant betaald krijgt is ontoereikend om aannemelijk te maken dat eiseres het gestelde salaris ook daadwerkelijk ontvangt.
Verweerder heeft op grond van artikel 7:3, onder b, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) afgezien van het horen van eiseres in bezwaar. Verweerder stelt zich op het standpunt dat aan eiseres in bezwaar voldoende gelegenheid is geboden om aanvullende informatie en stukken te overleggen en dat eiseres hier onvoldoende gebruik van heeft gemaakt. Niet is aangevoerd dan wel gebleken dat de gevraagde stukken niet overgelegd kunnen worden.
Heeft verweerder de visumaanvraag van eiseres terecht geweigerd?
5. Eiseres voert aan dat verweerder zich ten onrechte op het standpunt stelt dat eiseres de familieband met referente onvoldoende heeft aangetoond. Ook heeft verweerder zich ten onrechte op het standpunt gesteld dat eiseres haar sociale en economische binding met Marokko onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt. Ten aanzien van de sociale binding voert eiseres aan dat zij veel vrienden en familieleden in Marokko heeft. Dat eiseres geen echtgenoot en kinderen heeft klopt, maar dit mag verweerder haar niet tegenwerpen. Eiseres doet in dit kader een beroep op de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Arnhem, van 29 juli 2019. Ten aanzien van de economische binding voert eiseres aan dat zij verschillende documenten heeft overgelegd die aantonen dat zij werkzaam is als naaister. Het is voor eiseres moeilijk om nog meer bewijsstukken te overleggen, want zij ontvangt haar salaris in contanten en zet dit sporadisch op haar rekening.
De rechtbank volgt eiseres niet. Eiseres heeft immers geen begin van bewijs geleverd dat er een familieband bestaat tussen haar en referente. Pas ter zitting is duidelijk geworden dat er helemaal geen bloedband bestaat, maar dat de moeder van eiseres en de moeder van referente in pleegverband samen zijn opgevoed. Dit had eiseres bij haar visumaanvraag moeten aangeven.
Ook stelt verweerder zich terecht op het standpunt dat eiseres geen begin van bewijs heeft geleverd dat zij een sociale binding heeft met Marokko. Het beroep van eiseres op de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Arnhem, slaagt niet. In die uitspraak is weliswaar geoordeeld dat verweerder de visumaanvrager niet enkel mag tegenwerpen dat zij niet getrouwd is en dus geen zorg draagt voor een gezin, maar in onderhavige zaak heeft verweerder eiseres niet enkel en alleen tegengeworpen dat zij niet getrouwd is. Verweerder heeft eiseres ook andere elementen tegengeworpen, waaronder het feit dat eiseres juist in Europa familieleden heeft wonen en dat zij in Marokko geen zwaarwegende maatschappelijke verplichtingen heeft.
Tevens stelt verweerder zich terecht op het standpunt dat eiseres geen begin van bewijs heeft geleverd dat zij economische binding heeft met Marokko. Eiseres heeft immers niet bewezen dat zij regelmatig loon verdient.
De beroepsgrond slaagt daarom niet.
Heeft verweerder terecht afgezien van het horen van eiseres in bezwaar?
6. Eiseres voert aan dat verweerder eiseres ten onrechte niet heeft gehoord in bezwaar. Eiseres heeft verschillende bewijzen overgelegd voor wat betreft de familierelatie met referente en de sociale en economische binding met Marokko. Eiseres kon niet meer bewijzen overleggen. Daarom lag het op de weg van verweerder om eiseres te horen. Verweerder heeft om die reden ook ten onrechte geconcludeerd dat op voorhand al vaststaat dat er redelijkerwijs geen twijfel mogelijk is over de uitkomst van het bezwaar.
De rechtbank volgt eiseres niet en overweegt hiertoe als volgt. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) heeft in haar uitspraak van 6 juli 2022 geoordeeld dat het horen een essentieel onderdeel van de bezwaarschriftprocedure is en dat er alleen in uitzonderlijke gevallen van mag worden afgezien. In het primaire besluit heeft verweerder echter duidelijk uitgelegd welke onduidelijkheden er zijn en welke stukken eiseres nog diende op te sturen. Naar het oordeel van de rechtbank was het aan eiseres om de onduidelijkheden weg te nemen en meer stukken toe te zenden. Eiseres heeft in bezwaar een aantal stukken overgelegd, maar niet de stukken die verweerder van haar verlangde. Eiseres heeft ook niet aannemelijk gemaakt dat zij in bewijsnood verkeert. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder dus in overeenstemming met artikel 7:3 van de Awb van het horen afgezien. Dat er discussie bestaat over de feiten en de waardering daarvan, dat eiseres enige inspanningen heeft verricht om in bezwaar bewijs daarover in te brengen en dat verweerder gehouden is tot een bestuurlijke heroverweging die ruimer is dan de rechtmatigheidstoetsing door de rechter, betekent niet dat verweerder moest horen. Verweerder heeft aannemelijk kunnen achten dat hij niet tot een andere beslissing zou komen door het horen van eiseres. Er was dus redelijkerwijs geen twijfel over mogelijk dat wat in bezwaar was aangevoerd niet tot een andersluidend besluit kon leiden. De beroepsgrond slaagt niet.
Conclusie en gevolgen
7. Het beroep is ongegrond. Het bezwaar van eiseres is terecht afgewezen als kennelijk ongegrond. Eiseres krijgt geen vergoeding van haar proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. T.N. van Rijn, rechter, in aanwezigheid van mr. S.L. Clemens, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.