RECHTBANK DEN HAAG
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiseres] , V-nummer: [v-nummer] , eiseres
Zittingsplaats Rotterdam
Bestuursrecht
zaaknummer: AWB 24/629
(gemachtigde: mr. G.M.H. Vriesde),
en
de minister van Asiel en Migratie, voorheen de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder
(gemachtigde: mr. H.M.M. van Dooren).
Procesverloop
Bij besluit van 15 augustus 2023 (het primaire besluit) heeft verweerder een aanvraag van eiseres om afgifte van een document als bedoeld in artikel 9, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw), waaruit rechtmatig verblijf als gemeenschapsonderdaan blijkt, afgewezen.
Eiseres heeft op 29 augustus 2023 bezwaar gemaakt tegen het primaire besluit van 15 augustus 2023.
Bij besluit van 20 december 2023 (het bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eiseres tegen het primaire besluit ongegrond verklaard.
Eiseres heeft op 15 januari 2024 tegen het bestreden besluit beroep ingesteld en de voorzieningenrechter gevraagd om een voorlopige voorziening te treffen.
Eiseres heeft op 13 februari 2024 gronden van beroep ingediend. Verweerder heeft op 2 februari 2026 een verweerschrift ingediend. Eiseres heeft op 10 februari 2026 aanvullende stukken overgelegd.
De rechtbank heeft het beroep op 18 februari 2026 op zitting behandeld. Eiseres is verschenen, bijgestaan door haar gemachtigde. Als tolk is verschenen [persoon A] . Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
Overwegingen
Inleiding
1. Eiseres is geboren op [geboortedatum] 1980 en heeft de Braziliaanse nationaliteit. Zij is op onbekende datum Nederland ingereisd. Op 11 oktober 2022 heeft eiseres onderhavige aanvraag ingediend tot afgifte van een verblijfsdocument, waaruit het rechtmatig verblijf als gemeenschapsonderdaan blijkt, op grond van haar relatie met [persoon B] (referent). Referent heeft de Portugese nationaliteit en is dus Unieburger.
Besluitvorming
2. Het bestreden besluit, waarbij het primaire besluit is gehandhaafd, houdt het volgende in. De aanvraag van eiseres is afgewezen omdat onvoldoende is onderbouwd dat er tussen eiseres en referent sprake is van een duurzame relatie. Volgens verweerder heeft eiseres niet aangetoond dat zij en referent gedurende een termijn van zes maanden een gezamenlijke huishouding hebben gevoerd en gedurende die termijn feitelijk hebben samengewoond.
Beroepsgronden
3. Eiseres wil graag vastgesteld hebben dat zij op grond van artikel 8.7, vierde lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb) declaratoir verblijfsrecht heeft gehad, zodat zij op grond van artikel 3.82, eerste lid, van het Vb en paragraaf B1/6.1 van de Vreemdelingencirculaire 2000 (Vc) is vrijgesteld van het mvv-vereiste bij het verkrijgen van een verblijfsvergunning. Eiseres betoogt verder dat het bestreden besluit onzorgvuldig is voorbereid en onvoldoende is gemotiveerd. Eiseres heeft in maart 2022 een eerste verblijfsaanvraag ingediend om bij referent te mogen verblijven en tussen juni 2022 en januari 2023 hebben zij samen ingeschreven gestaan op [adres] in [plaats] . Hieruit blijkt dat eiseres en referent in ieder geval in die periode een gemeenschappelijke huishouding hebben gehad. Verweerder heeft deze informatie echter niet betrokken bij het bestreden besluit. Het bestreden besluit is volgens eiseres dan ook gebrekkig gemotiveerd.
Juridisch kader
4. Op grond van artikel 8.7, vierde lid, van het Vb kan een ongehuwde partner van een Unieburger een aanvraag voor afgifte van een EU/EER document doen als zij een deugdelijk bewezen duurzame relatie hebben. Uit paragraaf B10/2.2.4.5. van de Vc volgt dat de ongehuwde partner en de Unieburger een duurzame relatie hebben, als zij voorafgaand aan het moment van de aanvraag of op het moment van beslissen gedurende een termijn van zes maanden een gezamenlijke huishouding voerden, waarbij in ieder geval gedurende die termijn feitelijk is samengewoond.
Beoordeling van de beroepsgronden
5. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder zich terecht op het standpunt gesteld dat niet aannemelijk is gemaakt dat eiseres minimaal zes maanden feitelijk heeft samengewoond met referent en dat tussen hen sprake was van een duurzame relatie. Anders dan eiseres betoogt, heeft verweerder de onder 3. genoemde informatie wel betrokken bij het bestreden besluit. Tussen partijen is niet in geschil dat uit de Basisregistratie Personen (BRP) volgt dat eiseres en referent vanaf 25 juli 2022 op hetzelfde adres stonden ingeschreven. Aangezien eiseres heeft verklaard dat zij en referent, door het vertrek van eiseres naar Kaapverdië, sinds begin 2023 niet meer samenwonen, hebben zij geen periode van zes maanden feitelijk samengewoond. De enkele verklaring van verhuurder dat eiseres en referent sinds 2 februari 2022 op hetzelfde adres samenwonen, is naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende om tot een ander oordeel te komen. Ook de verklaring van de zus van eiseres en diens partner dat eiseres en referent ten minste één jaar hebben samengewoond op [adres] in Den Haag, is naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende om aan te kunnen nemen dat eiseres al voor de BRP-registratie van 25 juli 2022 op het adres zou hebben gewoond met referent. De rechtbank overweegt verder dat verweerder zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat eiseres niet heeft onderbouwd dat zij en referent een gezamenlijke huishouding hebben gevoerd, waarbij ook terecht is overwogen dat een huurcontract onvoldoende is om aan te nemen dat sprake was van een gezamenlijke huishouding. De in beroep overgelegde stukken maken dit niet anders. Het enkele feit dat op een tweetal momenten door referent aan eiseres geld is overgemaakt, maakt niet dat ook sprake was van een gezamenlijke huishouding. De rechtbank betrekt ook dat, ondanks dat daar in het primaire besluit uitdrukkelijk om was gevraagd, eiseres heeft nagelaten een relatieverklaring te overleggen. Tot slot is van belang dat volgens verweerder niet is aangetoond dat referent beschikte over voldoende middelen van bestaan, wat ook een voorwaarde voor afgifte van het gevraagde verblijfsdocument is. Dit is door eiseres niet betwist.
Gelet op het voorgaande heeft verweerder dus terecht geconcludeerd en voldoende gemotiveerd dat eiseres niet heeft aangetoond dat zij en referent gedurende een termijn van zes maanden een gezamenlijke huishouding hebben gevoerd en gedurende die termijn feitelijk hebben samengewoond. Eiseres heeft niet aangetoond dat zij voldeed aan de voorwaarden voor afgifte van het gevraagde verblijfsdocument.
Conclusie en gevolgen
6. Het beroep is ongegrond.
7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. T. Boesman, rechter, in aanwezigheid van mr. D.M. Abrahams, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar op 25 juni 2026.
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op: 25 juni 2026.
Bent u het niet eens met deze uitspraak?
Als u het niet eens bent met deze uitspraak, kunt u een brief sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin u uitlegt waarom u het er niet mee eens bent. Dit heet een beroepschrift. U moet dit beroepschrift indienen binnen 4 weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. U ziet deze datum hierboven.